1ον Ἀπόηχος τῆς Βαβυλωνίας Ἐπιτροπῆς. Νὰ χτίσουμε ἕναν πύργο ἀψηφῶντας τὸ Θεό. Νὰ στηριχθοῦμε ἐπιτέλους στὸν ἑαυτὸ μας, εἶναι αὐτὴ ἡ συνέχεια τῆς Πρώτης Μεγάλης Ἀποστασίας. Σήμερα θεοποιοῦν τὸν Ἄνθρωπον καὶ τὴν Ἐπιστήμη, δηλαδὴ τὴ ΓΝΩΣΗ, χτίζοντας ἔτσι τὸν Τεχνολογικὸ Πύργο τῆς Βαβέλ.
2ον Ἡ γνῶσις (λένε) εἶναι τὸ κλειδί. Καὶ ἡ ἀναβίωση τῶν ἀρχαίων Μυστηρίων ποὺ διδάσκει ἡ Ν. Ἐποχή. Σημειωτέον ὅτι οἱ Γνωστικοὶ ὑπῆρξε αἵρεσις τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες.
Οἱ πιὸ φημισμένες ὁμάδες γνωστικιστῶν εἶναι οἱ Ἑρμητιστές, οἱ Ὀφιστές, οἱ Μαρκιωνίτες καὶ οἱ Δοκιστιστές.
Κατὰ τὸν Μεσαίωνα ὁ Τόμας Κέμπελ, ὁ Παράκελσος καὶ διάφοροι ἄλλοι συνεχίζουν τὴ Γνωστικὴ παράδοση μέχρι τῶν ἀρχῶν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (Μασονικῆς), ἐνῶ τὸ πνεῦμα αὐτὸ ἀναβιώνει τὸ 1600 περίπου μὲ τὴν ἵδρυση τῶν Ροδοσταύρων τοῦ Ρόζενκρους μὲ ἔντονα στοιχεῖα Καμπαλισμοῦ. Τὸ κίνημα ἔχει σὰν ἡγεσία Ἑβραίους τῆς Εὐρώπης, οἱ ὁποῖοι ἠγοῦνται μυστικῶν Στοῶν τόσο στὴν Ἀγγλία, ὅσο καὶ στὴ Γερμανία καὶ Γαλλία κυρίως. Σήμερα οἱ καλὰ μυημένοι τῆς Νέας Ἐποχῆς διατείνονται ὅτι κατέχουν καλὰ τὰ ἀρχαία Μυστήρια.
3ον Κύριος ἄξονας τῆς σύγχρονης θεολογίας καὶ φιλοσοφίας τῆς Ν.Ε. εἶναι τὰ γραπτὰ τῆς Ἀλίκης Μπεΰλη, ἡ ὁποία ἦταν ὁραματίστρια καὶ κατέγραψε σατανικὰ μηνύματα τοῦ «Διδασκάλου της» Θιβετιανοῦ Σβάλ Κοὺλ σὲ 24 μεγάλους τόμους βιβλίων ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μηνύματα δαιμόνων ποὺ συνέλεξε αὐθαίρετα κατὰ τὴ διάρκεια τῶν «ὁραματιστῶν» της. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐπονομαζόμενοι διδάσκαλοι τῆς σοφίας εἶναι δαίμονες. Ἄρα τὸ θολογικό ὑπόβαθρο τῆς Ν.Ε. εἶναι κατὰ βάση Ἑωσφορικὴ ὑπαγόρευση καὶ μύηση. Ἄλλωστε τὸ λένε καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ὑψηλὰ ἱστάμενοι Ἑωσφοριστές 33ου βαθμοῦ, σατανιστές, βιομήχανοι, τραπεζῖτες, Σιωνιστές, Μέντιουμ, Μάγιστροι καὶ Μεγάλοι Διδάσκαλοι τῶν Στοῶν, ὅτι ὁ Ἑωσφόρος θὰ ἠγηθεῖ τῆς Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου, δηλαδὴ τῆς Ν.Ε.
