* Χτές δεκαοχτώ τοῦ μηνός, πού ἦταν τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς, ὁ Πατριάρχης μέ ἐρώτησε καί μοῦ εἶπε ·
Ποιᾶς Ἐκκλησίας εἶσαι; Τοῦ Βυζαντίου; Τῆς Ρώμης; Τῆς Ἀντιόχειας; Τῆς Ἀλεξάνδρειας; Τῶν Ἱεροσολύμων; Νά, ὅλες ἑνώθηκαν μαζί μέ τίς ἐπαρχίες τους. Ἄν λοιπόν εἶσαι τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, νά ἑνωθεῖς, μήπως, ἀνοίγοντας καί βαδίζοντας ἕνα νέο καί παράξενο δρόμο στή ζωή σου, πάθεις αὐτό πού δέν περιμένεις.
Σ’ αὐτούς ἀπάντησα ·
Καθολική Ἐκκλησία (Ματθ. 16, 18), ἀποφάνθηκε ὁ Θεός τῶν ὅλων, ὅτι εἶναι ἡ ὀρθή καί σωτήρια ὁμολογία σ’ αὐτόν, μακαρίζοντας τόν Πέτρο γιά τήν καλή ὁμολογία πού τοῦ ἔκανε. Ἄς μάθω ὅμως τήν ὁμολογία, μέ βάση τήν ὁποία ἔγινε ἡ ἕνωση ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν, καί δέν χωρίζομαι ἀπό τό καλό πού ἔγινε….
* * *
* Αὐτοί ἐπειδή δέν εἶχαν τί ν’ ἀντιτάξουν σ’ αὐτά, ἀναφέρουν σ’ αὐτόν τήν ἀπόφαση τῶν κρατούντων, λέγοντας, πῶς ἄν δέν πειθόταν, θά ὑποβαλλόταν σέ ἀνάθεμα καί θά τόν ὁδηγοῦσαν στό θάνατο πού τοῦ εἶχε ὁρισθεῖ.
Αὐτός μέ πραότητα καί πολύ ταπεινά λέγει ·
Ὅ,τι ἔχει ὁρισθεῖ ἀπό τό Θεό γιά μένα τώρα ἄς λάβει τό τέλος του καί ἄς εἶναι γιά τή δόξα ἐκείνου, τή γνωστή πρίν ἀπό τούς αἰῶνες….
* Οὔτε εὔλογο εἶναι οὔτε δίκαιο νά ἀσχολεῖται κανείς μέ τέτοιους νεωτερισμούς, καί ὅτι αὐτό εἶναι ἔργο ψευδοδιδασκάλων καί ἀπατεώνων, τούς ὁποίους οὔτε ν’ ἀκοῦμε πρέπει, ἀλλά ν’ ἀλλάζομε δρόμο ὅσο μποροῦμε καί ν’ ἀπομακρυνόμαστε ἀπό αὐτούς, γιά νά μή νομιστεῖ ὅτι ἀπολαμβάνομε μ’ εὐχαρίστηση τή συντροφιά τους….
* Ὅλη ἡ δύναμη τῶν οὐρανῶν δέν θά μέ πείσει νά κάνω αὐτό πού μοῦ προτείνετε. Τί δηλαδή θ’ ἀπολογηθῶ, δέν λέγω στόν Θεό, ἀλλά στή δική μου συνείδηση, ἄν γιά τή δόξα τῶν ἀνθρώπων, πού δέν ἔχει καθόλου ὕπαρξη, ἀρνηθῶ τώρα τήν πίστη πού μέ σώζει;
ΠΗΓΗ: «ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» (Ἁγιογραφικές καί θεοφώτιστες μαρτυρίες Ἁγίων Πατέρων καί συγχρόνων ὑπερασπιστῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Παραδόσεως καί πνευματικότητος) σελ. 47. ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ, 2007.
Ἡ Εἰκόνα τοῦ κειμένου, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
