Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Κυρίλλου Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας
Τότε, ποῦ ἡ καύχησις τοῦ Κόσμου τούτου; ποῦ ἡ κενοδοξία; ποῦ ἡ τρυφή; ποῦ ἡ ἀπόλαυσις; ποῦ ἡ σπατάλη; ποῦ ἡ φαντασία; ποῦ ἡ ἀνάπαυσις; ποῦ ὁ κόσμος; ποῦ τά χρήματα; ποῦ ἡ εὐγένεια; ποῦ τότε ἡ τερπνότης; ποῦ ἡ ἀνδρεία τῆς σαρκός; ποῦ τό κάλλος τῶν γυναικῶν τό ψευδές καί ἀνωφελές; ποῦ τότε ἡ παῤῥησία ἡ ἀναιδής καί ἀναίσχυντος; ποῦ τότε ὁ καλλωπισμός τῶν ἱματίων; ποῦ ἡ ἡδονή τῆς ἁμαρτίας ἡ ἀκάθαρτος καί συγχαντή; ποῦ οἱ τήν βδελυράν τῶν ἀῤῥενοκοιτῶν ἡδονήν ἡγούμενοι; ποῦ οἱ τά μῦρα καί τά ἀλείμματα ἀλειφόμενοι καί καπνιζόμενοι; ποῦ οἱ μετά τυμπάνων καί κιθάρας τόν οἶνον πίνοντες; ποῦ τότε ἡ καταφρόνησις τῶν ἐν ἀφοβίᾳ ζώντων; ποῦ ἡ φιλαργυρία καί ἡ φιλοχρηματία καί ἡ ἐξ αὐτῶν ἀσπλαγχνία; ποῦ τότε ἡ ἀπάνθρωπος ὑπερηφανία, ἡ πάντα βδελυσσομένη καί ἑαυτήν λογιζομένη εἶναί τι; ποῦ τότε ἡ κενή καί ματαία τῶν ἀνθρώπων δόξα; ποῦ ἡ λαγνεία καί ἡ ἀκολασία; ποῦ ἡ δυναστεία καί ἡ τυραννίς; ποῦ τότε Βασιλεύς; ποῦ Ἂρχων; ποῦ Ἡγούμενος; ποῦ οἱ ἐπ’ ἐξουσιῶν; ποῦ οἱ γαυριῶντες ἐπί πλήθει πλούτου, πτωχούς μή ἐλεοῦντες καί τοῦ Θεοῦ καταφρονοῦντες; ποῦ τά θέατρα καί τά κυνήγια; ποῦ τότε οἱ μετεωριζόμενοι καί μετριάζοντες καί ἀμερίμνως βιοῦντες; ποῦ τά μαλακά ἐνδύματα καί αἱ στρωμναί αἱ μαλακαί καί ἁπαλαί; ποῦ αἱ ὑψηλαί οἰκοδομαί καί τό εὗρος τῶν στοῶν; ποῦ οἱ ἐν ἀφοβίᾳ ζήσαντες; τότε ἰδόντες, θαυμάσουσι καί φρίξουσι καί καταπλαγέντες ὀλολύξουσι, ταραχθέντες σαλευθῶσι· τρόμος αὐτούς ἐπιλάβοι καί ὠδῖνες ὡσεί τικτούσης· ἐν πνεύματι βιαίῳ συντριβήσονται ἀφανιζόμενοι. Ποῦ τότε ἡ σοφία τῶν Σοφῶν; ποῦ τῶν Ρητόρων ἡ εὐγλωττία καί τά μάταια αὐτῶν πανουργεύματα; οὐαί, ἐταράχθησαν, ἐσαλεύθησαν ὡς ὁ μεθύων καί πᾶσα ἡ σοφία αὐτῶν κατεπόθη· ποῦ Σοφός; ποῦ γραμματεύς; ποῦ συζητητής τοῦ αἰῶνος τούτου; Ὦ ἀδελφοί, ἀναλογίζασθε ποταπούς δεῖ ὑπάρχειν ἡμᾶς διδόντας λόγον καθ’ ἕν, ὧν ἐπράξαμεν, εἴτε μεγάλων εἴτε μικρῶν; μέχρι γάρ τοῦ ἀργοῦ λόγου ἀπολογίαν δώσωμεν τῷ δικαίῳ Κριτῇ. Ποταπούς οὖν δεῖ ἡμᾶς εἶναι ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ; Ἐάν δέ εὕρωμεν χάριν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἵνα χαρά δέχηται ἡμᾶς ἀφοριζομένους ἐκ δεξιῶν τοῦ Βασιλέως, ποταπούς δεῖ εἶναι ἡμᾶς εἰς τήν χαράν ἐκείνην τήν ἀνεκλάλητον; ὅταν εἴπῃ ὁ Βασιλεύς τῶν Βασιλευόντων τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ μετά ἱλαρότητος, Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν Βασιλείαν ἀπό καταβολῆς Κόσμου. Τότε κατακληρονομήσομεν ἐκεῖνα τά ἀγαθά, ἅ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καί οὖς οὐκ ἤκουσε καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἅ ἡτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν. Τότε λοιπόν ἀμέριμνοι ἐσμεν, μηκέτι πτοούμενοι μηδεμίαν πτόησιν.
Ἀναλογισώμεθα δέ ταῦτα καί τήν τῶν ἁμαρτωλῶν ἀτελεύτητον κόλασιν, ὅταν εἰσάγωνται εἰς τό Βῆμα τό φοβερόν· οἵα αἰσχύνη αὐτούς λήψεται ἐνώπιον τοῦ Δικαίου Κριτοῦ, μή ἔχοντας λόγον ἀπολογίας· οἵα ἐντροπή λήψεται αὐτούς ἀφοριζομένους ἐξ εὐωνύμων τοῦ Βασιλέως· οἷον σκότος ἐπιπέσει έπ΄ αὐτούς, ὅταν λαλήσῃ πρός αὐτούς ἐν ὀργῇ αὐτοῦ καί ἐν τῷ θυμῷ αὐτοῦ ταράξῃ αὐτούς· ὅταν εἴπῃ πρός αὐτούς. Πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον, τό ἡτοιμασμένον τῷ Διαβόλῳ καί τοῖς Ἀγγέλοις αὐτοῦ. Οἴμοι, οἴμοι, οἵαν θλῖψιν καί ὀδύνην καί στεναχωρίαν καί φόβον καί τρόμον δέξεται τό πνεῦμα αὐτῶν, ὅταν γένηται κραυγή πασῶν τῶν ἐπουρανίων Δυνάμεων λέγουσα. Ἀποστραφήτωσαν οἱ ἁμαρτωλοί εἰς τόν Ἅδην. Οὐαί, οὐαί, οἷον μέλος ἀλαλάζουσι θρηνοῦντες καί πενθοῦντες καί ὀλολύζοντες, κοπτόμενοι, ἀπαγόμενοι κολασθῆναι πικρῶς εἰς ἀτελευτήτους αἰῶνας. Οἴμοι, οἴμοι, οἷος ἐστιν ὁ τόπος, ὅπου ἐστίν ὁ κλαυθμός καί ὁ βρυγμός τῶν ὀδόντων, ὁ καλούμενος Τάρταρος, ὅν καί αὐτός ὁ Διάβολος φρίττει. Οὐαί, οὐαί, οἵα ἐστίν ἡ Γέεννα τοῦ πυρός τοῦ ἀσβέστου, καίοντος καί μή φωτίζοντος. Οἴμοι, οἴμοι, οἷος ἐστιν ὁ ἀκοίμητος καί ἰοβόλος σκώληξ. Οὐαί, οὐαί, οἷον δεινόν ἐστι τό σκότος ἐκεῖνο τό ἐξώτερον καί ᾀεί μένον. Οἴμοι, οἴμοι, οἷοι εἰσίν οἱ ἄγγελοι ἐκεῖνοι, οἱ ἐπί τῶν κολάσεων ἄσπλαγχνοι καί ἀνελεήμονες· ὀνειδίζουσι γάρ καί ἐπιπλήττουσι