Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Συμεών τοῦ νέου Θεολόγου
ΛΟΓΟΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΟΣ Ζ’ (Γ’)
Λοιπόν ἀγαπητέ, ἀκούωντας υἱούς φωτός, καί ἡμέρας, μήν εἰπῇς μέ τόν λογισμόν σου, ὅτι ἡμεῖς ὁποῦ εἴμεσθε βαπτισμένοι εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, καί πιστεύομεν εἰς τόν Χριστόν, καί τόν προσκυνοῦμεν ὡς Θεόν, εἴμεσθε ἐξάπαντος πάντοτε καί υἱοί ἡμέρας, καί τέκνα φωτός ἀνεπαισθήτως δηλ. χωρίς νά τό αἰσθανθοῦμεν, καί νά τό γνωρίσωμεν ἐμπράκτως. Ὄχι ἀδελφέ μή νομίσῃς τοῦτο ὁποῦ εἶπα, καί ἀπεράσῃς τόν ἐπίλοιπον καιρόν τῆς ζωῆς σου μέ ἀμέλειαν. Ἀλλά ἐξέτασε μέ ἀκρίβειαν τόν ἑαυτόν σου, καί συλλογίσου πόσας ἐντολάς τοῦ Κυρίου παρέβης ὕστερα ἀπό τό βάπτισμα, καί πόσας ἁμαρτίας ἔκαμες, διά τάς ὁποίας ἀνεχώρησεν ἀπό ἐσέ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ἀπό υἱός ἡμέρας καί φωτός ἔγινες υἱός νυκτός διά τῆς ἁμαρτίας καί κάθεσαι μέσα εἰς τό σκότος· καί εἰπέ μέ τόν ἑαυτόν σου· ἀνίσως τώρα ὁποῦ εἶμαι εἰς τοῦτον τόν κόσμον δέν βλέπω τό φῶς τῆς θείας χάριτος, ἀλλά εὑρίσκομαι μέσα εἰς τό σκότος, βεβαιότατα καί ὕστερα ἀπό τόν θάνατον μέσα εἰς τό σκότος ἔχω νά εὑρίσκωμαι, καί ἐξάπαντος ἔχει νά ἔλθῃ εἰς ἐμέ ἡ ἡμέρα Κυρίου, ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, καί τότε ἔχει νά γένῃ ἔξαφνα εἰς ἐμέ αἰώνιος ὄλεθρος.
Τοῦτο εἶναι ἀληθέστατον, ἀδελφοί, καί ἄς μή σᾶς ἀπατᾷ τινάς μέ λόγους ματαίους· μήτε ἄς ἐλπίζῃ τινάς εἰς μόνην τήν εἰς Χριστόν πίστιν. Ὅτι λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. «Ἐάν περιτέμνῃσθε, ὁ Χριστός οὐδέν ὑμᾶς ὠφελήσει». Καί ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος. «Ἡ πίστις χωρίς τῶν ἔργων νεκρά ἐστίν. Ὥσπερ γάρ τό σῶμα δίχα ψυχῆς ὑπάρχει νεκρόν, οὕτω καί ἡ πίστις δίχα τῶν ἔργων νεκρά ἐστι». Διατί ἐκεῖνοι ὁποῦ ὀμολογοῦν τόν Χριστόν πῶς εἶναι ἀληθινός, καί δέν φυλάττουν τάς ἐντολάς του, δέν θέλει λογισθοῦν ὡς ἀρνηταί μόνον τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί ὡς καταφρονηταί αὐτοῦ, καί θέλει καταδικασθοῦν μέ δίκαιον τρόπον περισσότερον ἀπό ἐκείνους ὁποῦ περιτέμνουν τήν σάρκα τους, ὡσάν ὁποῦ παραβαίνουν τάς ἐντολάς του. Διατί ἐκεῖνος ὁποῦ ἀτιμάζει τόν Πατέρα του, πῶς θέλει λογισθῇ Υἱός του; καί ἐκεῖνος ὁποῦ μακρύνει ἀπό τό φῶς, πῶς εἶναι δυνατόν νά εὑρίσκεται εἰς τό φῶς, ὡσάν εἰς ἡμέραν; Ὄχι, ἀδελφοί μου, δέν εἶναι δυνατόν· εἰδέ καί λέγῃ τινάς ὅτι κᾀνένας δέν δύναται νά φυλάξῃ ὅλας τάς ἐντολάς, ἄς ἰξεύρῃ ὁ τοιοῦτος, πῶς συκοφαντεῖ τόν Θεόν, ὅτι μᾶς ἐπρόσταξεν ἀδύνατα πράγματα, ὁ ὁποῖος θέλει καταδικασθῇ ὡσάν ἐκεῖνον ὁποῦ εἶπε· σέ ἴξευρα πῶς εἶσαι σκληρός ἄνθρωπος, καί θερίζεις ἐκεῖ ὁποῦ δέν ἔσπειρας, καί συνάγεις ἐκεῖ ὁποῦ δέν ἐσκόρπισας· καί ὡσάν τόν διάβολον ὁποῦ εἶπεν εἰς τήν Εὔαν. «Γινώσκων ὁ Θεός, ὅτι ᾗ ἄν ἡμέρα φάγητε ἀπό τοῦ ξύλου τῆς γνώσεως, ὅμοιοι αὐτῷ ἔσεσθε, τούτου χάριν