Ἀποσπάσματα ἀπό τὸν ενθρονιστήριον λόγον τοῦ Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, (1974).
* Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι Καθολική μέ τήν ἔννοιαν, ὅτι κατέχει ὅλο τό πλήρωμα τῆς ἀληθείας καί τῆς χάριτος διά τόν φωτισμόν καί τήν ἀπολύτρωσιν τοῦ κόσμου· καί ἐπί πλέον εἶναι Καθολική μέ τήν ἔννοιαν ὅτι «δυνάμει» τείνει, ὄχι νά κατακτήση, ἀλλά νά ἁγιάση τόν κόσμον. Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χριστός καί ἡμεῖς μέλη ἐκ μέρους συνδεόμενοι διά τῆς κοινῆς πίστεως «ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης».
* Ὅσο περισσότερο ἁγιάζομε ὁ καθένας τόν ἑαυτόν μας, τόσο περισσότερο ἁγιάζεται τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί κατά τόν ἀνθρώπινο χαρακτῆρα της, διότι κατά τόν θεῖον της χαρακτῆρα εἶναι τόσον ἁγία ὅσον καί ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς. Ἡ Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἱστορία ἀγῶνος ἐξαγιασμοῦ τῶν πιστῶν της.
* Ὅλοι ὅσοι πιστεύουν ἀληθινά, ἀγαποῦν ἐν ἀληθείᾳ· ὅσοι δέν πιστεύουν ἀληθινά ἀγαποῦν ἐν ὑποκρίσει. Ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀγαποῦμε ὅλους καί ἐπιθυμοῦμε νά ἔρθουν σέ ἐπίγνωση τῆς ἀληθείας. Ἔτσι μᾶς δίδαξε «ὁ Θεός τῆς ἀγάπης»· ἔτσι ἀναπαύεται ἡ συνείδησίς μας. Δέν ἐχθραινόμεθα πρός τούς ἀνθρώπους ἐξ αἰτίας τῆς αἱρέσεως ἤ τῆς ἀπιστίας των, ἀλλά καί δέν θά ἀγαπήσωμεν ποτέ τήν ἀπιστίαν ἤ τήν αἵρεσιν χάριν τῶν ἀνθρώπων, διότι θά ἀποξενωθοῦμε ἀπό τόν Θεόν.
* Ὁ Θεός διοχετεύει τή δύναμη τῆς ἀγάπης Του, ὅταν προσκυνῆται «ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ».
* Ἐκεῖνοι πού ὁμιλοῦν πληθωρικά περί ἀγάπης νοθεύουν τό περιεχόμενό της γιά νά περιπτυχθοῦν ὅλους τούς αἱρετικούς ὅλων τῶν ἀποχρώσεων. Εἶναι τόσο ψεύτικη αὐτή ἡ ἀγάπη ὅσο καί τά ψεύτικα λουλούδια…..
* Λέγουν νά ἑνωθοῦμε οἱ Ὀρθόδοξοι μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς καί ἐν συνεχείᾳ μέ τούς Προτεστάντας καί μέ ὅλες τίς γνωστές καί ἄγνωστες αἱρέσεις πού ἐπενόησε ὁ Διάβολος ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστιανισμοῦ. Καί ἀφοῦ ἑνωθοῦν ὅλοι οἱ Χριστιανοί ἀνεξαιρέτως μεταξύ των, κατόπιν νά ἑνωθοῦν καί μέ τούς Μωαμεθανούς, τούς Ἰουδαίους, κατ’ ἐπέκτασι μέ τούς Βουδδιστάς, Βραχμανιστάς, Σιντοϊστάς καί μέ ὅλες γενικά τίς θρησκεῖες τῆς ὑφηλίου.
Αὐτή ἡ παναιρετική ἀλχημεία ἐπιχειρεῖται διά τοῦ λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν. Ὁ ὅρος δέν ἀνταποκρίνεται στήν πραγματικότητα. Πρόκειται περί Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐθελοθρησκειῶν. Ὁ μοναδικός θεός ὁ ὁποῖος θά διεκδικήση ἐκεῖ φόρον λατρείας θά εἶναι ὁ ἐκπεσών Ἑωσφόρος, ὁ ὁποῖος διά τοῦ ἀπεσταλμένου του μεταξύ τῶν ἀνθρώπων Ἀντιχρίστου θά ἐπιχειρήση νά ὑποκαταστήση τήν πίστη καί τή λατρεία στόν ἀληθινό Θεό. Γιά τόν Οἰκουμενισμό δέν ὑπάρχει προσωπικός Θεός, τελείως ἀπαράδεκτο εἶναι γιά τούς συνεπεῖς οἰκουμενιστάς τό δόγμα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ σατανοκίνητος Σιωνισμός συντονίζει δύο ἐπίβουλες ἐνέργειες ἐντός καί ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας πού ἀποβλέπουν σέ ἕνα καί μοναδικό σκοπό· στήν ἅλωση τοῦ φρουρίου πού λέγεται Ὀρθοδοξία.
Παπικοί, Προτεστάνται, Χιλιασταί, Μασῶνοι, Ἑνωτικοί, Οἰκουμενισταί, καί κάθε ἄλλη «ρίζα πικρίας», ὅλοι αὐτοί «μίαν γνώμην ἔχουσι, καί τήν δύναμιν καί τήν ἐξουσίαν αὐτῶν τῷ θηρίῳ διδόασιν. Οὗτοι μετά τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, καί τό Ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι Κύριος κυρίων ἐστί καί Βασιλεύς βασιλέων, καί οἱ μετ’ αὐτοῦ κλητοί καί ἐκλεκτοί καί πιστοί» (Ἀποκ. 17,13).
* Φρονοῦμεν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δέν ἔχει καμμιά θέση ἀνάμεσα σ’ αὐτό τό συνονθύλευμα τῶν πλανῶν καί τῶν αἱρέσεων. Αὐτό τό δόλιο «οἰκουμενικό» κατασκεύασμα δέν ἀποσκοπεῖ στήν ἀναζήτηση τῆς ἀληθείας, ἀλλά κατά τόν π. Χαράλαμπον Βασιλόπουλον «εἶναι ἕνα ἀνακάτεμα ἀφανισμοῦ τῆς Ἀλήθειας. Εἶναι μιά προσπάθεια ὄχι νά βροῦν τήν ἀλήθεια οἱ πλανεμένοι, ἀλλά νά τήν χάσουν καί ἐκεῖνοι πού τήν ἔχουν, ἐκεῖνοι δηλαδή πού πιστεύουν στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία».
«Μή πλανώμεθα. Μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί ἑτεροδοξίας χάσμα μέγα ἐστήρικται», τονίζει ὁ Καθηγητής κ. Ἀνδρέας Θεοδώρου.
24 Ιουνίου 1928 – 7 Δεκεμβρίου 2019
ΠΗΓΗ: «ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» (Ἁγιογραφικές καί θεοφώτιστες μαρτυρίες Ἁγίων Πατέρων καί συγχρόνων ὑπερασπιστῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Παραδόσεως καί πνευματικότητος) σελ. 109. ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ, 2007.
Οἱ εἰκόνες τοῦ κειμένου, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
