† Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα
Ἀλλ’ ὁ παπισμός δέν ἔχει μόνον τούς κατ’ αὐτόν «κεχωρισμένους ὀρθοδόξους χριστιανούς» πρό ὀφθαλμῶν, τούς ὁποίους θέλει, ἐφ’ ὅσον δέν διαθέτει σήμερον ὅπλα, διά τῆς οὐνίας νά καθυποτάξῃ ὑπό τό πέλμα τοῦ ποντίφηκος. Εἶχε καί ἔχει καί τούς Διαμαρτυρομένους, οἱ ὁποῖοι πάλιν ἀπεσχίσθησαν ἀπό τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν καί εἰς τούς ὁποίους ἀδυνατεῖ ἡ οὐνία νά ἐπιδράσῃ λόγῳ τοῦ ἀναρχικοῦ χαρακτῆρος των. Διότι οἱ Διαμαρτυρόμενοι εἶναι ἀκριβῶς ὅ,τι καί οἱ ἄθεοι κομμουνισταί, ἐντός τοῦ Κράτους. Ὅπως αὐτοί εἶναι τελεία ἄρνησις τοῦ ἀστικοῦ καθεστῶτος, οὕτω καί οἱ Διαμαρτυρόμενοι εἶναι τελεία ἄρνησις τοῦ Καθολικισμοῦ, ἥτις μάλιστα ὤθησε τόσους χριστιανούς εἰς ἄρνησιν καί αὐτῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία δέν ἀπέστη ποσῶς τοῦ ἀποστολικοῦ πνεύματος καί διά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἐκράτησε καί κρατεῖ τήν ἀρχαίαν παράδοσιν κατά τόν τοῦ Ἀποστόλου ἀείποτε καί δι’ ὅλους τούς χριστιανούς ἰσχύοντα ἔπαινον καί προτροπήν: «… Καί καθώς παρέδωκα ὑμῖν τάς παραδόσεις κατέχετε» (Κορ. Α’, ια’, 2), καί «Ἀδελφοί, στήκετε, καί κρατεῖτε τάς παραδόσεις ἄς ἐδιδάχθητε εἴτε διά λόγου εἴτε δι’ ἐπιστολῆς ἡμῶν» (Β’ Θεσ., β’, 15). Ὁ κομμουνιστικοῦ ἀναρχικοῦ καί καταλυτικοῦ τῶν πάντων τύπου θρησκευτισμός τῆς Διαμαρτυρήσεως, τοῦ Προτεσταντισμοῦ δηλαδή, ὁ ὁποῖος ἐνεσφηνώθη ἐντός τοῦ Σώματος τῆς τε Καθολικῆς καί Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί προσπαθεῖ μέ τά παγκόσμια προτεσταντικά συνέδρια νά ἀλλοιώσῃ τόν χαρακτῆρα μας καί μέ τάς ὑλικάς παροχάς μέσῳ τῶν «δῆθεν» Ἐκκλησιῶν του νά διαφθείρῃ τάς συνειδήσεις μας, εἶναι ἀπότοκος τοῦ ἀπολυταρχικοῦ πνεύματος καί τῆς διαφθορᾶς τῆς παπικῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ πωλῆται καί ἀγοράζεται ὑπό τοῦ πάπα (συγχωροχάρτια) καί στραγγαλίζεται ἡ πειθαρχημένη εἰς Χριστόν ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου, ὅταν θεοποιῆται ὁ πάπας καί καλοῦνται οἱ χριστιανοί νά τόν προσκυνήσουν ὡς Θεόν (ἀλάθητον), ὅταν ἡ παπωσύνη ὀργιάζῃ καί ἐξοργιστικά δέρῃ καί προκαλῇ τάς συνειδήσεις μέ τούς ἐκ λῃστῶν καί ἐγκληματιῶν πάπας (Ἰωάν. ΚΓ’, Βοργίας, Ἰννοκέντιος Γ’), δέν εἶναι δυνατόν παρά τό τέρας αὐτό τῆς παπωσύνης εἰδεχθέστερον τέρας νά γεννήσῃ: τόν Προτεσταντισμόν. Ὁ Προτεσταντισμός δέν εἶναι γέννημα τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Εἶναι κυοφόρημα καί τόκος τῆς ἁμαρτωλῆς μήτρας τῆς παπωσύνης: «Ἐκ κακοῦ κόρακος κακόν ὠόν», εἶπαν οἱ ἀρχαῖοι προγονοί μας. Αἱ ἐν τῇ διδασκαλίᾳ καταχρήσεις καί ἡ τῶν ἠθῶν διαφθορά ἥτις ἐπεκράτει ἐν τῇ Δυτικῇ Ἐκκλησίᾳ, ἐξήγειρε πολλούς τῶν Δυτικῶν, προσπαθοῦντας νά ἐπαναφέρωσι τήν ἀρχαίαν διδασκαλίαν καί τήν ἁγνότητα τῶν ἠθῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ… Τάς μεταρρυθμιστικάς ταύτας ἰδέας ἐπεδίωξαν καί αἱ τρεῖς μεγάλαι Σύνοδοι, ἡ ἐν Πίζῃ (1409), ἡ ἐν Κωνσταντίᾳ (1414 – 1419) καί ἡ ἐν Βασιλείᾳ (1431), αἵτινες ἐσκόπουν τήν γενικήν μεταρρύθμισιν τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλά καί τούτων τάς τάσεις καί προσπαθείας ἐματαίωσαν οἱ πάπαι διά διωγμῶν…» (Μ.Ε.Ε. Θ’, 244,3). Διατί τάς ἐματαίωσαν οἱ πάπαι; Διότι δέν ἦσαν, εἴπομεν, παρά συλλογικά μέν ὄργανα, ἀλλ’ ὅμως ὑπό τόν πάπαν καί μετά τόν πάπαν (Ἰ. Καρμίρης). Τούτων οὕτως ἐχόντων, Σύνοδοι αἵτινες ἀπέβλεπον εἰς μεταρρυθμίσεις ἀντιστρατευομένας πρός τά συμφέροντα τῶν παπῶν δέν εἶχον λόγον ὑπάρξεως, ἐκτός καί ἄν μέσα εἰς τάς χιλίας των καρδίας καί τάς ἰσαρίθμους κρανιακάς κάψας τῶν συνοδικῶν πατέρων ὑπῆρχεν ἡ βουλή καί ἡ γνώμη τοῦ πάπα, ὁ ὁποῖος ἐγένετο ἠθικός αὐτουργός καί τοῦ ἀσυγχωρήτου ἐγκλήματος τῆς ἀποσχίσεως ἐκλεκτοῦ χριστιανικοῦ κόσμου πού ἀπετέλεσε τήν ἀναρχικήν Διαμαρτύρησιν τῆς ὁποίας γενάρχης ὑπῆρξεν ὁ Μαρτῖνος Λούθηρος καί οἱ σύν αὐτῷ.
Ὁ Προτεσταντισμός ἔσχεν αἰτίαν τάς καταχρήσεις τῶν παπῶν καί ἀφορμήν τήν πώλησιν συγχωροχαρτίων. Ὁ συγγραφεύς τῆς Ἱστορίας τοῦ Πολιτισμοῦ Will Durant εἰς τό πολύκροτον ἑξάτομον ἔργον του σημειώνει τά ἑξῆς μεταξύ τῶν ἄλλων ὡς πρός τήν ἀφορμήν τῆς θρησκευτικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ Λουθήρου κατά τοῦ πάπα, ὅστις πρός πλήρωσιν τῶν παπικῶν ταμείων εἶχεν ἐξαπολύσει Ἱεροκήρυκας πωλητάς τῶν ἀφέσεων: «Ὁ Ἰωάννης Τέτζελ ἦτο ἕνας Δομινικανός μοναχός, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀποκτήσει ἱκανότητα καί φήμην ὡς συλλέκτης χρημάτων. Ἀπό τοῦ 1550 ἡ κυριωτέρα του ἀσχολία ἦτο ἡ διάθεσις συγχωροχαρτίων. Συνήθως εἰς τάς ἀποστολάς αὐτάς ἐλάμβανε τήν βοήθειαν τοῦ Κλήρου. Ὅταν εἰσήρχετο εἰς μίαν πόλιν, μία συνοδεία ἀπό ἱερεῖς, ἄρχοντας καί εὐσεβεῖς λαϊκούς, τόν ὑπεδέχοντο μέ σημαίας, λαμπάδας καί ψαλμούς καί ἔφερε τήν βοῦλλαν τῆς συγχωρήσεως ὑψηλά ἐπί ἑνός βελουδίνου ἤ χρυσοῦ προσκεφαλαίου, ἐνῷ οἱ κώδωνες τῶν ἐκκλησιῶν ἤχουν καί τά ὄργανα ἔπαιζαν. Εἰσαγόμενος κατ’ αὐτόν τόν τρόπον ὁ Τέτζελ, προσέφερε μέ ἕνα ἐντυπωσιακόν τρόπον, πλήρη συγχώρησιν εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θά μετανόουν καί θά ἐξωμολογοῦντο τάς ἁμαρτίας των καί θά συνεισέφερον ἀναλόγως τῶν μέσων των εἰς τήν ἀνέγερσιν τοῦ νέου Ἁγίου Πέτρου». Καί ἔλεγε: «Εἴθε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός νά δείξῃ ἔλεος διά σέ καί νά σέ συγχωρήσῃ μέ τήν χάριν τῶν ἁγίων Του παθῶν. Καί ἐγώ, μέ τήν ἐξουσίαν του, μέ τήν ἐξουσίαν τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, καί τοῦ ἁγιωτάτου πάπα, ἡ ὁποία μοῦ ἐδόθη καί μοῦ παρεχωρήθη εἰς αὐτά τά μέρη, σέ συγχωρῶ καί σέ ἀπαλλάσσω, πρῶτον ἀπό πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν κύρωσιν, κατά οἱονδήποτε τρόπον καί ἄν ἔγινε, καί ἔπειτα ἀπό ὅλας σου τάς ἁμαρτίας, παραβάσεις καί ὑπερβασίας, ὁσονδήποτε φοβεραί καί ἄν εἶναι, ἀκόμη καί ἀπό ἐκείνας αἱ ὁποῖαι ἐπιφυλάσσονται διά τήν γνωμάτευσιν τῆς Ἁγίας Ἕδρας καί ὅσον μακράν ἐκτείνονται αἱ κλεῖδες τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας, σοῦ ἀναστέλλω πᾶσαν τιμωρίαν τῆς ὁποίας εἶσαι ἄξιος εἰς τό καθαρτήριον ἕνεκα αὐτῶν, καί σέ ἀποκαθιστῶ εἰς τά ἅγια Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας… καί εἰς τήν ἀθωότητα ἐκείνην καί τήν ἁγνότητα τήν ὁποίαν εἶχες κατά τό βάπτισμα· οὕτως ὥστε, ὅταν ἀποθάνῃς, αἱ πύλαι τῆς τιμωρίας θά εἶναι κλεισταί καί αἱ πύλαι τοῦ παραδείσου τῆς χαρᾶς θά εἶναι ἀνοικταί· καί ἄν δέν ἀποθάνῃς ἐπί τοῦ παρόντος, αὐτή ἡ χάρις θά παραμείνῃ ἐν πλήρει ἐνεργείᾳ μέχρι τοῦ σημείου τοῦ θανάτου σου. Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».
