ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΙΔ’
Ἀδελφοί μου, ἄς ἀποφύγωμεν τό φοβερόν καί καταστρεπτικόν πάθος τῆς μνησικακίας, διά νά μή μᾶς ἀποξενώσῃ ἀπό τήν ἐλευθέραν καί μετά παρρησίας ἀναφοράν μας πρός τόν Θεόν· διότι δέν εἶναι δυνατόν αὐτός, πού ὑποφέρει ἀπό τό φρικτόν αὐτό πάθος, νά ἐμφανισθῇ, διά καθαρᾶς προσευχῆς, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
Διά τήν μετά παρρησίας ἐπικοινωνίαν ἐμποδίζεται ὑπ’ Αὐτοῦ τούτου τοῦ Κυρίου, ὅστις εἶπε· «Ἐάν οὖν προσφέρῃς τό δῶρον σου ἐπί τό θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθῇς, ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατά σοῦ, ἄφες ἐκεῖ τό δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καί ὕπαγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου» (Ματθ. ε’ 23 – 24).
Ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἠθικός καί ἐνάρετος ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπό ἕνα κακόφημον τόπον, τοιουτοτρόπως καί ὁ Θεός ἀπό τήν ψυχήν τοῦ μνησικάκου. Καθ’ ὅν τρόπον δέ ὁ καπνός ἐνοχλεῖ καί ταλαιπωρεῖ τόν ὀφθαλμόν, τοιουτοτρόπως ἐνοχλεῖ καί ἡ μνησικακία τόν νοῦν τοῦ ἀνθρώπου, κατά τήν ὥραν τῆς προσευχῆς.
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Δ’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1966 (σελ. 295).
Ἡ εἰκόνα τοῦ θέματος, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