4ον Ἡ διδασκαλία τῆς μετενσαρκώσεως ποὺ ἰσχυρίζονται (ἀφελῶς) ὅτι ὑπάρχει στὰ Χριστιανικὰ Εὐαγγέλια. Εἶναι θεωρία εὐθέως πρὸ-χριστιανική, βουδιστικὴ καὶ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴ διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Οἱ ἐνστάσεις τῶν Υδροχοϊστῶν καὶ τῆς Ν. Ἐποχῆς εἶναι δύο: Πρῶτον λένε ὅτι ὑπῆρχε ἡ μετενσάρκωσις στὰ Εὐαγγέλια ἀλλὰ ἐντέχνως ἀφαιρέθηκε ἐπὶ Θεοδώρας Αὐτοκράτειρας τοῦ Βυζαντίου γιὰ κάποιους ἐν πάσει περιπτώσει, λόγους. Βεβαίως γι’ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἔστω καὶ λίγο ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ θέμα αὐτό, ὁ ἰσχυρισμὸς εἶναι τοὐλάχιστον ἀστεῖος γιὰ τὸν ἑξῆς ἁπλὸ λόγο: Χειρόγραφα Εὐαγγέλια, πιστὰ ἀντίγραφα ὑπάρχουν ἀπὸ τὸ 245 μ. Χ. καὶ ἐδῶ, δὲν ἔχουν καμία διαφορὰ μὲ τὰ σημερινὰ Εὐαγγέλια ποὺ διαβάζουμε ἐμεῖς.
Ἄρα τίποτε δὲν ἀφαιρέθηκε, ἢ προστέθηκε αὐτὰ τὰ 1900 χρόνια ἀπὸ τὰ κείμενα τῶν Εὐαγγελίων. Ὁ ἀρχαῖος κόσμος ἤτανε τότε (ἐπὶ Θεοδώρας) πλημμυρισμένος ἀπὸ χιλιάδες τέτοια χειρόγραφα Εὐαγγέλια ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀλλάξει ἡ Αὐτοκράτειρα τοῦ Βυζαντίου.
Δεύτερον ἂς ὑποθέσουμε ὅτι τὴν Καινὴ Διαθήκη τὴν ἄλλαξαν. Πῶς ὅμως ἡ Παλαιὰ Διαθήκη δὲν κάνει μνεία περὶ μετενσαρκώσεως καὶ οὔτε κἂν τὴν ἀναφέρει;
Ἂς πᾶμε ὅμως στὴ δεύτερη ἔνσταση τῶν Νεοεποχικῶν. Λένε, λοιπόν, πὼς ἡ Ἁγία Γραφὴ ἀκόμη ἔτσι ὅπως εἶναι σήμερα περιέχει σαφεῖς νύξεις περὶ μετενσάρκωσης καὶ ἀναφέρουν, σὰν τοὺς Ἰεχωβᾶδες, ἀποσπάσματα. Ἐκεῖ ποὺ λέει γιὰ τὸν Ἠλία ἢ τὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστή. Ἢ ἄλλο σημεῖο ποὺ ἐρωτᾶ ὁ Χριστὸς «τίνα μὲ λέγουσι οἱ ἄνθρωποι ὅτι εἶμαι;» κ.λπ. Βέβαια, ἂν ἀναλύσουμε σωστὰ καὶ τὰ ἐδάφια αὐτά, διαπιστώνουμε ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ τὴ θεωρία τῆς μετενσάρκωσης διόλου. Ἀλλὰ ἂς κάνουμε ἕνα πολὺ ἁπλὸ ἐρώτημα: Ἀφοῦ ἡ μετενσάρκωση ἀποτελεῖ τόσο σπουδαῖο θέμα, θὰ ὑπῆρχαν μόνο λίγα καὶ αὐτὰ σκοτεινὰ σημεῖα ἢ θὰ ξεκαθάριζε καλὰ τὸ θέμα; Π.χ. θὰ ἔπρεπε νὰ πεῖ ὁ Χριστὸς «Κοιτᾶχτε, δὲν ὑπάρχει μόνο αὐτὴ ἡ ζωή, ἀλλὰ θὰ ἀλλάξετε αὐτὸ τὸ σῶμα καὶ θὰ ξαναζήσετε σὲ ἄλλο σῶμα καὶ θὰ γίνει αὐτὸ (ὅπως τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ τὴν κρίση) σχεδὸν σὲ κάθε δεύτερο κεφάλαιο ὅλου τοῦ Εὐαγγελίου. Δὲν ἀναφέρεται ὅμως πουθενά. Θὰ ἤτανε μὲ λίγα λόγια ὁ Κύριος ἢ ἕνας ἀπὸ τοὺς βασικοὺς ἂξονες τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐξ ἀντιθέτως ὅμως πολλὲς φορὲς ἐπαναλαμβάνεται τὸ ἑξῆς: «Ἅπαξ ἀπόκειται τοῖς ανθρώποις ἀποθανεῖν», δηλαδή: Μία φορὰ πρόκειται νὰ πεθάνουν οἱ ἄνθρωποι. Μετὰ δὲ τὸ θάνατο ἐπακολουθεῖ Κρίσις. Τελεία καὶ παῦλα. Εἶναι ξεκάθαρο καὶ ὁλοφάνερο. Θυμηθεῖτε τὴν Παραβολὴ τοῦ Πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου. Θυμηθεῖτε τὴν Παραβολὴ τῶν ζιζανίων καὶ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Θυμηθείτε ἐκεῖ ποὺ ἀναφέρεται ὅτι μετὰ τὸν θάνατο δὲν παντρεύονται οὔτε παντρεύουν, ἀλλὰ σὰν ἄγγελοι ζοῦν στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἄπειρα παραδείγματα περιέχει ἡ Γραφὴ ἐπάνω στὸ θέμα «θάνατος καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὸν Κρίση».