Ἡ θαυμαστή αὐτή συμφωνία, συνεχίζει ὁ Durant, δι’ ἕνα πιστόν εὑρίσκετο εἰς ἁρμονίαν μέ τήν ἐπίσημον ἀντίληψιν περί τῶν συγχωροχαρτίων διά τούς ζῶντας. Ὁ Τετζελ εὑρίσκετο καί πάλιν ἐντός τοῦ γράμματος τῶν ἀρχιεπισκοπικῶν ὁδηγιῶν ὅταν ἀπήλλασσε τῆς προηγουμένης ἐξομολογήσεως, ἐάν ὁ καταβάλλων τά χρήματα ἐζήτει τήν συγχώρησιν διά μίαν ψυχήν εἰς τό καθαρτήριον. Ἕνας καθολικός Ἱστορικός λέγει: «Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὁ Τέτζελ, συμφώνως πρός ὅ,τι ἐθεώρει ὡς ἐγκύρους ὁδηγίας του, διεκήρυσσεν ὡς χριστιανικόν δόγμα ὅτι δέν ἀπῃτεῖτο παρά μόνον μία χρηματική προσφορά διά νά ἐπιτύχῃ κανείς συγχώρησιν διά τούς νεκρούς, χωρίς νά ὑφίσταται κανείς λόγος μετανοίας καί ἐξομολογήσεως. Ἐδίδασκεν ἐπίσης, συμφώνως πρός τήν ἐπικρατοῦσαν τότε γνώμην, ὅτι μία συγχώρησις ἠδύνατο νά ἐφαρμοσθῇ ἐπί οἱασδήποτε ψυχῆς μέ ἀλάθητον ἀποτέλεσμα. Ἐκκινῶν ἀπό τήν προϋπόθεσιν αὐτήν, δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι κατέληγεν εἰς τήν πραγματικότητα νά εἶναι θεωρία του ἡ ἐφαρμογή τῆς παροιμίας: «Εὐθύς ὡς τό χρῆμα κουδουνίσῃ ἐντός τοῦ κιβωτίου, ἡ ψυχή θά πηδήσῃ ἔξω ἀπό τάς φλόγας τοῦ καθαρτηρίου..» Ὁ Μυκόνιος, ἕνας Φραγκισκανός μοναχός ἤκουσε τόν Τέτζελ καί ἀνέφερε τό ἔτος ἐκεῖνο 1517: «Εἶναι ἀπίστευτον τό τί ὁ ἀμαθής αὐτός μοναχός εἶπε καί ἐκήρυξε. Ἔδωσε σφραγισμένας ἐπιστολάς βεβαιώσας ὅτι ἀκόμη καί αἱ ἁμαρτίαι τάς ὁποίας κανείς εἶχε σκοπόν νά κάμῃ, θά συνεχωροῦντο. Ὁ πάπας, ἔλεγεν, ἔχει μεγαλειτέραν δύναμιν ἀπό ὅλους τούς ἀποστόλους, ἀπό ὅλους τούς ἀγγέλους καί τούς ἁγίους, περισσότερον ἀκόμη καί ἀπό αὐτήν τήν Παρθένον Μαρίαν, ἐπειδή ὅλοι αὐτοί εἶναι ὑπήκοοι τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ὁ πάπας εἶναι ἴσος μέ τόν Χριστόν!». Τήν φήμην αὐτήν θεωρεῖ ὑπερβολικήν ὁ Durant, ἀλλά καί αὕτη, ὡς γεγονός, ὠχριᾷ πρό τῶν συνεπειῶν τῆς πωλήσεως τῶν συγχωροχαρτίων.
Ὅταν ὁ Λούθηρος ἔλαβε γνῶσιν αὐτῶν τῶν αθλιοτήτων,«ἐξανέστη, συνεχίζει ὁ ἡμέτερος Ἱστορικός, κατά τοῦ μοναχοῦ Τετζέλου, ὅστις διαταγῇ τοῦ πάπα περιήρχετο τήν Γερμανίαν πωλῶν ἀφέσεις καί ἐδημοσίευσεν 95 θέσεις κατά τῶν ἀφέσεων. Προσκληθείς ἐν Αὐγούστῃ ὑπό τοῦ ἀντιπροσώπου τοῦ πάπα πρός ἀπολογίαν, ἠρνήθη νά ἀνακαλέσῃ τάς ἰδέας αὐτοῦ ἅς ἤδη ἐκήρυττε πανταχοῦ δημοσίᾳ, προσκαλῶν τούς ἡγεμόνας τῆς Δύσεως εἰς ἀντίστασιν κατά τοῦ παπισμοῦ, ἀφορισθείς δέ ὑπό τοῦ πάπα ἕνεκα τούτου διά βούλλας, δέν ἐδίστασε νά καύσῃ τήν βοῦλλαν ταύτην καί τό Κανονικόν δίκαιον τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας καί νά δημοσιεύσῃ τό ἔργον αὐτοῦ περί τῆς Βαβυλωνείου αἰχμαλωσίας, ἐν ᾧ προσέβαλε τόν δεσποτισμόν καί τάς καταχρήσεις τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας. Τῷ 1521 παραστάς ὁ Λούθηρος ἐν τῷ συνεδρίῳ τῶν ἡγεμόνων ἐν Βόρμς, μεθ’ ὅλας τάς ἀπειλάς ἔμεινε σταθερός ἐν τῇ διδασκαλίᾳ αὐτοῦ…». Ἡ πυρκαϊά ἄναψε καί τό πῦρ ἐξηπλώθη παντοῦ, ἡ Εὐρώπη ἐδιχάσθη καί ἐπηκολούθησαν τά γνωστά ἀπό τήν Ἱστορίαν αἱματηρά γεγονότα μέχρις οὗ ἐτυποποιήθη διά τῆς Αὐγουσταίας ὁμολογίας ἡ δογματική διδασκαλία τῶν Διαμαρτυρομένων. Ἡ Ἱστορία κάμνει λόγον περί ἐμφυλίων πολέμων καί σπαραγμῶν, ἀρκεῖ δέ ἡ ἀναφορά εἰς τήν νύκτα τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου, ἐπέτειον τῆς ἑορτῆς τοῦ ὁμωνύμου ἁγίου «καθ’ ἥν ἤρξαντο ἐν Παρισίοις αἱ φοβεραί σφαγαί τῶν «Οὐγενότων» ὡς ἀπεκαλοῦντο οἱ διαμαρτυρόμενοι τῆς Γαλλίας. Αἱ σφαγαί αὗται 23 – 8 – 1572, γενικευθεῖσαι καθ’ ὅλην τήν Γαλλίαν καί συνεχισθεῖσαι ἐπί ὁλόκληρον μῆνα, ἀποτελοῦν μίαν τῶν μελανωτέρων σελίδων τῆς Γαλλίας καί τοῦ Καθολικισμοῦ». Χαρακτηριστικόν τῶν ἱερῶν πολέμων κατά τῶν Διαμαρτυρομένων χριστιανῶν εἶναι ὅτι διεξήγοντο αἱ σφαγαί ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ! Ὁ Κάρολος μάλιστα ὁ Θ’ ἔλεγεν εἰς τόν Βασιλέα τῆς Ναβάρρας: «Δέν θέλω εἰς τό κράτος μου πλέον εἰμή μίαν θρησκείαν, τήν θρησκείαν τῶν προκατόχων μου»! δηλ. τήν παπικήν, ἐνῷ τά δολοφονικά ἐγχειρίδια ἐνεπηγνύοντο εἰς τάς καρδίας τῶν ἐπικινδύνων διά τήν παπωσύνην Διαμαρτυρομένων. Εἶναι φρικτή καί ὡς ἀνάγνωσμα ἡ Ἱστορία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης τοῦ Καθολικισμοῦ. Ἄπειρα δέ ὑπῆρξαν τά θύματα τῆς νυκτός ἐκείνης… Εἰς τά ἀνάκτορα τοῦ Λούβρου ἐφονεύοντο καί οἱ σχετιζόμενοι μέ αὐτά ἀκόλουθοι τοῦ Βασιλέως τῆς Ναβάρρας, οἱ μεταβάντες διά τούς γάμους τοῦ Βασιλέως των. Οἱ φονεῖς δέν ἐφείδοντο οὐδέ τῶν γυναικῶν, οὐδέ τῶν ἐγκύων τοιούτων. Ἔσχιζον τάς γαστέρας αὐτῶν, ἀπέσπων τά βρέφη καί τά ἐξεσφενδόνιζον κατά τῶν τοίχων. Πλεῖστοι ἐκ τῶν Προτεσταντῶν ἐζήτησαν ἄσυλον εἰς τό Λοῦβρον ὑπό τήν σκέπην τοῦ Βασιλέως. Οὗτος διέταξε τήν μεταφορά αὐτῶν εἰς τήν αὐλήν τῶν ἀνακτόρων καί τήν ὁμαδικήν σφαγήν των. Ὁ θάνατος τοῦ σοφοῦ Ραμύς ἀφῆκεν αἰώνιον στίγμα εἰς τούς πρωτουργούς τῶν κρεουργιῶν αὐτῶν. Εἶχε κρυβῆ οὗτος εἰς τό ὑπόγειον τοῦ Κολλεγίου, ὅπως ὁ διάσημος Καθηγητής ἀποφύγῃ τήν σύλληψιν. Τόν ἀπεκάλυψεν ἐκεῖ ὁ ἀντίζηλός του Σαρπαντιέ, τοῦ ὁποίου εἶχε πολεμήσει ὁ Ραμύς τά δόγματα. Τόν ἐμαχαίρωσε καί ἔρριψε τό πτῶμα του ἀπό τοῦ παραθύρου τοῦ Κολλεγίου τοῦ ντέ Πρέλ, οἱ δέ μαθηταί τοῦ Σαρπαντιέ ἔσυρον τό πτῶμα αὐτοῦ εἰς τάς ὁδούς. Ὁ ἱστορικός Μεζεραί ἀναβιβάζει τούς κατά τρεῖς πρώτας ἡμέρας σφαγέντας εἰς 5.000 ἐν Παρισίοις, μεταξύ τῶν ὁποίων ἑξακόσιοι ὀγδοήκοντα ἦσαν ἐκ τῆς τάξεως τῶν εὐγενῶν ὧν αἱ οἰκίαι ἐλεηλατήθησαν. Εἰς τάς ἐπαρχίας ὁ ἀριθμός τῶν θυμάτων ὑπερέβη τάς 30.000. Ἀπό πόλεως εἰς πόλιν τό κακόν ηὔξανε, τά δέ ἀθῷα θύματα τοῦ ἐκμανέντος θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ ἐπλήρουν τούς δρόμους τῶν πόλεων. Τό δέ ἐξοργιστικόν εἶναι ὅτι «τήν 28ην Αὐγούστου ἐψάλη ἐπίσημος δοξολογία εἰς τόν καθεδρικόν ναόν τῆς Παναγίας τῶν Παρισίων εἰς ἥν παρέστη ὁ Βασιλεύς Κάρολος, καί ὑπό τούς θόλους αὐτῆς ἀνεπέμφθη προσευχή πρός τόν Ὕψιστον διά τήν κατά τῶν αἱρετικῶν νίκην, ὑπέρ τῆς ὁποίας δοῦκες καί πρίγκιπες μετεβλήθησαν εἰς δημίους». Τό ζεστόν καί ἀφρίζον αἷμα τῶν ἀθώων θυμάτων ἐβογγοῦσε καί ἀφῄρει ὕπνον ἀπό τούς δημίους. Ὅμως «ὑπερβολικήν χαράν ἔδειξε διά τό ἀπαίσιον τοῦτο ἔγκλημα, διά τό ὁποῖον ἐγεννήθη βαθυτάτη ἀγανάκτησις εἰς πάντα τοῦ ὁποίου ὁ θρησκευτικός φανατισμός δέν διεστρέβλωσε τήν διάνοιαν, καί ὁ πάπας Γρηγόριος ὁ ΙΓ’ ὅστις διέταξεν ἐν Ρώμῃ φωταψίαν, γενικήν κωδωνοκρουσίαν, λιτανείας καί δοξολογίας, κοπήν ἀναμνηστικοῦ νομίσματος καί παρήγγειλεν εἰς τόν Γάλλον πρεσβευτήν νά γράψῃ εἰς τόν Βασιλέα, ὅτι τό γεγονός αὐτό τοῦ ἦτο ἑκατοντάκις εὐχαριστότερον ἤ πεντήκοτα νῖκαι κατά τῶν Τούρκων. Αἱ σφαγαί τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου, λέγει ὁ Ντυφαί, εὗρον τούς ἀπολογητάς των, καί ἀπεδίδοντο εἰς τήν κατάστασιν τῆς ἐποχῆς· ἀλλ’ ἡ Ἱστορία ἐσημείωσε ταύτας ὡς μίαν ἀπό τάς βδελυροτάτας πράξεις τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ ἡ ὁποία καταισχύνει τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν» (Μ.Ε.Ε.Σ. ΣΤ’ 698 – 700, W. Durant, Παγκόσμιος Ἱστορία τοῦ Πολιτισμοῦ τ. ΣΤ’ σ. 396 κ.ἑ. Ἑλλην. Μετάφρασις).