δεινῶς. Τότε οἱ κολαζόμενοι κράζουσιν ἐκτενῶς καί ὁ σῴζων οὐκ ἔστι. Κεκράξονται γάρ πρός Κύριον καί οὐκ εἰσακούσεται αὐτῶν. Τότε γνώσονται, ὅτι μάταια αὐτοῖς ἀπῄει πάντα τά τοῦ βίου καί ἅ ἐδόκουν ἐνταῦθα χρηστά εἶναι καί χαρμονῆς πλήρη, χολῆς καί ἰοῦ πικροῦ πικρότερα εὑρεθήσονται. Οὐαί τοῖς ἁμαρτωλοῖς, ὅταν οἱ δίκαιοι ἐκ δεξιῶν, ἵστανται, κᾀκεῖνοι θλίβονται· ὅταν οἱ ἁμαρτωλοί πενθοῦσι καί οἱ δίκαιοι χαίρουσιν· ὅταν οἱ δίκαιοι ἑορτάζουσι καί οἱ ἁμαρτωλοί ὀδύρονται· ὅταν οἱ δίκαιοι ἐν γαλήνῃ καί οἱ ἁμαρτωλοί ἐν χειμῶνι καί συμφορᾷ. Οὐαί τοῖς ἁμαρτωλοῖς, ὅταν οἱ δίκαιοι δοξάζονται, κᾀκεῖνοι καταδικάζονται· οὐαί τοῖς αμαρτωλοῖς, ὅταν οἱ δίκαιοι κορέννυνται παντός ἀγαθοῦ καί οἱ ἁμαρτωλοί ὑστερούμενοι στενάζουσιν· οὐαί τοῖς ἁμαρτωλοῖς, ὅταν οἱ δίκαιοι μακαρίζονται, κᾀκεῖνοι ὀνειδίζονται. Οἱ δίκαιοι ἐν ἁγιασμῷ, οἱ δέ ἁμαρτωλοί ἐν ἐμπρησμῷ. Οἱ δίκαιοι ἐγκωμιάζονται· οἱ δέ ἁμαρτωλοί ταλανίζονται. Οἱ δίκαιοι ἐν μοναῖς Ἁγίων, οἱ δέ ἁμαρτωλοί ἐν ἐξορίᾳ αἰωνίῳ. Οἱ δίκαιοι ἀκούσονται τό, Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν Βασιλείαν ἀπό καταβολῆς Κόσμου· οἱ δέ ἁμαρτωλοί ἀκούσουσι τό, Πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον, τό ἡτοιμασμένον τῷ Διαβόλῳ καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. Οἱ δίκαιοι εἰς Παράδεισον, οἱ ἁμαρτωλοί εἰς τό πῦρ τό ἄσβεστον· οἱ δίκαιοι τρυφῶσιν, οἱ ἁμαρτωλοί τρύχονται· οἱ δίκαιοι χορεύουσιν, οἱ δέ ἁμαρτωλοί δεσμοῦνται· οἱ δίκαιοι ᾂδουσιν, οἱ ἁμαρτωλοί θρηνοῦσιν· οἱ δίκαιοι τό Τρισάγιον, οἱ ἁμαρτωλοί τό τρισάθλιον. Οἱ δίκαιοι τό ᾆσμα, οἱ ἁμαρτωλοί τό χάσμα. Οἱ δίκαιοι εἰς κόλπους Ἀβραάμ, οἱ ἁμαρτωλοί εἰς βράσματα Βελίαρ. Οἱ δίκαιοι εἰς ἀνάπαυσιν, οἱ ἁμαρτωλοί εἰς κατάκρισιν. Οἱ δίκαιοι δροσίζονται, οἱ ἁμαρτωλοί φλογίζονται. Οἱ δίκαιοι εὐφραίνονται, οἱ ἁμαρτωλοί τῇ λύπῃ ξηραίνονται. Οἱ δίκαιοι μεγαλύνονται, οἱ δέ ἁμαρτωλοί τήκονται. Οἱ δίκαιοι ὑψοῦνται, οἱ δέ ἁμαρτωλοί ταπεινοῦνται. Οἱ δίκαιοι θάλπονται, οἱ δέ ἁμαρτωλοί μελαίνονται. Οἱ δίκαιοι τῶν ἀγαθῶν κορέννυνται, οἱ ἁμαρτωλοί κλονίζονται. Τούς δικαίους θρέψει θέα Θεοῦ, τούς