† Ἀρχιμανδρίτη Ἰωήλ Γιαννακόπουλου
Περιστατικὰ καὶ νουθεσίες τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Ἰωήλ Γιαννακόπουλου σταχυολογηθεῖσες ἀπὸ τευχίδιο τοῦ †π. Ἐπιφάνειου Θεοδωρόπουλου.
Παρέστη εἴς τινα κηδείαν ἐν Μεσσήνῃ πρὸ πολλῶν ἐτῶν. «Εὐφυὴς» τις ὁμιλητὴς, ἀποχαιρετίζων τὸν νεκρὸν, εἶπε πολλὰς ἀνοησίας περὶ μοίρας, εἱμαρμένης κ.τ.λ.. Ὅτε ἐτελείωσεν ἀρχίζει ὁ π. Ἰωήλ:
«Ἀγαπητοὶ μου· ὅσα σᾶς εἶπεν ὁ ὁμιλήσας εἶνε ψέματα! Ἀκοῦστε ποία εἶνε ἡ ἀλήθεια…». Καὶ συνέχισε ἀναπτύσσων τὴν χριστιανικὴν διδασκαλίαν περὶ πτώσεως, θανάτου, ἀναστάσεως κ.τ.λ..
* * *
Ἀνάλογον τι συνέβη πρὸ ὀλίγων ἐτῶν καὶ ἐν Καλάμαις κατὰ τὴν κηδείαν ἐπιφανεστάτου – ἐν ταὐτῷ δὲ καὶ εὐσεβεστάτου – μέλους τῆς Κοινωνίας τῶν Καλαμῶν. Κατ’ αὐτὴν δὲ τήν κηδείαν ὁ εἷς ἐκ τῶν ὁμιλητῶν ἦτο ἀνώτατος κρατικὸς λειτουργὸς. Ὁ π. Ἰωήλ – καίτοι δὲν εἶχε σκοπὸν νὰ ὁμιλήσῃ – μὴ ἀνεχόμενος ὅσα ἐλέχθησαν, ἀρχίζει:
«Ἀγαπητοὶ μου· ἐὰν ὁ προκείμενος νεκρὸς ἦτο δυνατὸν νὰ ἀκούσῃ τὰ ὅσα ἐλέχθησαν, θὰ τὰ ἀπεδοκίμαζε, διότι αὐτὸς δὲν ἦτο εἰδωλολάτρης, ἀλλὰ πιστὸς χριστιανὸς….». Καὶ προχωρεῖ ὡς καὶ κατὰ τὴν προηγουμένην περίπτωσιν.
* * *
Ἡ ἀφοβία αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ θανάτου ἦτο ἐκπληκτικὴ. Μεθ’ ἑκάστην κηδείαν ἔλεγεν εἰς τοὺς φίλους αὐτοῦ ἀντὶ ἄλλου χαιρετισμοῦ: «Αἴ, παιδιὰ, καὶ στὰ δικὰ μας!». Διασκέδαζε δὲ βλέπων τὰς πλήρεις φόβου ἀντιδράσεις τῶν περισσοτέρων.
* * *
Κατὰ τινα κηδείαν Ἀρχιερέως ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα εἴκοσι περίπου ὁμιληταὶ, ἄλλοι μακρηγορήσαντες καὶ ἄλλοι ἀρκεσθέντες εἰς συντόμους ἀποχαιρετισμοὺς. Παρίσταντο καὶ πολλοί Ἐπίσκοποι, ὧν τινες καὶ ὡμίλησαν. Μετὰ τὸ τέλος τῆς κηδείας λέγει εἴς τινα ἐξ αὐτῶν: «Εἴπατε, εἴπατε ὅλοι σας τόσα καὶ ἄλλα διὰ τὸν νεκρὸν. Τὸν ὑμνήσατε, τὸν ἐκλαύσατε, τὸν ἐθρηνήσατε. Δὲν εὑρήκατε νὰ πῆτε δυὸ λόγια καὶ διὰ τὴν νέκραν; Δηλαδὴ διὰ τὸν θάνατον; Δὲν ὑπάρχουν μόνον νεκροὶ, ὑπάρχει καὶ νέκρα. Αὐτὴν δὲν πρέπει νὰ τὴν ενθυμούμεθα;….»
* * *
Πρὸ πολλῶν ἐτῶν μετέβη εἰς ἐπίσκεψιν γέροντος Ἱερέως, βαρύτατα ἀσθενοῦντος. Εὗρεν ἐκεῖ δύο ἀκόμη Ἱερεῖς, οἵτινες «παρηγόρουν» τὸν ἀσθενῆ διὰ τῶν συνήθων ψευδῶν «δὲν ἔχεις τίποτε», «θὰ γίνῃς καλὰ», «κάμε κουράγιο», «γρήγορα θὰ σηκωθῇς». κ.τ.λ….. Ὁ π. Ἰωήλ ἤκουε κατ’ ἀρχὴν σιωπηλὸς. Μετ’ ὀλίγον στρέφεται πρὸς τὸν ἄρρωστον: «Αὐτοὶ σὲ κοροϊδεύουν, σοῦ λένε ψέματα. Ἡ κατάστασὶς σου εἶναι σοβαρὰ καὶ πρέπει νὰ ἑτοιμασθῇς.».
– Πᾶψε! Μὴ λὲς τέτοια λόγια. Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει τίποτε σοβαρὸ!» λέγει ὁ εἷς τῶν ἐπισκεπτῶν Ἱερέων.
– «Καὶ σὺ θὰ πεθάνης!» ἀπαντᾷ ὁ π. Ἰωήλ. «Καὶ φρόντισε νὰ ἑτοιμασθῇς. Νομίζεις ὅτι θὰ μείνῃς ἐδῶ αἰωνίως; Τρομάρα σου!…».
– «Σταμάτα καϋμένε, καὶ ἄσε τοὺς θανάτους!» κραυγάζει καὶ ὁ ἕτερος ἐπισκέπτης Ἱερεὺς.
– «Καὶ σὺ θὰ πεθάνῃς!» ἀπαντᾷ καὶ πρὸς αὐτὸν. Ὁ ἀσθενὴς στρέφεται πρὸς τὸν π. Ἰωήλ, ὁμολογεῖ ὅτι ἔχει ἀπὸ δεκαετιῶν νὰ ἐξομολογηθῇ καὶ παρακαλεῖ αὐτὸν νὰ ἐπανέλθῃ αὐθημερὸν ἵνα δεχθῇ τὴν ἐξομολόγησιν αὐτοῦ. Μετ’ ὀλίγας ἡμέρας ὁ γέρων Ἱερεὺς ἀνεπαύθη ἐν εἰρήνῃ…. Εἶνε πολὺ πιθανὸν ὅτι τῇ 23η Δεκεμβρίου τοῦ 1966, χαίρων καὶ λευχειμονῶν, θὰ ὑπεδέχθη τὸν π. Ἰωήλ εἰς τὸν ὁλόφωτον Νυμφῶνα τοῦ Οὐρανοῦ, «ὅπου ἦχος καθαρὸς ἑορταζόντων καὶ βοώντων ἀπαύστως· Κύριε, δόξα Σοι!»….
ΠΗΓΗ: Τευχίδιον Ἐπιφάνειου Ἰ. Θεοδωρόπουλου: «ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ» (σελ. ). ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΑΘΗΝΑΙ 1990.
Οἱ εἰκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπὸ τὸν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