Καί κατά τήν νύκτα τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου ἐχρησιμοποιήθη τό ἐγχειρίδιον τοῦ παπισμοῦ κατά χιλιάδων ἀνθρώπων τοῦ λαοῦ, μεταξύ τῶν ὁποίων ἐπιστήμονες δυνατοί, καλλιτέχναι, ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων, εὐγενεῖς. Ἀλλ’ ἐπειδή ὁ παπισμός ἠθέλησε νά συνδυάσῃ καί συνεδύασε τήν θρησκευτικήν μετά τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, προεῖχεν ἡ διά κοσμικῶν μέσων ἐξάπλωσις καί ἀσφάλεια τοῦ παπικοῦ κράτους καί τῆς παπικῆς ἰσχύος, ἄνευ τῆς ὁποίας ἡ θρησκευτική πνευματική ἐξουσία τοῦ πάπα ἐπί τῶν πιστῶν, καί ἄν δέν ἐκινδύνευε νά καταλυθῇ ἀπό τό φιλελεύθερον πνεῦμα μιᾶς οἱασδήποτε ἐποχῆς, ὅμως δέν ἱκανοποίει ποσῶς τό ἀβυσσῶδες πάθος τῆς παντοκρατορίας του καί τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ του, οὔτε περιέβαλλεν αὐτόν μέ τήν κοσμικήν αἴγλην καί φαντασίαν κοσμικῶν Αὐτοκρατόρων. Ἐνώπιον τοῦ πάπα, εἴπομεν, ἔπρεπε νά γονατίζουν Ἐπίσκοποι, Σύνοδοι, Αὐτοκράτορες καί οἱ πάντες ὡς εἰς Θεόν. Ἀλλ’ ὅμως τό ἀνθρώπινον πνεῦμα, ὅταν μάλιστα βλέπῃ ἀντίθεσιν ἰδιότητος, ἀποστολῆς, λόγων καί ἔργων, ὡς ἐλεύθερον καί ἀδέσμευτον πετᾷ εἰς τόν ἀπέραντον χῶρον τοῦ Ἀπολύτου καί μελετᾷ δι’ ἑαυτό τόν κόσμον, τάς Γραφάς, τήν ζωήν, δημιουργεῖ τήν Ἱστορίαν του ἥτις δέν ὑπόκειται οὔτε εἰς ἔλεγχον, οὔτε εἰς ἀνάκρισιν, οὔτε καί δέχεται λογοκρισίαν. Ἐξελίσσεται μέ τήν γοργότητα καί τήν δύναμίν του καί φέρεται ἀκράτητον πρός τά ἐμπρός. Οὕτω πως ὁ ἄνθρωπος διαπτύσσων τά ἐν ἑαυτῷ πνευματικά στοιχεῖα συνθέτει τόν πολιτισμόν, ὅστις χαρακτηρίζεται ἀπό τά δεσπόζοντα στοιχεῖα τά ὁποῖα καί θεραπεύει μέσα εἰς μακραίωνας ἐναλλαγάς. Τούτου δεδομένου ἡ θρησκεία τῆς Ἀποκαλύψεως καί ὡς βασικόν στοιχεῖον πολιτισμοῦ, πρέπει παντοῦ νά θέτῃ τήν σφραγῖδα της. Ἡ διαπότισις τῶν ἄλλων στοιχείων τοῦ πολιτισμοῦ διά τοῦ χριστιανικοῦ πνεύματος, ἀξιοποιεῖ καί τήν τέχνην καί τήν ἐπιστήμην γενικῶς καί τά γράμματα καί πάσας τάς πνευματικάς καί πολιτιστικάς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς, διότι ἐξανθρωπίζει τό ἀνθρώπινον κτῆνος, ἐξευγενίζει τόν ἄνθρωπον καί ὁδηγεῖ εἰς τήν θέωσιν, ὡς θρησκεία λυτρωτική, μέ δραστικήν μορφοποιόν δύναμιν τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία καί εἶναι ἡ συνισταμένη τῆς ἠθικῆς ζωῆς τῶν ἀτόμων, καί ἄνευ τῆς ὁποίας πᾶσα ἀρετή καταλήγει εἰς ἀκαρπίαν καί πᾶν πολιτιστικόν στοιχεῖον θά θεραπεύσῃ ἕνα κινούμενον ζωντανόν πού θά ἔχῃ μορφήν ἀνθρώπου καί γνώμην διαβολικήν.
Πρός ἐπιτυχίαν αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ, δηλ. τῆς πνευματικῆς καί ἠθικῆς ὁλοκληρώσεως τοῦ ἀνθρώπου διά τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως καί ἀγάπης, ὁ Κύριος ἐθεμελίωσε διά τοῦ Τιμίου Του Αἵματος τήν Ἐκκλησίαν Του ὅπως ἐκτείνῃ τό Μυστικόν Του Σῶμα, διά τῆς ἐπιγνώσεως, ἀπό γῆς εἰς οὐρανόν καί λάμψῃ ἡ Βασιλεία Του μέ πολίτας ψυχοσωματικά ἐλευθέρους παθῶν, ἁγνούς καί ἰσορροπημένους. Ὄργανα ὁρατά εἰς τόν κόσμον αὐτόν πρός τήν διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συγκρότησιν τοῦ Μυστικοῦ Σώματος τοῦ Κυρίου μέσῳ τῶν 7 Μυστηρίων τῆς Ἁγίας μας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας εἶναι, μετά τούς Ἀποστόλους, οἱ Ἐπίσκοποι. Στοιχοῦντες τοῖς ρήμασι τοῦ Κυρίου καί τῶν Ἀποστόλων οἱ Ἐπίσκοποι ἀνέλαβον ὅλως ἐλευθέρως τήν τεραστίαν εὐθύνην τοῦ «ποιεῖν τε καί διδάσκειν» πρός δόξαν Θεοῦ καί καταρτισμόν ἁγίων. Καί πράγματι· ὅπου οἱ Ἐπίσκοποι διεκρίθησαν διά τήν θαυματουργόν των πίστιν, τήν ἠθικήν των ἀκτινοβολίαν, τήν δημιουργόν ἐνεργητικότητα καί τήν κατά πάντα σύμφωνον πρός τήν ζωήν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ζωήν των, ἐκεῖ ὑπῆρξε καί θρησκευτική ἄνθησις, ἐκεῖ καί πνευματική ἀνωτέρα ζωή, ἐκεῖ ψυχικός δεσμός ποιμνίου καί ποιμένων, ἐκεῖ Βασιλεία Θεοῦ μέ ἐλευθέρους ἀνθρώπους οἵτινες ἔχαιρον τήν χαράν των, ὅπως διδάσκουν αἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Εἰς μίαν τοιαύτην χριστιανικήν Κοινωνίαν δέν ὑπάρχουν δογματικά καί ἠθικά ρήγματα, διότι Ποιμήν καί ποίμνιον ἔχουν ὑποτάξει τό θέλημά τους εἰς τό ἅγιον θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἁγιαζόμενοι, συγκροτοῦν τό ἄσπιλον Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ψυχικός δυνατός δεσμός μετά τοῦ Κυρίου ὅλων, Κλήρου καί λαοῦ, ἀποκλείει ἐντελῶς ἔκλυσιν ἠθῶν καί δογματικάς πλάνας καί ἀθλιότητας. Ἀλλά καί ἄν κατά τό «δεῖ καί αἱρέσεις έν ὑμῖν εἶναι, ἵνα οἱ δόκιμοι φανεροί γένωνται ἐν ὑμῖν» (Α’ Κορ. ια’, 19), ἐκδηλωθοῦν διαφορετικαί ἀντιλήψεις πιστῶν ἔναντι τῶν δεδογμένων καί παραδεδομένων ἡμῖν, ὁ Ἐπίσκοπος τοῦ τόπου, ὁ ἱερεύς, ὁ καλός χριστιανός «ἐν πνεύματι πραότητος» (Γαλ. ς’, 1) καί καλωσύνης προσπαθεῖ καί τούς ἀποχρῶντας λόγους τῆς δογματικῆς ἐκτροπῆς ν’ ἀνακαλύψῃ καί τό μέγεθος τῆς ζημίας τοῦ πεπλανημένου ν’ ἀποδείξῃ, ἐφαρμόζων τό τοῦ Ἀποστόλου ἐν Τίτου (γ, 10): «Μωράς δέ συζητήσεις καί γενεαλογίας καί μάχας νομικάς περιΐστατο· εἰσί γάρ ἀνωφελεῖς καί μάταιοι. Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά πρώτην καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος».
