ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΙΔ’
Β’. Ἐν τῷ Γεροντικῷ.
Οἱ Γέροντες ἔλεγον· καθρέπτης τοῦ Μοναχοῦ εἶναι ἡ εὐχή· ὅπως δέ ἀκριβῶς, ἔλεγον πάλιν, εἶναι ἀδύνατον νά ἰδῇ κανείς τό πρόσωπόν του ἐντός θολοῦ ὕδατος, τοιουτοτρόπως εἶναι ἀδύνατον καί ψυχή, πού δέν ἐκαθαρίσθη ἀπό κακούς λογισμούς καί πάθη, νά προσεύχεται πρός τόν Κύριον.
Ἕνας Γέρων Ἀσκητής εἶπεν· ὅταν ὁ ἄνθρωπος φυλαχθῇ νά μή ἀδικήσῃ τόν πλησίον, τότε νά εἶναι βέβαιος, ὅτι θά εἰσακουσθῇ ἡ προσευχή του ἀπό τόν Θεόν· ἐάν ὅμως κανείς ἀδικήσῃ τόν πλησίον του, τότε ἡ προσευχή του καθίσταται βδελυκτή καί δέν τήν δέχεται ὁ Θεός, διότι ὁ ἀναστεναγμός τοῦ ἀδικηθέντος δέν ἀφήνει τήν προσευχήν τοῦ ἀδικήσαντος νά ἀνέβῃ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
Ὁ ἴδιος πάλιν Γέρων εἶπεν· ἐάν πληροφορηθῇς διά κάποιον ὅτι σέ ὕβρισε, καί σέ ἐπισκεφθῇ, πρόσεξε νά μή τοῦ δείξῃς, ὅτι τό ἔμαθες· ἀπ’ ἐναντίας νά ἐκδηλώσῃς χαράν ἀπέναντί του, τό πρόσωπόν σου νά εἶναι γελαστόν καί ἡ διάθεσίς σου εὐχάριστος· τότε μόνον ἡ προσευχή σου θά ἔχῃ παρρησίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Ἀββάς Μωϋσῆς εἶπεν· ἐάν ὁ ἄνθρωπος δέν σκέπτεται διαρκῶς, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός, δέν εἰσακούει ὁ Θεός τήν προσευχήν του· διότι ἐκεῖνος, πού σκέπτεται διαρκῶς τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν του, δέν παρατηρεῖ τάς ἁμαρτίας τοῦ πλησίον του.
Ὁ Ἀββάς Ζήνων εἶπεν· αὐτός πού θέλει νά ἀκούσῃ ἀμέσως ὁ Θεός τήν προσευχήν του, μόλις θά ὑψώσῃ τάς χεῖρας του πρός ἱκεσίαν, πρέπει πρῶτον, μέ ὅλην του τήν ψυχήν, νά προσευχηθῇ διά τούς ἐχθρούς του· τότε μόνον, ἐάν καί αὐτός παρακαλέσῃ διά κάτι τόν Θεόν, θά εἰσακουσθῇ.
Μερικοί ἐκ τῶν Πατέρων διηγήθησαν τήν ἑξῆς διδακτικήν ἱστορίαν. Ὅταν οἱ Κληρικοί ἐτέλουν εἰς τήν Σκήτην τήν Θείαν Λειτουργίαν, κατήρχετο, κατά τήν στιγμήν τῆς προσφορᾶς, ἕνας ἀετός ἐπί τῆς Ἁγίας Τραπέζης· τόν ἀετόν αὐτόν, ἐπειδή δέν ἦτο ὑλικόν ἐνυπόστατον πτηνόν, ἀλλά προσωποποίησις τῆς Χάριτος, οὐδείς, ἐκτός τῶν λειτουργούντων Κληρικῶν, τόν ἔβλεπεν.
Μίαν ἡμέραν λοιπόν ἕνας ἀδελφός ἀπό τήν Σκήτην ἐζήτησεν ἕνα πρᾶγμα ἀπό τόν Διάκονον. Ὁ Διάκονος ὅμως δέν τόν ἐξυπηρέτησε μετά προθυμίας.
– Δέν εὐκαιρῶ τώρα, τοῦ εἶπε.
Μετά ἀπό τήν ἄρνησιν αὐτήν ἦλθεν ὁ Διάκονος νά ἐπιτελέσῃ, μετά τοῦ Πρεσβυτέρου, τήν Λειτουργίαν. Δέν κατήρχετο ὅμως ἡ προσωποποίησις τῆς Χάριτος, ὁ ἀετός, κατά τήν συνήθειαν.
– Διατί δέν κατῆλθε σήμερα, κατά τήν συνήθειαν, ὁ ἀετός; – ἠρώτησεν ὁ Πρεσβύτερος τόν Διάκονον. – Ἀσφαλῶς – συνέχισεν ὁ Πρεσβύτερος – κάποια ἁμαρτία ἤ ἰδική μου, ἤ ἰδική σου, θά ἠμπόδισε τήν Χάριν νά κατέλθῃ. Φύγε λοιπόν ὀλίγον ἀπό κοντά μου, καί ἐάν τότε καταβῇ, ἀσφαλῶς ἡ αἰτία θά εὑρίσκεται εἰς σέ.
Πράγματι, μετά τήν ἀπομάκρυνσιν τοῦ Διακόνου, κατῆλθεν ὁ ἀετός. Ὅταν ἐτελείωσεν ἡ Ἱερά Λειτουργία καί ἔμειναν μόνοι ὁ Πρεσβύτερος καί ὁ Διάκονος, ἠρώτησεν ὁ πρῶτος τόν δεύτερον:
– Εἰπέ μου, τί ἔκαμες;
– Δέν μέ πληροφορεῖ ἡ συνείδησίς μου, ὅτι ἔχω κάμει τίποτε, – ἀπεκρίθη ὁ Διάκονος – . Μόνον ὅταν ἦλθεν ἕνας ἀδελφός, νά μοῦ ζητήσῃ μίαν ἐξυπηρέτησιν, τοῦ ἀπήντησα, ὅτι δέν εὐκαιρῶ.
Τότε ὁ Πρεσβύτερος ἀπήντησεν:
– Ἐξ αἰτίας σου λοιπόν δέν κατῆλθεν ὁ ἀετός, διότι ἐλυπήθη ὁ ἀδελφός ἐναντίον σου.
Ἀμέσως ὁ Διάκονος ἐπῆγε καί ἐζήτησε συγχώρησιν ἀπό τόν ἀδελφόν.
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Δ’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1966 (σελ. 294).
Ἡ Εἰκόνα τοῦ θέματος, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
