ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΙΔ’
Α’. Ἐν τῷ βίῳ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος.
Ὁ Μέγας Ἰωάννης (ὁ Ἐλεήμων), ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, ἐτιμώρησε κάποτε μέ αὐστηρόν ἐπιτίμιον δύο Κληρικούς του, οἱ ὁποῖοι εἶχον περιέλθει εἰς ἔχθραν μεταξύ των. Ὁ ἕνας ἐξ αὐτῶν ἐδέχθη μέ εὐχαρίστησιν τό ἐπιτίμιον, διότι ἀνεγνώρισε τήν εὐθύνην του καί ἤθελε νά διορθωθῇ· ὁ ἄλλος ὅμως παρέμεινε τελείως ἀδιάφορος καί τό ἐθεώρησεν ὡς πρόφασιν, ἕνεκα τῆς πνευματικῆς του νωθρότητος, διά νά παραμελήσῃ τελείως τάς συνάξεις εἰς τήν Ἐκκλησίαν, τάς προσευχάς καί τά διάφορα θρησκευτικά καθήκοντα τοῦ Κληρικοῦ. Οὕτω ἐφρόντιζε μόνον διά τήν ἱκανοποίησιν τῶν διαφόρων ἐπιθυμιῶν του καί, ἐπί πλέον, ἠπείλει νά ἐκμεταλλευθῇ τήν μεγάλην καλωσύνην τοῦ Ἁγίου.
Μόλις ἀντελήφθη ὁ Ἅγιος τήν ἐπικίνδυνον αὐτήν πνευματικήν του κατάστασιν, ἐσκέφθη μήπως τόν κερδίσῃ ἐξ ὁλοκλήρου ὁ διάβολος· δι’ αὐτό ἀπεφάσισε νά τόν καλέσῃ πλησίον του καί νά τόν ἀξιώσῃ συγχωρήσεως. Κατ’ οἰκονομίαν ὅμως τοῦ Θεοῦ, διά νά ἀποδειχθῇ τό ἀσύγκριτον μεγαλεῖον τῆς ταπεινώσεώς του καί ἡ μεγίστη πρός τόν ἁμαρτάνοντα συμπάθειά του, λησμονεῖ, ἐπ’ ὀλίγον, τό σχέδιόν του.
Τήν ἑπομένην, ἀπό τῆς ἀποφάσεώς του, Κυριακήν, ἐτέλει τό Μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Βήματος.
Ἀκριβῶς δέ τήν στιγμήν, κατά τήν ὁποίαν ἀφαιρεῖται ἀπό τά θεῖα δῶρα τό ἱερόν κάλυμμα, ἐνεθυμήθη τόν μνησίκακον Κληρικόν. Συγχρόνως δέ μέ τήν ἀνάμνησιν αὐτήν ἦλθεν εἰς τόν νοῦν του καί ἡ Δεσποτική ἐντολή, πού διατάσσει πρῶτον νά συγχωρῶμεν τούς ἐχθρούς ἡμῶν καί νά συμφιλιωνώμεθα μέ αὐτούς, καί μετά νά προσφέρωμεν τό δῶρον μας εἰς τό θυσιαστήριον (Ματθ. ε’ 23 – 24). Ἀμέσως τότε παραγγέλλει εἰς τόν Διάκονον νά ἐπαναλάβῃ πολλάς φοράς τήν συναπτήν αἴτησιν, ἕως ὅτου ἐπανέλθῃ εἰς τό Ἱερόν Βῆμα. Ὁ ἴδιος δέ, προφασισθείς, ὅτι τόν ἐπόνεσε ἡ κοιλιά του, ἐξέρχεται, χωρίς νά γίνῃ ἀντιληπτός, ἀπό τό Ἱερόν Βῆμα, στέλλει δέ ἄνθρωπον νά φέρῃ πλησίον του, ὅσον τό δυνατόν γρηγορώτερα, τόν μνησίκακον Κληρικόν.
Πράγματι, ἐντός ὀλίγου, προσῆλθεν ὁ Κληρικός ἐκεῖνος. Τότε συνέβη ἕνα ἄκρως καταπληκτικόν περιστατικόν. Ὁ Πατριάρχης, χωρίς καθόλου νά ἐντραπῇ αὐτούς, πού τόν ἔβλεπαν, πίπτει εἰς τούς πόδας τοῦ μνησικάκου Κληρικοῦ καί τοῦ ζητεῖ συγχώρησιν. Μόλις εἶδε αὐτό τό θέαμα, τῆς ἄκρας ταπεινώσεως τοῦ Πατριάρχου, ὁ μέχρι τῆς στιγμῆς ἐκείνης ἀσύνετος Κληρικός καί γονατιστόν ἐμπρός του τόν Ἅγιον ἐκεῖνον ἄνδρα, ἐκάμφθη ἡ ἀντίστασις τῆς ψυχῆς του καί φοβηθείς τό ἐξ οὐρανοῦ πῦρ καί τάς τιμωρίας τοῦ Θεοῦ, ἔπεσε καί αὐτός πρηνής καί ἐζήτει συγχώρησιν.
Ὁ Μακάριος Πατριάρχης συγκεκινημένος εἶπε:
– Ὁ Θεός, τέκνον μου, νά μᾶς συγχωρήσῃ καί τούς δύο.
Ἐν συνεχείᾳ τόν παίρνει κοντά καί μέ ἡδονήν καί εὐχαρίστησιν, πού κανείς δέν δύναται νά περιγράψῃ, εἰσῆλθον ἀπό κοινοῦ εἰς τό Ἱερόν Βῆμα. Τότε μέ ψυχικόν θάρρος καί ἄνεσιν εἶπε πρός τόν Θεόν: «ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν» (Ματθ. ς’ 12). Μετά ἀπό αὐτό τό περιστατικόν τοῦ Ἁγίου, τόσον πολύ συνετίσθη καί ὠφελήθη ψυχικῶς ὁ Κληρικός ἐκεῖνος, ὥστε ἐκρίθη ἄξιος, ὑπό τοῦ ἰδίου τοῦ Πατριάρχου, νά χειροτονηθῇ καί Πρεσβύτερος.
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Δ’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1966 (σελ. 291).
Ἡ εἰκόνα τοῦ θέματος, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