ἁμαρτωλούς λυπήσει θέα πυρός. Οἱ δίκαιοι σκεῦος ἐκλογῆς, οἱ ἁμαρτωλοί σκεῦος γεέννης. Οἱ δίκαιοι χρυσός πεπυρωμένος καί ἄργυρος δόκιμος καί λίθοι τίμιοι, οἱ ἁμαρτωλοί ξύλα, καλάμη καί χόρτος, πυρός ὑπέκκαυμα. Οἱ δίκαιοι σίτος Βασιλείας, οἱ ἁμαρτωλοί ἄχυρα ἀπωλείας. Οἱ δίκαιοι σπόρος ἐκλεκτός, οἱ ἁμαρτωλοί ζιζάνια πυρός. Οἱ δίκαιοι ἅλας θεῖον, οἱ ἁμαρτωλοί βρῶμος καί δυσωδία. Οἱ δίκαιοι Ναοί Θεοῦ ἀμίαντοι, οἱ ἁμαρτωλοί Ναοί Δαιμόνων μεμιασμένοι. Οἱ δίκαιοι ἐν τῷ νυμφῶνι, οἱ ἁμαρτωλοί εἰς χάος ἀπέραντον. Οἱ δίκαιοι ἐν φωτοφανείαις, οἱ ἁμαρτωλοί ἐν ζόφῳ θυέλλης. Οἱ δίκαιοι μετά Ἀγγέλων, οἱ ἁμαρτωλοί μετά Δαιμόνων. Οἱ δίκαιοι σύν Ἀγγέλοις χορεύουσιν, οἱ ἁμαρτωλοί μετά Δαιμόνων θρηνοῦσιν. Οἱ δίκαιοι μέσον τοῦ φωτός, οἱ ἁμαρτωλοί μέσον τοῦ σκότους. Οἱ δίκαιοι ὑπό τοῦ Παρακλήτου παρακαλοῦνται, οἱ ἁμαρτωλοί σύν τοῖς Δαίμοσι τιμωροῦνται. Οἱ δίκαιοι παρίστανται τῷ θρόνῳ τῷ Δεσποτικῷ, οἱ ἁμαρτωλοί παρίστανται τῷ ζόφῳ τῷ τιμωρητικῷ. Οἱ δίκαιοι διά παντός βλέπουσι τό πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ, οἱ ἁμαρτωλοί διαπαντός ἵστανται κατά πρόσωπον τοῦ Διαβόλου. Οἱ δίκαιοι μυοῦνται Ἀγγέλοις, οἱ ἁμαρτωλοί μυοῦνται Δαίμοσιν. Οἱ δίκαιοι ἱκεσίαν προσφέρουσιν, οἱ ἁμαρτωλοί θρῆνον ἄπαυστον. Οἱ δίκαιοι ἄνω, οἱ δέ ἁμαρτωλοί κάτω. Οἱ δίκαιοι ἐν Οὐρανῷ οἱ δέ ἁμαρτωλοί ἐν τῇ Ἀβύσσῳ. Οἱ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον, οἱ ἁμαρτωλοί εἰς θάνατον ἀπωλείας. Οἱ δίκαιοι ἐν χειρί Θεοῦ, οἱ ἁμαρτωλοί ἐν τόπῳ Διαβόλου. Οἱ δίκαιοι μετά τοῦ Θεοῦ, οἱ ἁμαρτωλοί μετά τοῦ Σατανᾶ.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΗΓΗ: Βίβλος καλουμένη Οδηγός τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου Ἐπισκόπου Θεουπόλεως Ἀντιοχείας. Ἒκδοσις 3η ὑπό Γέροντος Χρύσανθου Σκουρτανιώτου Μοναχοῦ, τοῦ αὐταδέλφου αὐτοῦ Γερασίμου Ἱερομονάχου καί τῆς Συνοδείας αὐτοῦ. ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 1970 (Σελ. 212). Πρόλογος τοῦ ἐν Μοναχοῖς ἐλαχίστου Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ, Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος (10η Αὐγούστου 1970).