Ὅταν ὁ Ἐπίσκοπος κυρίως μετά τοῦ ὑπ’ αὐτόν Κλήρου μένῃ ἄγρυπνος φρουρός τοῦ ποιμνίου τό ὁποῖον τροφοδοτεῖ καί εὐρωστοποιεῖ, τότε οἱ βαρεῖς λύκοι δέν τολμοῦν νά εἰσβάλουν εἰς τό μανδρί καί νά πειράξουν τά πρόβατα. «Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καί παντί τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος. Ἐγώ γάρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετά τήν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν· δι’ ὅ γρηγορεῖτε…» (Πράξ. κ’, 38). Τό «προσέχετε ἑαυτοῖς καί παντί τῷ ποιμνίῳ» καί τό «γρηγορεῖτε» τοῦ Ἀποστόλου, στοιχειοθετεῖ εὐθύνας κατά πρῶτον καί κύριον λόγον εἰς τόν Ἐπίσκοπον, τόν ποιμένα τῶν λογικῶν προβάτων. Ὅταν ὁ ποιμήν προσέχῃ ἑαυτῷ, κατά τόν Μ. Βασίλειον, δέν προσέχῃ οὔτε εἰς τήν ὕλην, οὔτε εἰς τήν δόξαν τοῦ κόσμου, οὔτε γίνεται ἕνα ράκος τῶν αἰσθησιακῶν ἡδονῶν του, διότι, ἐκτός τοῦ ὅτι ἐδῶ ἔχει ἐφαρμογήν τό τοῦ Παύλου ἐν Ρωμ. β’ 17 – 25 συντριπτικόν ἐρώτημα ὅτι σύ ὁ ὁδηγός τῶν τυφλῶν, τό φῶς τῶν ἐν σκότει, ὁ παιδευτῆς τῶν ἀφρόνων, ὁ διδάσκαλος τῶν πνευματικῶς νηπίων, ὁ ἔχων μόρφωσιν τῆς γνώσεως καί τῆς ἀληθείας, διδάσκων ἕτερον σεαυτόν οὐ διδάσκεις, κηρύσσων μή κλέπτειν κλέπτεις, λέγων μή μοιχεύειν μοιχεύεις, βδελυσσόμενος τά εἴδωλα ἱεροσυλεῖς, καυχόμενος ἐν νόμῳ διά τῆς παραβάσεως τοῦ νόμου τόν Θεόν ἀτιμάζεις, ἐπί πλέον γίνεσαι καί αἰτία σκανδαλισμοῦ τῶν συνειδήσεων καί διασκορπισμοῦ τῶν προβάτων, πού θ’ ἀναζητήσουν ἄλλον ποιμένα, οἱοσδήποτε καί ἄν εἶναι. Αὐτό συνέβη καί μέ τήν παπωσύνην ἡ ὁποία ἐκτός τῆς ἠθικῆς σήψεως καί τῶν ἀνομολογήτων καταχρήσεων τῶν παπῶν ἐξεπέρασε πᾶν ὅριον ἀνοχῆς ἐκ μέρους τῶν ἀδιαφθόρων συνειδήσεων, διότι παρά τάς ὑπερβολάς καί τό κατάντημα τοῦ Προτεσταντισμοῦ, ὅστις ὁλοκλήρους μάζας χριστιανικοῦ κόσμου τάς ὡδήγησεν εἰς τήν θρησκευτικήν ἀναρχίαν, ἡ διαμαρτύρησίς του ἐναντίον τοῦ παπισμοῦ ὑπῆρξε κραυγή τῆς ἀλγούσης ψυχῆς διά τήν θεοπαιξίαν, τήν θρησκειοκαπηλείαν καί τήν διαφθοράν τῶν παπῶν. Καί θά ἠδύνατο νά προληφθῇ αὐτό τό ἔγκλημα ἐάν ὁ πάπας ἐδέχετο ἀμέσως συζήτησιν μετά τοῦ Λουθήρου καί ἐπανέφερε τήν Δυτικήν Ἐκκλησίαν εἰς τό καθεστώς τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τό καθεστώς τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῆς ἀρετῆς. Διότι, μή λησμονῶμεν ὅτι αὐτός ὁ Λούθηρος εὐλαβῶς ἐξεφράζετο περί τοῦ πάπα, πρίν ἐξωθηθῇ εἰς τά ἄκρα: «Γράφων ἀπ’ εὐθείας πρός τόν πάπαν Λέοντα Ι’, ἐκδηλώνει μίαν ἀσυνήθη ταπεινοφροσύνην: «Εὐλογημένε πάτερ, προσφέρω τόν ἑαυτόν μου γονυκλινής πρό τῶν ποδῶν τῆς ἁγιότητός σου, μέ ὅλα ὅσα ἔχω καί μέ ὅ,τι εἶμαι. Ἐπίσπευσε, σύντριψε, κάλεσε, ἀνακάλεσε, ἔγκρινε, κατάκρινε, ὅπως θά σοῦ φανῇ καλλίτερον. Θά παραδεχθῶ τήν φωνήν σου ὡς τήν φωνήν τοῦ Χριστοῦ, μένουσαν ἐντός σου καί ὁμιλοῦσαν διά σοῦ. Ἐάν εἶμαι ἄξιος θανάτου, δέν θά ἀρνηθῶ νά ἀποθάνω» (Durant, ἔνθ. ἀν. σ. 405). Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος μικρότερος ὠνόμαζε τήν Ρώμην ἁγίαν, λόγῳ τοῦ παπικοῦ ἀπολυταρχισμοῦ, τοῦ κοσμικοῦ πνεύματος καί τῆς διαφθορᾶς, κατά τό γῆρας του περιέγραψε τήν Ρώμην τοῦ 1510 ὡς «φρίκην», τούς πάπας ὡς χειροτέρους ἀπό τούς εἰδωλολάτρας Αὐτοκράτορας καί τήν παπικήν αὐλήν ὡς «ὑπηρετουμένην εἰς τήν τράπεζαν ἀπό δώδεκα γυμνάς νεανίδας» (Durant, αὐτόθι σ. 403).
Ὁ παπισμός, λοιπόν, ὤν ὑπεύθυνος διά τόν θρησκευτικόν ἐκτραχηλισμόν τοῦ Λουθήρου καί τήν δημιουργίαν μιᾶς ἰδιορρύθμου κοσμικοῦ τύπου Ἐκκλησίας, ἀντί νά αὐτοελεγχθῇ καί νά αὐτοκαθαρθῇ, ἀπέδειξε ἀληθῆ πάντα τά κατ’ αὐτοῦ κατηγορήματα. Διότι, ὡς εἴπομεν, ἐκτός τοῦ δολοφονικοῦ ἐγχειριδίου κατά τόσων χιλιάδων χριστιανῶν, ἵδρυσεν, ὠργάνωσεν, ἐσυστηματοποίησε καί κατηύθυνε τήν ἐγκληματικήν δρᾶσιν τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως, ὑπό τό πρόσχημα μέν τῆς ἀνακαλύψεως καί τῆς διώξεως τῶν αἱρετικῶν, πράγματι ὅμως πρός ἐξόντωσιν τῶν ἀρνουμένων τό πρωτεῖον καί τό ἀλάθητον καί τῶν ἀντιτιθεμένων εἰς τάς ἀπολυταρχικάς κοσμικάς του ἐπιδιώξεις. Ἔπειτα ἡ Ἱερά Ἐξέτασις προσεκόμιζε τῷ πάπᾳ οὐκ ὀλίγα ὑλικά ὀφέλη, ἔστω καί ἄν χρῆμα καί ἀκίνητοι περιουσίαι ἦσαν τιμή αἵματος φρικιαστικῶς βασανιζομένων χριστιανῶν. Καί ἡ Ἱερά Ἐξέτασις ὠνομάσθη πνευματικόν Δικαστήριον μέ δικαιώματα νά καίῃ ζωντανούς ἐπί τῆς πυρᾶς τούς ἀνθρώπους, ὅπως ὁ Σαβοναρόλας, καί εἰσαγγελεῖς τοῦ τύπου Τορκουεμάδα».. «Ὁ Ρώμης Ιννοκέντιος ὁ Δ’ (1243 – 1254), κατ’ ἀναλογίαν πρός τά ἐγκλήματα τῆς ἐσχάτης προδοσίας, εἰσήγαγεν εἰς τήν Ἱεράν Ἐξέτασιν τά βασανιστήρια. Ταῦτα ἀντί νά ἀνακαλύψωσιν ἐνόχους, πολλάκις ἐδημιούργουν τοιούτους, διότι οἱ βασανιζόμενοι ἐδέχοντο ἐπί τέλους τήν εἰς αὐτούς ἐπιρριπτομένην ἐνοχήν, ψευδόμενοι ἵνα ἀπαλλαγῶσι τῶν βασανιστηρίων. Τήν καταδίκην ἠκολούθει ἡ εἱρκτή, ἡ δήμευσις, ἡ ἐξορία, βαθμηδόν εἰσήχθη καί ἐπεκράτησεν ἡ θανατική ποινή (ὁ διά πυρός θάνατος)… Ἡ Ἱερά Ἐξέτασις, πάνοπλος μέ τά βασανιστήρια καί τάς καταδίκας εἰς τόν διά πυρός θάνατον, ἔδρασε φοβερά κατά τῶν Καθαρῶν καί τῶν Βαλδίων «οἵτινες» μετέπειτα «διέδωσαν ἀντιπαπικάς καί ἀνθιερουργικάς ἰδέας καί παρασκεύασαν τήν ἐποχήν αὐτῶν διά τόν Λούθηρον…» (Β. Στεφανίδης, 574). Αὐτά ἔπρεπε νά τά προβλέψῃ ἡ παπωσύνη ἡ ὁποία τίποτε δέν ἐδιδάχθη ἀπό τόν Καισαροπαπισμόν καί τήν βαβυλώνειον αἰχμαλωσίαν της εἰς Ἀβινιῶνα. Ἀλλά πῶς θά ἐγεννῶντο οἱ Βοργίαι καί ἡ διαβόητος Λουκρητία των μέ τούς σκανδαλώδεις ἔρωτάς των, διά νά γράφῃ ὁ Χοῦττεν εἰς τούς «διαλόγους» του ὅτι «ὁ πάπας εἶναι ἕνας λῄσταρχος καί ἡ συμμορία του φέρει τό ὄνομα Ἐκκλησία… Ἡ Ρώμη εἶναι θάλασσα ἀκαθαρσίας, ἕνα τέλμα πλῆρες βορβόρου, μία ἀπέραντος ἄβυσσος ἀνομίας. Δέν θά ἔπρεπε νά προστρέξωμεν ἐξ ὅλων τῶν κατευθύνσεων διά νά συντονίσωμεν τήν καταστροφήν τῆς κοινῆς αὐτῆς κατάρας διά τήν ἀνθρωπότητα;» (Durant, ΣΤ’ 411). Καί κατωτέρω ἐν ἐκρήξει ἔλεγε πρός τούς Κληρικούς τοῦ πάπα: «Φύγετε, φύγετε ἀκάθαρτοι χοῖροι! Ἀπομακρυνθῆτε ἀπό τό ἱερόν ἀνόσιον μεταπράται. Μή θίγετε τά θυσιαστήρια μέ τάς μιαράς σας χεῖρας! Πῶς τολμᾶτε νά ξοδεύετε τό χρῆμα τό ὁποῖον προορίζεται δι’ ἱερούς σκοπούς, εἰς πολυτελείας, διασκεδάσεις καί ἐπιδείξεις ἐνῷ τίμιοι ἄνθρωποι ὑποφέρουν ἀπό πεῖναν; Τό κύπελλον ἐπληρώθη. Δέν βλέπετε ὅτι ὁ ἄνεμος τῆς ἐλευθερίας