Ὅσον ἀφορᾶ δὲ τὸ ὅτι ἀφήρεσαν διάφορα κομάτια εἶναι ψευδὲς καὶ γιὰ ἕναν ἐπιπρόσθετο λόγο ποὺ ἐπαρκεῖ γι’ αὐτοὺς ποὺ ἀληθινὰ πιστεύουν. Εἶναι ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου «δὲν θὰ ἀφήσω νὰ φύγει ἢ νὰ παραποιηθεῖ τίποτε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέγω μέσα στὰ Εὐαγγέλια». Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἔρχεται καὶ ὁ Παράκλητος, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Γιὰ νὰ ἐποπτεύσει μέχρι τὴ συντέλεια τῶν αἰώνων τὴ διατήρηση τῶν Εὐαγγελίων, δηλαδὴ τοῦ Ἀληθινοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, νὰ μὴν παραποιηθεῖ οὔτε ἕνα γιώτα ἢ μία τελεία. Γι’ αὐτὸ τὰ Εὐαγγέλια μας ἐπὶ 1900 χρόνια μένουν τὰ ἴδια καὶ ἀμετάβλητα.
Ἕνας ἄλλος ὅμως σημαντικὸς λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ἐπιστρατεύεται ἀπὸ τὴ Ν. Ἐποχὴ ἡ μετενσάρκωση εἶναι αὐτὸς ἀκριβῶς ὁ λόγος τοῦ θανάτου.
Ὁ Σατάν, θυμηθεῖται, παραποιῶντας τοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ στὴν Ἐδὲμ λέει: «Ἐξάπαντος δὲν θέλετε ἀποθάνει ἂν φάγετε ἀπὸ τὸ δέντρο αὐτό». Ἐνῶ ὁ Θεὸς λέγει «θέλετε ἀποθάνει». Ἐδῶ μπαίνει σὰν ἀντίβαρο ἢ ὑποκατάστατο ἡ μετενσάρκωση γιατὶ μὲ αὐτὴ ἡ Ν.Ε. ὑπόκειται (σχεδὸν ὅπως ὁ Σατάν) ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν πεθαίνει ἀλλὰ ξαναγεννιέται πάλι καὶ πάλι. Ἔτσι ἁπαλύνεται τρόπον τινὰ ἡ «σκληρότης» τοῦ θανάτου καὶ ψεύτικα παρηγορεῖται κανεὶς μὲ τὴ μετενσάρκωση. Ἀλλὰ νὰ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ θάνατος δὲν ἔγινε ἔτσι ἄσκοπα ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπακολουθήσει ἀνάστασις καὶ νὰ λάμψει, ἡ θεϊκὴ δικαιοσύνη. Αὐτὰ εἶναι τὰ Ἀληθινὰ Εὐαγγέλια καὶ ἡ Ἀλήθεια τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἀπὸ τὸν πονηρὸ γιὰ τοὺς πονηροὺς καὶ τοὺς ὀπαδοὺς τους.
ΠΗΓΗ: Τὸ βιβλίο «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣΟΝΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ» τοῦ Βασίλη Ἀτζακλή. Ἐκδόσεις ΜΠΙΜΠΗΣ. Σελ. 61.