πνέει; (ἔνθ’ ἀνωτ. 420). «Ἡ Ἱερά Ἐξέτασις παρέμεινεν ἐκκλησιαστικός θεσμός, ὄργανον τῆς Ἐκκλησίας… Συνέταξεν ἡ ἰδία τούς νόμους της καί τόν δικονομικόν της κώδικα. Πρίν ἐγκαταστήσῃ τό δικαστήριόν της εἰς μίαν πόλιν, ἐξέδιδε πρός τόν λαόν, ἀπό τοῦ ἄμβωνος τῶν ἐνοριακῶν Ἐκκλησιῶν, ἕνα «Διάταγμα Πίστεως» τό ὁποῖον ἀπῄτει ἀπό ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐγνώριζον κάτι περί οἱασδήποτε αἱρέσεως νά τό ἀποκαλύψουν εἰς τούς Ἱεροεξεταστάς. Ὁ καθείς ἐνεθαρρύνετο νά γίνῃ καταδότης… Ἐξεδίδετο ἔνταλμα συλλήψεως καί ἠκολουθεῖτο τό νεώτερον ναζιστικόν καί κομμουνιστικόν σύστημα ἀποσπάσεως ὁμολογιῶν καί, συνήθως, μεταξύ τῶν ἄλλων βασανιστηρίων εἰς τά ὁποία ὑπεβάλλοντο ἀκόμη καί οἱ «πιθανῶς» ἔνοχοι «ἦτο δυνατόν νά δένωνται αἱ χεῖρες τοῦ θύματος ὄπισθεν τῆς ράχεώς του καί νά κρεμᾶται ἐξ αὐτῶν ἤ νά δένεται διά νά ἀκινητήσῃ καί κατόπιν τό ἐπότιζον ὕδωρ σχεδόν μέχρι ἀσφυξίας· τοῦ ἔδεναν μέ σχοινιά χεῖρας καί πόδας καί κατόπιν τά περιέσφιγγον μέχρις ὅτου τοῦ κατέκοπτον τάς σάρκας μέχρι τῶν ὀστῶν… Ἡ ἐσχάτη τῶν ποινῶν ἦτο ἡ καῦσις ἐπί τῆς πυρᾶς… Ἡ ἐπίσημος παρουσία ἐκκλησιαστικῶν εἰς τάς διά καύσεως ἐπί τῆς πυρᾶς καταδίκας κατεδείκνυε σαφῶς τήν εὐθύνην τῆς Ἐκκλησίας… Τρομερά ἡ τελετή τῆς καταδίκης καί τῆς ἐκτελέσεως…» (Αὐτόθι). Στραγγαλισμοί, μαστιγώσεις, πολυχρόνιοι φυλακίσεις, σωματικαί καί ψυχικαί ἐξαντλήσεις, δημόσιοι ἐξευτελισμοί καί φρικιαστικοί θάνατοι ἐπί τῆς πυρᾶς ὅπου ἡ ἀνθρωπίνη σάρξ ἐλαμπάδωνε ζωντανή ὑπό τά ὄμματα ἀξιωματούχων τῆς Καθολικῆς παπικῆς Ἐκκλησίας, ηὐλογοῦντο ἐπισήμως ὑπό τῆς Ἁγίας Ἕδρας ἐν ὀνόματι τῆς πίστεως πρός τόν Χριστόν!… Οὐδεμία προστασία, οὐδείς συνήγορος· οὐδεμία κραυγή διαμαρτυρίας κατά τῶν ἀποτροπαίων ἐγκλημάτων τῶν φιληδόνων καί ἐγκληματιῶν παπῶν οἵτινες ἡμιλλῶντο εἰς κακουργίαν καί κακοήθειαν τόν Νέρωνα, τόν Καλιγούλαν, καί ὅλα τά ἀνθρωπόμορφα σαρκοβόρα θηρία τῆς εἰδωλολατρικῆς Ρώμης, ἀρκεῖ νά ἀναφερθῇ ὅτι ἡ καθολική Μαρία ἡ αἱμοσταγής ἐκτός τῶν ἄλλων, διά νά ἐπιβάλῃ τήν ἀναγνώρισιν τοῦ Καθολικισμοῦ μετεχειρίσθη φρικώδη μέτρα. Κατεδίκασεν εἰς θάνατον 280 Διαμαρτυρομένους, οἵτινες ἐκάησαν ἐπί τῆς πυρᾶς. Μεταξύ τῶν μαρτύρων τούτων συγκαταλέγονται Ἀρχιεπίσκοποι καί Ἐπίσκοποι. Ἡ Μαρία, Βασίλισσα τῆς Ἀγγλίας, Τυδώρ ἡ αἱμοσταγής, ἦτο τυφλόν ὄργανον τοῦ πάπα (Μ.Ε.Ε. ΙΣΤ’, 680).
Εἰς ποῖον ἀριθμόν ἀνῆλθον τά θύματα; Ἐρωτᾷ ὁ συγγραφεύς τῆς Παγκοσμίου Ἱστορίας τοῦ Πολιτισμοῦ. «Ὁ Λιορόντε, Ἱσπανός ἱερεύς, γραμματεύς τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως ἀπό τοῦ 1789 – 1801, ὑπελόγισε ἀπό 1480 ἕως τό 1488, 8.000 καέντας, 96.494 τιμωρηθέντας· ἀπό τό 1480 ἕως τό 1808, 31.912 καέντας, 291.450 τιμωρηθέντας». Ἄν καί θεωροῦνται σήμερον ὑπερβολαί, ἐν τούτοις ὁ ἀριθμός τῶν θυμάτων πού ὑπέστησαν τό φρικιαστικόν μαρτύριον ἐκ μέρους τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας δέν ἔχει τόσην σημασίαν ὅσην ἔχει ἡ δικαίωσις τοῦ συγγραφέως τῆς Κοινωνιολογίας τοῦ Ἐγκλήματος Enrico Ferri ὅτι ἡ ἐγκληματική ἐνεργητικότης ἠμπόρεῖ νά ἀναπτύσσεται καί νά δραστηριοποιῆται καί μεταξύ ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νά ὑπηρετήσουν τήν Ἀρετήν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει καί ὁ ἱστορικός Lea ἀναφέρει ὅτι κατά τό χρονικόν διάστημα ὅπου ἔδρασε σκληρότατα ὁ διαβόητος ἀρχηγός τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως Τορκουεμάδας, 1481 – 1498, κατεδικάσθησαν 9.000 ἄνθρωποι εἰς τόν διά πυρᾶς θάνατον, ἐκτός τῶν 100.000 καταδικασθέντων εἰς βαρυτάτας ποινάς. Εἰς τήν Ἱσπανίαν μόνον ὑπό τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως ἐθανατώθησαν δημοσίᾳ ἤ μυστικῶς 34.000 ἄνθρωποι καί 288.000 εἰς φυλάκισιν καί ἰσόβια δεσμά (Μ.Ε.Ε. ΙΒ’ 879). Ὁ Τορκουεμάδας ἐβοηθεῖτο ἀπό τόν πάπαν εἰς τό ἔργον τοῦ γενικοῦ Ἱεροεξεταστοῦ καί ἡ ἐποχή του ὑπῆρξεν ἡ ἀγριωτέρα περίοδος τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως ἐν Ἱσπανίᾳ (Μ.Ε.Ε. ΚΓ’ 125). Τοιαῦτα καθάρματα ἐκ τῶν μοναχικῶν της Ταγμάτων εἶχεν ἐπικεφαλῆς τῶν Ἱεροδικαστηρίων της ἡ παπωσύνη ἡ ὁποία ἐγέννησε καί τάς φρικαλεότητας τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως. Θῦμα τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως τῶν παπῶν ὑπῆρξεν ἡ ἁγία ἐκείνη κόρη τῆς Γαλλίας Ἰωάννα ντ’ Ἄρκ ἡ ὁποία συλληφθεῖσα παρεδόθη εἰς τούς Ἄγγλους ἀντί 10 χιλιάδων σκούδων. Παρεπέμφθη τότε εἰς τούς ἱεροδικαστάς καί κατόπιν βασανιστικῆς δίκης κατεδικάσθη εἰς τόν διά πυρᾶς θάνατον ὡς μάγισσα, βλάσφημος, αἱρετική, γόησσα, ἀποστάτις, σχισματική καί ἐκάη τήν 30ην Μαΐου 1431 ἐπί τῆς πλατείας τῆς παλαιᾶς ἀγορᾶς τοῦ Ρουέν. Εἷς πνευματικός καθ’ ἥν στιγμήν ἀνεφλέγετο ὕψωσεν ἐμπρός της τόν σταυρόν διά νά τόν ἴδῃ διά τελευταίαν φοράν, ὅπως τόν εἶχε παρακαλέσει. Οἱ τελευταῖοι της λόγοι ἦσαν: «Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ…» (Μ.Ε.Ε. Ε’ 524 – 526).
Πρίν κλειδώσωμεν τό ἀφορῶν τήν παπωσύνην καί τά ἐγκλήματά της ἱστορικόν θέμα, παραθέτομεν ἕνα τεμάχιον ἐκ τῆς Παγκοσμίου Ἱστορίας τοῦ Πολιτισμοῦ τοῦ Durant (ΣΤ’ 329), ἐπειδή, παρά τό σατιρικόν του ὕφος, περικλείει μίαν πραγματικότητα εὐγλώττως ὁμιλοῦσαν περί τῆς καταστάσεως ἡ ὁποία ἐπεκράτει κατά τόν μεσαίωνα ἐξ αἰτίας τῆς ἀφροσύνης, τοῦ κοσμικοῦ πνεύματος καί τῆς διαφθορᾶς τῶν παπῶν οἵτινες ἤθελαν νά ὑπηρετοῦν τό φῶς καί τό σκότος, τόν Θεόν καί τόν μαμωνᾶν, τόν Βελίαρ καί τόν Χριστόν. Αὐτό τό τεμάχιον τοῦ διαλόγου ἀποδιδόμενον εἰς τόν Ἔρασμον ἀφορᾷ τόν ἀποθανόντα τῷ 1513 πάπαν Ἰούλιον τόν Β’, τοῦ ὁποίου ἡ ψυχή εὗρε κλειστάς τάς θύρας τοῦ Παραδείσου. Ἱστάμενος ἔξω τῆς κλειστῆς θύρας τοῦ Παραδείσου ὁ ἀποθανών πάπας, ἐκνευρίζεται καί φωνάζει:
Ἰούλιος: Ἀρκετά ἐκράτησεν αὐτό (δηλ. ἀρκετά περιμένει ἀπ’ ἔξω). Εἶμαι ὁ Ἰούλιος ὁ Λιγούριος, P. M….
Πέτρος: P.M.! τί σημαίνει αὐτό; Pestis maxima;
Ἰούλιος: Pontifex Maximus, κατεργάρη.
Πέτρος: Καί τρεῖς φοράς νά εἶσαι maximus… δέν δύνασαι νά εἰσέλθῃς ἐδῶ, ἐκτός ἄν εἶσαι ἐπίσης optimus….
Ἰούλιος: Αὐτό εἶναι θράσος! Σύ δέν ὑπῆρξες παρά ἕνας ἁπλοῦς sanctus (= ἅγιος) ἐπί σειράν αἰώνων ἐνῶ ἐγώ ὑπῆρξα sanctissimus, sanctissimus Dominus, sanctitas, ἡ ἁγιότης προσωποποιημένη, μέ βούλλας πού τό ἀποδεικνύουν.
Πέτρος: Δέν ὑπάρχει καμμιά διαφορά ἀπό τό νά εἶναι κανείς ἅγιος καί ἀπό τό νά ὀνομάζεται ἅγιος; Ἄφησέ με νά σέ ἰδῶ πιό καλά. Χμ! Ἄφθονα τά σημεῖα τῆς ἀσεβείας… Φέρεις τό ράσο τοῦ Ἱερέως, ἀλλά κάτω ἀπ’ αὐτό ὑπάρχει αἱματοβαμμένη πανοπλία. Τά μάτια σου εἶναι ἄγρια, τό σῶμα σου μέ αὐθάδεια, τό μέτωπό σου ὀρειχάλκινο, τό στόμα σου γεμᾶτο ἀπό πληγές τῆς ἁμαρτίας, τά χνῶτα σου μυρίζουν κρασί, ἡ ὑγεία σου σακατεμένη ἀπό τίς ἀκολασίες. Ὅσον κι ἄν φοβερίζῃς ἐγώ θά σοῦ εἰπῶ: Ἰούλιε ποιός εἶσαι· ἐάν εἶσαι ὁ Ἰούλιος ὁ Αὐτοκράτωρ πού ξαναγύρισε ἀπό τήν κόλασι.
Ἰούλιος: (ἐκνευρισμένος). Πέτρε, τελείωνε, γιατί θά σέ ἀφορίσω!
Πέτρος: Μέ ποιό δικαίωμα θά μέ ἀφορίσῃς; Θά ἤθελα νά τό μάθω.
Ἰούλιος: Τό καλλίτερο ἀπ’ ὅλα τά δικαιώματα. Σύ, Πέτρε, εἶσαι μονάχα ἱερεύς, ἴσως οὔτε κι’ αὐτό. Δέν μπορεῖς νά ἱερουργήσῃς. Ἄνοιξε σοῦ λέγω!…
Πέτρος: Γιά νά σοῦ ἀνοίξω τήν πόρτα τοῦ Παραδείσου πρέπει νά μοῦ δείξῃς πρῶτα τάς ἀρετάς σου.
Ἰούλιος: Τί ἐννοεῖς μέ τάς ἀρετάς;
Πέτρος: Ἀφοῦ δέν καταλαβαίνεις σοῦ λέγω: Ἐδίδαξες τό ἀληθινό δόγμα τῆς πίστεως;
Ἰούλιος: Ὄχι τέτοιο πρᾶγμα. Δέν τό ἐδίδαξα γιατί εἶχα ἀπασχοληθῆ μέ τόν πόλεμο. Ἄν δίνῃς σημασία σ’ αὐτό, τότε κι’ ἐγώ σοῦ λέγω πώς μ’ αὐτά ἀσχολοῦνται οἱ καλόγεροι.
Πέτρος: Κέρδισες ψυχάς μέ τό ἁγνό σου παράδειγμα;
Ἰούλιος: Ὄχι ὀλίγας τάς ἐξαπέστειλα στά τάρταρα.
Πέτρος: Ἒκαμες κανένα θαῦμα;
Ἰούλιος: Πούφ! Τά θαύματα δέν εἶναι τώρα τῆς μόδας.
Πέτρος: Ὑπῆρξες τακτικός στάς προσευχάς σου;
Ἰούλιος: Εἶσαι ἕνας ἀσήμαντος ψαρᾶς. Ὁ ἀήττητος Ἰούλιος δέν θά ἔπρεπε ν’ ἀπαντᾷ σ’ ἕναν ἀσήμαντον ψαρᾶν. Ἐν τούτοις πρέπει νά ξέρῃς ποιός εἶμαι ἐγώ. Πρῶτον εἶμαι Λιγούριος καί ὄχι Ἑβραῖος, ὅπως ἐσύ. Ἡ μητέρα μου ἦταν ἀδελφή τοῦ μεγάλου πάπα τοῦ Σίξτου Δ’. Ὁ πάπας μέ ἔκαμε πλούσιον ἀπό τήν ἐκκλησιαστική περιουσία. Ἔγινα καρδινάλιος. Εἶχα ἀτυχίας. Ἔπαθα τήν γαλλικήν νόσον. Ἐξωρίσθην, κατεδιώχθην ἀπό τήν χώρα μου, ἀλλ’ ἐγνώριζα πώς μιά ἡμέρα θά ἐγινόμην πάπας… Αὐτό ἐπραγματοποιήθη ἐν μέρει μέ τήν Γαλλικήν βοήθειαν, ἐν μέρει μέ τά χρήματα πού δανείστηκα μέ τόκον, ἐν μέρει μέ ὑποσχέσεις. Οὔτε ὁ Κροῖσος θά μποροῦσε νά διαθέτῃ χρήματα πού ἐζητοῦντο. Περί αὐτοῦ θά σοῦ εἰποῦν οἱ Τραπεζῖται. Ἀλλά πέτυχα. Καί ἔχω κάμει περισσότερα γιά τήν Ἐκκλησία καί τό Χριστό ἀπό κάθε ἄλλον προηγούμενόν μου πάπαν.
Πέτρος: Δηλαδή τί ἔκαμες;
Ἰούλιος: Αὔξησα τά ἔσοδά μου. Ἐπενόησα νέα ἀξιώματα καί τά ἐπώλησα… Ἔκοψα νέα νομίσματα καί κατ’ αὐτόν τόν τρόπο ἐκέρδισα πολλά. Ξέρεις, δέν γίνεται τίποτε χωρίς χρήματα… Κατόπιν προσήρτησα τήν Βολωνία στήν Ἁγία Ἕδρα… Ἔκαμα ὅλους τούς ἡγεμόνας τῆς Εὐρώπης νά γίνουν μαλλιά κουβάρια μεταξύ των. Ἔσχισα συνθήκας καί διετήρησα μεγάλους στρατούς ἐν ἐκστρατείᾳ. Γέμισα τή Ρώμη μέ ἀνάκτορα κι’ ἄφησα πέντε ἑκατομμύρια στό ταμεῖο τή στιγμή πού πέθαινα…
Πέτρος: Γιατί κατέλαβες τήν Βολωνία;
Ἰούλιος: Γιατί ἤθελα τά εἰσοδήματά της.
Πέτρος: Ἐκεῖ στή Φερράρα τί συνέβη;
Ἰούλιος: Ὁ δούξ ἦταν ἕνας ἀχάριστος παληάνθρωπος. Μέ κατηγόρησε γιά σιμωνία, μέ ἀπεκάλεσε παιδεραστή… Ἐγώ ἤθελα τό δουκᾶτο τῆς Φερράρας γιά ἕνα δικό μου παιδί πού θά εἶχα ἐμπιστοσύνη πώς θά ἦτο πιστό στήν Ἐκκλησία. Τό παιδί μου αὐτό μόλις πρό ὀλίγου εἶχε μαχαιρώσει τόν Καρδινάλιο τῆς Παβίας.
Πέτρος: Τί εἶπες; Ὑπάρχουν πάπαι μέ συζύγους καί παιδιά;
Ἰούλιος: Συζύγους; Ὄχι, βέβαια, συζύγους, ἀλλά γιατί νά μήν ἔχουν οἱ πάπαι παιδιά;
Πέτρος: Δέν μοῦ λές; Γιά τά ἐγκλήματα πού σέ κατηγοροῦσαν τότε, ἤσουν ἔνοχος;
Ἰούλιος: Ναί, ἀλλ’ αὐτά μπροστά στό σκοπό μου ἦσαν στρογγυλό μηδενικό…
Πέτρος: Καλά· δέν ὑπάρχει τρόπος ν’ ἀπομακρύνῃ κανείς ἕναν κακό πάπα;
Ἰούλιος: Παραλογίζεσαι, Πέτρε. Ποιός ἀπ’ ὅλους μπορεῖ ν’ ἀπομακρύνῃ τήν ἀνωτάτη ἐξουσία; Ἕνας πάπας μπορεῖ νά μπῇ στόν ἔλεγχο μιᾶς Συνόδου γενικῶς. Ἀλλ’ ἡ γενική Σύνοδος δέν μπορεῖ νά συγκληθῇ χωρίς τήν συγκατάθεσι τοῦ πάπα… Συνεπῶς δέν μπορεῖ ποτέ πάπας νά καθαιρεθῇ δι’ οἱονδήποτε ἔγκλημα πάσης φύσεως.
Πέτρος: Οὔτε γιά δολοφονία;
Ἰούλιος: Ὄχι· οὔτε κι’ ἄν ἐσκότωσε τόν πατέρα του.
Πέτρος: Οὔτε καί γιά σεξουαλικές σχέσεις;
Ἰούλιος: Οὔτε καί γιά αἱμομιξία.
Πέτρος: Οὔτε γιά σιμωνία;
Ἰούλιος: Σέ διαβεβαιῶ, Πέτρε, πώς ὁ πάπας δέν μπορεῖ νά καθαιρεθῇ οὔτε καί γιά ἑξακοσίας πράξεις σιμωνίας.
Πέτρος: Οὔτε καί γιά δηλητηρίασι τῶν ἄλλων;
Ἰούλιος: Ὄχι. Οὔτε καί γιά ἱεροσυλία ἀκόμη.
Πέτρος: Μά οὔτε γιά ὅλα αὐτά τά ἐγκλήματα συγκεντρωμένα σ’ ἕνα πρόσωπο;
Ἰούλιος: Πρόσθεσε κι’ ἄλλα 600. Δέν ὑπάρχει δύναμις πού θά εἶναι εἰς θέσιν νά καθαιρέσῃ τόν πάπα.
Πέτρος: Νά ἕνα προνόμιο γιά τούς διαδόχους μου: Νά εἶναι οἱ πλέον διεστραμμένοι τῶν ἀνθρώπων καί ἐν τούτοις νά εἶναι ἐξησφαλισμένοι ἀπό τήν τιμωρία. Πόσο δυστυχής εἶναι ἡ Ἐκκλησία πού δέν μπορεῖ ν’ ἀποτινάξῃ ἀπό τούς ὤμους της ἕνα τέτοιο τέρας!…Θά ἔπρεπε ὁ λαός νά ξεσηκωθῇ νά σπάσῃ μέ πέτρες ἀπό τό λιθόστρωτο τό κεφάλι αὐτοῦ τοῦ καθάρματος… Ἐάν ὁ σατανᾶς εἶχεν ἀνάγκην ἕναν ἀντιπρόσωπο, δέν θά μποροῦσε νά βρῇ ἄλλον καταλληλότερον ἀπό σένα. Δέν μοῦ λές; Ἔχεις νά δείξῃς κανένα σημεῖο τῆς ἀποστολικότητός σου, Ἰούλιε;
Ἰούλιος: Γιατί; Δέν εἶναι ἀποστολικό σημεῖο τό ν’ αὐξήσῃ κανείς τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ;
Πέτρος: Πῶς τήν αὔξησες;
Ἰούλιος: Ἐγέμισα τή Ρώμη μέ ἀνάκτορα… μέ στρατιάς ὑπηρετῶν, μέ στρατεύματα, μέ ἀξιώματα…
Πέτρος: Ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ἱδρύθη ἀπό τό Χριστό, δέν εἶχε τίποτε ἀπ’ αὐτά, Ἰούλιε.
Ἰούλιος: Ἄχ! Πέτρε, Πέτρε! Σκέπτεσαι γιά παλαιά ἐποχή πού πέθαινες ὡς πάπας ἀπό τήν πεῖνα μέ λίγους φτωχούς καταδιωκομένους Ἐπισκόπους γύρω σου… Ὁ καιρός ὅλα αὐτά τ’ ἄλλαξε. Κύτταξε τώρα τίς λαμπρές μας Ἐκκλησίες, κύτταξε Ἐπισκόπους σάν Βασιλεῖς, καρδιναλίους μέ λαμπράν ἀκολουθίαν, μέ ἄλογα, μέ μουλάρια στολισμένα μέ χρυσάφι καί πολύτιμα πετράδια καί πεταλωμένα μέ πέταλο χρυσοῦ καί ἀσημιοῦ. Κύτταξε κι’ ἐπάνω ἀπ’ αὐτά ἐμένα, τόν ὑπέρτατον ποντίφηκα, πού τόν σηκώνουν καί τόν κρατοῦν ψηλά στρατιῶτες στούς ὤμους των ἐπί χρυσῆς ἕδρας, ἐνῷ ἐκεῖνος κινεῖ τό χέρι του μεγαλοπρεπῶς πρός τά πλήθη πού τόν προσκυνοῦν. Ἄκουσε, Πέτρε, τόν κρότο τοῦ πυροβόλου, τά σαλπίσματα καί τούς ἤχους τῶν τυμπάνων. Παρατήρησε τάς στρατιωτικάς μηχανάς, τόν ἀλαλάζοντα ὄχλον, λαμπάδας νά λάμπουν στούς δρόμους καί στίς πλατεῖες καί τούς Βασιλεῖς τῆς γῆς μτ΄δυσκολίας νά γίνωνται δεκτοί γιά ν’ ἀσπασθοῦν τό πόδι τῆς ἁγιότητός μου!… Κύτταξε, Πέτρε, ὅλα αὐτά καί λέγε μου: δέν εἶναι ὑπέροχα; Καταλαβαίνεις πόσο φτωχός καί κακομοίρης Ἐπίσκοπος εἶσαι, ἐν συγκρίσει μ’ ἐμένα;
Πέτρος: (ἐν ἀγανακτήσει ἱερᾷ): Κάθαρμα! Ἡ ἀπάτη, ἡ τοκογλυφία καί ἡ δολιότης σ’ ἔκαμαν πάπαν… Ἐγώ ἔκαμα τήν εἰδωλολατρική Ρώμη ν’ ἀναγνωρίσῃ τόν Χριστόν, ἐσύ ἔκαμες τήν πόλι εἰδωλολατρική. Ὁ Παῦλος δέν ὡμίλησε γιά πόλεις πού κατέλαβε μέ τή βία, οὔτε περί λεγεώνων πού κατέσφαξε. Ὁ Παῦλος ὡμίλησε γιά ναυάγια πού ὑπέστη ὁ ἴδιος, γιά δεσμά, γιά δυστυχίες, γιά μαστιγώσεις. Αὐτά ἦσαν οἱ ἀποστολικοί του θρίαμβοι, αὐτή ἡ δόξα ἑνός στρατηγοῦ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἐκαυχᾶτο μόνον γιά τάς ψυχάς τάς ὁποίας εἶχε σώσει ἀπό τόν σατανᾶν καί ὄχι γιά τούς σωρούς τῶν δουκάτων των (χρημάτων).
Ἰούλιος: Αὐτά πού ἀκούω τώρα ἀπό τό στόμα σου, Πέτρε, εἶναι γιά μένα φρέσκα…
Πέτρος: Ἴσως, Ἰούλιε. Μέ τάς συνθήκας σου καί τά πρωτόκολλά σου, μέ τά στρατεύματα καί τάς νίκας σου, δέν εἶχες καιρό νά διαβάσῃς τό Εὐαγγέλιον… Ἰσχυρίζεσαι πῶς εἶσαι χριστιανός. Ὅμως σέ διαβεβαιῶ πῶς δέν εἶσαι καλλίτερος ἀπό ἕνα Τοῦρκο, γιατί σκέπτεσαι σάν Τοῦρκος, εἶσαι ἀκόλαστος σάν Τοῦρκος. Ἐάν ὑπάρχῃ κἄποια διαφορά μεταξύ σας, τότε εἶσαι χειρότερος...
Ἰούλιος: Ὥστε δέν θά μ’ ἀνοίξῃς τήν πόρτα τοῦ Παραδείσου;
Πέτρος: Σ’ ὁποιονδήποτε ἄλλον μπορῶ νά τήν ἀνοίξω, ὄχι ὅμως σέ σένα καί τούς ὁμοίους σου.
Ἰούλιος (ἀπειλῶν): Πρόσεξε, Πέτρε. Ἄν δέν ὑποχωρήσῃς, τότε θά καταλάβω τή θέσι σου, μέ τή βία. Κάτω στή γῆ τώρα γίνεται μεγάλη ταραχή. Ἐντός ὀλίγου θά ἔχω πίσω μου 60.000 ψυχάς.
Πέτρος: Ὦ ἀξιοθρήνητε ἄνθρωπε! Ὦ δυστυχής Ἐκκλησία!… Δέν ἐκπλήσσομαι πλέον γιατί τόσο λίγοι παρουσιάζονται ἐδῶ γιά νά ζητήσουν νά τούς ἀνοίξω τήν πόρτα τοῦ Παραδείσου, ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἔχῃ τέτοιους κυβερνήτας. Ἐν τούτοις πρέπει στόν κόσμο νά ὑπάρχῃ ἀκόμη κάποιο καλό, τή στιγμή πού ἕνα τέτοιο βδέλυγμα κακοηθείας τιμᾶται ἁπλῶς καί μόνον γιατί φέρει τό ὄνομα τοῦ πάπα» (Durant, Παγκ. Ἱστορία Πολιτισμοῦ, ΣΤ’ 330 – 332, Ἑλληνική μετάφρασις).
Καμμίαν σημασίαν δέν ἔχει ἄν ἡ ζωή τῶν παπῶν ὡς ἀτόμων καί ὡς Ἱεραρχῶν ἔδωσε ὑλικόν εἰς θέατρα, ἐπιθεωρήσεις, κινηματογράφους καί μυθιστορήματα μέ τά ἁλατοπίπερά της· ἡ οὐσία παραμένει εἰς τό ἀκέραιον ἡ αὐτή: Ὅτι οἱ πάπαι, ἰδίᾳ τοῦ μεσαίωνος, ὑπῆρξαν ἄπιστοι, αἰσθησιακοί, θρησκειοκάπηλοι καί θεοπαῖκται, ἔβαψαν δέ τάς χεῖρας, πού εὐλογοῦν τήν θείαν Εὐχαριστίαν, μέ ἀνθρώπινο αἷμα, μέ αἷμα χριστιανικόν καί διέφθειραν τάς συνειδήσεις τοῦ κόσμου γενόμενοι πρόξενοι νά δυσφημισθῇ ἀφάνταστα ἡ ὡραῖα νύμφη τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἐκκλησία του, ἥν περιποιήσατο τῷ ἰδίῷ Αὐτοῦ Αἵματι. Ἐάν ὁ Βίκτωρ Ἐμμανουήλ μέ τά στρατεύματά του δέν περιώριζε τό κράτος τοῦ πάπα εἰς τό Βατικανόν, ἡ ἀνθρωπότης θά διήρχετο τάς ζοφώδεις ἡμέρας τῆς Δαντείου κολάσεως χωρίς ἐλπίδα ἀναψυχῆς, ὁ δέ Χριστιανισμός θά ήτο ταυτόσημος τοῦ σατανισμοῦ. Αὐτό τό παπικόν σύστημα διοικήσεως καί ἠθικῆς Κλήρου καί λαοῦ, τό ὁποῖον ἐστιγμάτισε καί θά στιγματίζῃ ἀνά τούς αἰῶνας τήν παπικήν Ἐκκλησίαν ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἀπεσχίσθη ἀπό τήν Ὀρθοδοξίαν, δέν ἐπεκράτησεν εἰς τήν χριστιανικήν ὀρθόδοξον Ἀνατολήν. Καί δέν ἐπεκράτησε διότι οὐδείς Ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁσασδήποτε ἀνθρωπίνους ἀδυναμίας καί ἄν ποτε παρουσίασε, διενοήθη κἄν νά ἰδιοποιηθῇ ἐξουσίας κοσμικάς ἤ ἐκκλησιαστικάς εἰς βάρος τῶν κοσμικῶν ἀρχόντων, τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν του καί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τήν ὁποίαν ὑπηρέτησε καί ὑπηρετεῖ μετά δέους καί αἰσθήματος εὐθύνης ἀπέναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Οὐδείς ἀμφισβητεῖ τάς ἀτελείας μας, τάς ἀδυναμίας μας, τά παθάκια μας τά ὁποία ἐνίοτε παρουσιάσθησαν καί παρουσιάζονται. Ἡ ἀρετή τοῦ Χριστοῦ εἶναι συνεχής ἀγών, μία κοπιώδης ἀνοδική πορεία πρός θέωσιν. Μικρά ἤ μεγάλα τραύματα θά δείξουν οἱ ἀγωνισταί, σεσωσμένοι τοῦ Κυρίου. Ὅμως δέν θά κακισθοῦν ὡς θεῖον καθίδρυμα Ὀρθοδοξίας, ὡς Ἐκκλησία, ὡς σύστημα ἠθικῆς καί Κανονικοῦ Δικαίου, ὡς ἔκφρασις τοῦ ἐλευθέρου πνεύματος τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ ἐν τε τῇ θεωρίᾳ καί τῇ πράξει, ὡς χριστιανικός ἀνθρωπισμός σεβόμενος τάς ἠθικάς ἀξίας καί τήν ἀξιοπρέπειαν τοῦ ἀτόμου μέ ἐλευθέραν ἠθικήν βούλησιν, ἐλευθέρως καί ἄνευ καταναγκασμοῦ λαμβάνουσαν θέσιν ἔναντι τῶν προβλημάτων τῆς συνειδήσεως. Ποτέ δέν ἐχρησιμοποίησεν ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία μέσα ἐξαναγκασμοῦ, στραγγαλισμοῦ, φρίκης κατά τῶν ἀντιτιθεμένων πρός τάς ἀπόψεις της. Καί αὐτά ἀκόμη τά ὑπό τῶν Ἱ. Κανόνων ἐπιβαλλόμενα, μετά φειδοῦς ἐχρησιμοποίησε, καλωσύνην δέ καί ἐπιείκειαν ἐπεδείξατο πρός πάντας ἀνεξαιρέτως. Ἠδικήθη καί δέν ἠδίκησε· ἐσυκοφαντήθη καί δέν ἐσυκοφάντησε· ἐταπεινώθη πολλάκις καί ὑπέμεινε τόν σταυρόν της· ἔζησε ἐν μέσῳ δεινῆς πτωχείας καί δέν κατεχράσθη τό ἱερόν χρῆμα τοῦ λαοῦ της. Καί προκαλουμένη μέχρις αὐτῆς τῆς στιγμῆς ὑπό τῶν παπικῶν οἵτινες μέ τόν πλοῦτον τῆς ἀνομίας των προσπαθοῦν νά διαφθείρουν τάς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων, παρέχει καί τήν δεξιάν αὐτῆς παρειάν εἰς ραπίσματα. Θά ἠδύνατο κάλλιστα νά λάβῃ τοιαῦτα ἀντίμετρα πού καί ἐν μιᾷ νυκτί ὁ οὐνιτικός Καθολικισμός θά ἠφανίζετο ἀπό τοῦ προσώπου τῆς Ἑλλάδος. Ἔχει τήν δύναμιν, ἀλλά τῆς λείπει ἡ κακότης. Ἔχει τήν τόλμην· ἀλλά τήν συγκρατεῖ ἡ σύνεσις· ἔχει τά μέσα, ἀλλά τά ἀχρηστεύει ἡ ἀγάπη της. Ποτέ ἡ Ἐκκλησία μας καί ἡ ἡγεσία της δέν ἐχαρακτηρίσθη μέ τούς πλέον βαρεῖς χαρακτηρισμούς, ὅσον ἡ Δυτική Ἐκκλησία ἀπ’ ἐκείνους οἵτινες ἐγεννήθησαν ἀπό τά σπλάχνα της. Γράφων πρός τόν πάπαν Λέοντα τόν Ι’ ὁ Λούθηρος τοῦ ἔλεγε: «Ἡ ἕδρα σου, ἡ ὁποία ὀνομάζεται ρωμαϊκή κουρία καί διά τήν ὁποίαν οὔτε σύ οὔτε κανείς ἄλλος δύναται νά ἀρνηθῇ ὅτι εἶναι περισσότερον διεφθαρμένη ἀπό τήν Βαβυλῶνα καί τά Σόδομα τοῦ παρελθόντος καί ἡ ὁποία, ὅσον δύναμαι νά ἴδω, χαρακτηρίζεται ἀπό μίαν ἔκλυτον, ἀπελπιστικήν καί διαβόητον κακοήθειαν, αὐτήν τήν ἕδραν πάντοτε κατεφρόνησα… Ἡ Ρωμαϊκή Ἐκκλησία κατήντησε τό πλέον ἀκόλαστον ἄντρον τῶν λῃστῶν, τό πλέον ἀναίσχυντον ἀπό ὅλα τά χαμαιτυπεῖα, τό βασίλειον τῆς ἁμαρτίας, τοῦ θανάτου καί τῆς κολάσεως… Μήν ἐξαπατᾶσαι ἀπό ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονται ὅτι εἶσαι κύριος τοῦ κόσμου… καί φλυαροῦν ὅτι ἔχεις ἐξουσίαν ἐπί τοῦ οὐρανοῦ, τῆς κολάσεως καί τοῦ καθαρτηρίου… Πλανῶνται ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι σέ ἀναβιβάζουν ὑπεράνω μιᾶς Συνόδου καί ὑπεράνω τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας» (Durant, ΣΤ’ 416).
Αὐτή ἡ κατάστασίς εἰς τόν μεσαιωνικόν αἱμοσταγῆ Καθολικισμόν δειλά – δειλά ἀποδίδεται εἰς τό πνεῦμα καί τά βάρβαρα ἤθη τῆς ἐποχῆς. Λάθος· διότι ὑπηρέται τοῦ κακοῦ ἐγένοντο ρασοφόροι καί μάλιστα κατέχοντες τάς ἀνωτάτας βαθμίδας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας. Καί ἐγένοντο ὑπηρέται τοῦ κακοῦ διότι, ἐγκαταλειφθέντες, μετά τό σχίσμα, ὑπό τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού ἐκράτει ἐν ἑνότητι καί συνοχῇ τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, κατελήφθησαν ὑπό τοῦ σατανικοῦ πνεύματος καί ᾐχμαλωτίσθη ἡ καρδία καί ὁ νοῦς των. Διότι ποῖον των δόγμα, ποῖα των πράξις τάξεως, ποῖα των ἐκδήλωσις καθολικοῦ κύρους, κατ’ αὐτούς, ἔχει τήν δικαίωσίν της εἰς τάς Ἁγίας Γραφάς, τούς Κανόνας τῶν 7 πρώτων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τήν καθόλου Ἐκκλησιαστικήν μας παράδοσιν τήν ὁποίαν ἀπαρασαλεύτως στοιχοῦσα πρός τούς κανόνας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τηρεῖ; «Μηδενί ἐξεῖναι ἑτέραν πίστιν προφέρειν, ἤγουν συγγράφειν ἤ συντιθέναι παρά τήν ὁρισθεῖσαν παρά τῶν Ἁγίων Πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ συνελθόντων» κατά τήν ἐν Ε΄φεσῳ τρίτην Οἰκουμενικήν, καί «μή ἀθετεῖσθαι τήν πίστιν τῶν πατέρων τῶν τριακοσίων δέκα ὀκτώ τῶν ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας συνελθόντων ἀλλά μένειν αὐτήν κυρίαν». Οἱ Δυτικοί δέν ἔκαμαν ἁπλῶς ἀνάπτυξιν ἤ διασάφησιν τῶν παραδεδομένων, ἀλλά διά πολυπληθῶν Συνόδων ὑποκειμένων τῷ Πάπᾳ ἄνευ γνώμης συμπάσης τῆς χριστιανικῆς Ἱεραρχίας καθώρισαν νέα δόγματα καί ἐκιβδηλοποίησαν τήν λειτουργικήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας. Τό πρωτεῖον, τό ἀλάθητον, τό filioque, τά ἄζυμα, ὁ ραντισμός ἀντί τοῦ βαπτίσματος, τό ἄσπιλον τῆς Συλλήψεως τῆς Θεοτόκου, ἡ γενική ἀγαμία τοῦ Κλήρου, καί τόσα ἄλλα ὧν οὐκ ἔστι ἀριθμός, ἐνεφανίσθησαν μετά τό σχίσμα εἰς τήν Δυτικήν Ἐκκλησίαν. Δόγματα μετά τάς 7 πρώτας Οἰκουμενικάς Συνόδους δέν δικαιοῦται κανένα ἐκκλησιαστικόν Σῶμα, πολλῷ μᾶλλον ἄτομον «ὑπό παντοίων ἁμαρτιῶν βεβαρημένον» νά ἐπιβάλῃ, ἔστω καί ἄν ὀνομάζεται πάπας. Πάσης διδασκαλίας, ὅπως διατηρηθῇ ἡ ἑνότης τῆς πίστεως καί ἡ στερεότης τῶν ἠθῶν, φορεύς εἶναι τό Ἅγιον Πνεῦμα διά στόματος τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὄχι τῶν παπικῶν, ὅταν μάλιστα αὗται μετά τήν κήρυξιν τοῦ ἀλαθήτου τοῦ πάπα ὑφίστανται ὄχι ἁπλῶς μόνον ώς συμβουλευτικά Σώματα, ἀλλ’ ὡς διακοσμητικά χλωρόδενδρα κατά τά μεγάλα πανηγύρια τῶν Βατικανῶν Συνόδων πρός στερέωσιν τοῦ παπικοῦ θρόνου τόν ὁποῖον ἐθέσπισαν διά νά δογματίσουν ὅτι αὐτοί εἶναι οἱ, μετά τόν Θεόν, θεοί ἐπί τῆς γῆς, μέ ἀποτέλεσμα νά ἐξοργίσουν εἰς τό ἔπακρον ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος καί νά γράψουν: «Ἐάν ἡ Ρώμη πιστεύῃ καί διδάσκῃ αὐτά – ὅτι δηλ. οἱ πάπαι ὑπερέχουν ἐν παντί ἐν γνώσει τῶν παπῶν καί τῶν καρδιναλίων – πρᾶγμα τό ὁποῖον ἐλπίζω νά μή συμβαίνῃ – τότε εἰς τάς σελίδας αὐτάς – τῆς Ἐπιτομῆς τοῦ Λουθήρου – διακηρύττω ἀνεπιφυλάκτως ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἑδρεύει εἰς τόν ναόν τοῦ Θεοῦ καί βασιλεύει εἰς τήν Ρώμην, αὐτήν τήν Βαβυλῶνα, ἐνδεδυμένην πορφύραν, καί ὅτι ἡ Ρωμαϊκή κουρία εἶναι συναγωγή τοῦ σατανᾶ… Τῆς μανίας τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, ἐάν ἐξακολουθήσῃ κατ’ αὐτόν τόν τρόπον, δέν ὑπάρχει ἄλλη θεραπεία ἐκτός ἐάν Αὐτοκράτορες, Βασιλεῖς, Πρίγκηπες, περιβεβλημένοι ἰσχύν καί ὅπλα, ἐπιτεθοῦν ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ βδελύγματος τοῦ κόσμου καί διευθετήσουν τό ζήτημα ὄχι πλέον μέ λόγους ἀλλά διά τοῦ ξίφους… Ἐάν τιμωρῶμεν τούς κλέπτας μέ τήν ἀγχόνην, τούς λῃστάς μέ τήν σπάθην, τούς αἱρετικούς μέ τήν πυράν, διατί νά μή κτυπήσωμεν ἀκόμη περισσότερον μέ τά ὅπλα αὐτούς τούς ἄρχοντας τῆς ἀπωλείας, αὐτούς τούς καρδιναλίους, αὐτούς τούς πάπας, καί ὅλην τήν ὑποστάθμην τῶν ρωμαϊκῶν Σοδόμων τά ὁποῖα διέφθειραν ἀνεπανορθώτως τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, καί νά πλύνωμεν τάς χεῖρας μας εἰς τό αἷμα των;» (Durant ΣΤ’ 411 – 412 κ.ἑ.). Πάντοτε ἡ προκαλοῦσα τήν ἀδιάφθορον συνείδησιν δρᾶσις, ἔσχεν ὡς συνέπειαν τάς ἐκρήξεις καί τάς ὑπερβολάς, δι’ ἅς περισσότερον εὐθύνεται ὁ προκαλῶν ἤ ὁ προκαλούμενος, ὁ ὁποῖος μέ σπαραγμόν καρδίας θά ὠρύεται: «Τά ἀκούεις αὐτά, ὦ πάπα, ὄχι ἁγιώτατε τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἁμαρτωλότατε; Ὦ, εἴθε ὁ Θεός ἀπό τόν Οὐρανόν νά συντρίψῃ τόν θρόνον σου καί νά τόν βυθίσῃ εἰς τήν ἄβυσσον τῆς κολάσεως!… Ὦ Χριστέ Κύριέ μου, κύτταξε κάτω καί δῶσε νά ἐπέλθῃ ἡ ἡμέρα τῆς κρίσεώς σου καί κατέστρεψε τήν φωλεάν τοῦ διαβόλου εἰς τήν Ρώμην!» (Durant, αυτόθι, 414).
(1904 – 1992)
ΠΗΓΗ: Τό Βιβλίο «ΠΑΠΙΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ», 1964, τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα. (Σελ. 57 – 82). ΕΚΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ «ΚΥΨΕΛΗ» ΓΛΥΦΑΔΑ – ΑΘΗΝΩΝ.
Οἱ εἰκόνες τοῦ κειμένου ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