ἐνετείλατο ὑμῖν μή φαγεῖν ἐξ αὐτοῦ». Διατί ὁ τοιοῦτος ὀνομάζει τόν Θεόν ψεύστην, πλάνον, καί φθονερόν. Ψεύστην μέν ὡσάν ὁποῦ ἐκεῖνος εἶπεν ὁ ζυγός μου χρηστός, καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστι· καί αὐτός ὄχι μόνον λέγει πῶς δέν εἶναι ἐλαφρός, ἀλλά καί τόν ἀποφασίζει πῶς εἶναι αβάστακτος. Πλάνον δέ, ὅτι κατέβη εἰς τόν κόσμον τοῦτον, καί μᾶς ὑποσχέθη πολλά, μά δέν θέλει νά μᾶς δώσῃ τίποτε, μάλιστα φθονεῖ τήν σωτηρίαν μας, καί διά τοῦτο μᾶς ἐπρόσταξε νά φυλάξωμεν, καί νά κάμωμεν ἔργα ἀδύνατα, διά νά μήν ἠμπορέσωμεν νά τά κάμωμεν, καί νά εὕρῃ τάχα εὔλογον πρόφασιν νά μᾶς ὑστερήσῃ ἀπό ἐκεῖνα τά ἀγαθά ὁποῦ μᾶς ὑπεσχέθη. Ἀλλά ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους ὁποῦ λέγουν ταῦτα, ἀνίσως δέν μετανοήσουν· διατί ὁ Δεσπότης ἡμῶν Χριστός, δέν ἐπαρήγγειλε κᾀνένα βαρύ, οὐδέ κανένα δύσκολον, ἀλλά μάλιστα ὅλαις ᾑ ἐντολαῖς τοῦ Χριστοῦ εἶναι εὔκολαις, καί ἐλαφραῖς· καθώς καί ἐγώ (πιστεύσατέ μου) τό ἐγνώρισα, πῶς ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ, καί ἡ ἀπόλαυσις αὐτοῦ, καί τῆς Βασιλείας του εἶναι εὔκολα, καί νά σᾶς τό φανερώσω καί μέ παράδειγμα.
Ἕνας ἄνθρωπος ἐδούλευεν ἕνα ἐχθρόν, ἀντίδικον, καί ἀποστάτην τοῦ βασιλέως τῶν Χριστιανῶν, καί ἔκαμνε πολλάς νίκας, καί ἀνδραγαθίας ἐναντίον εἰς τούς δούλους τοῦ βασιλέως, καί εὑρίσκετο εἰς μεγάλην τιμήν, καί δόξαν κοντά εἰς ἐκεῖνον τόν ἀποστάτην, καί εἰς τά στρατεύματά του· καί εἰς ἐκεῖνον τόν καιρόν τοῦ ἔστειλε λόγον ὁ βασιλεύς τῶν Χριστιανῶν μέ διάφορα μηνύματα νά ἀφήσῃ τόν ἀποστάτην ἐκεῖνον καί νά ὑπάγῃ νά εὑρίσκεται μαζή του, καί τοῦ ἔταξε νά τοῦ δώσῃ μεγάλα χαρίσματα, καί νά τόν κάμῃ σύντροφον εἰς τήν βασιλείαν του· ἐκεῖνος ὅμως, ὄχι μόνον δέν ἠθέλησε νά ὑπάγῃ εἰς τόν βασιλέα, ἀλλά καί ἀσύκωσε πόλεμον μεγαλήτερον ἐναντίον του. Ὕστερα περνῶντας καιρός, μίαν ἡμέραν ἦλθεν εἰς τόν ἑαυτόν του, καί ἐμετανόησεν εἰς ἐκεῖνα ὁποῦ ἔκαμε, καί ἔβαλε σκοπόν νά φύγῃ, καί νά ὑπάγῃ μόνος του εἰς τόν βασιλέα, συλλογιζόμενος μέ τόν ἑαυτόν του, πῶς ἀνίσως καί ἕως τώρα δέν ἐπείσθηκα νά ὑπάγω εἰς τόν βασιλέα ὁποῦ μέ ἐμήνυσεν, ἀλλά μέ ὅλον τοῦτο πιστεύω, πῶς ἐάν ὑπάγω καί τώρα, δέν θέλει στοχασθῇ ὅτι ἀργοπόρησα νά ὑπάγω τόσους χρόνους, μέ τό νά εἶναι, καθώς ἀκούω, συμπαθητικός καί φιλάνθρωπος, καί βέβαια θέλει συγχωρήσει καί ἐμένα, καί θέλει μοῦ δώσει ὅσα μοῦ ἔταξε. Καθώς λοιπόν ἐσυλλογίσθη αὐτά μέ τόν νοῦν του, τά ἐτελείωσε καί μέ τό ἔργον· καί ἐκίνησε παρευθύς καί ἐπῆγεν εἰς τόν βασιλέα, καί ἐπρόσπεσεν εἰς τά πόδιά του, καί τοῦ ἐζήτησε μετά δακρύων συγχώρησιν. Τότε ἐκεῖνος ὁ καλώτατος βασιλεύς τόν ἐδέχθη ἀνελπίστως μέ χαράν μεγάλην, καί ἐθαύμασε τήν μεταβολήν του, καί τήν ταπείνωσίν του. Ὅτι ἀντί νά παρρησιάζεται μάλιστα, καί νά ζητῇ τιμάς, διά τήν ἀγάπην, καί πίστιν ὁποῦ ἔδειξεν εἰς αὐτόν, καί ἄφησε τόν ἐχθρόν ἐκεῖνον, καί ἐπῆγεν εἰς τόν βασιλέα, αὐτός ἐκείττετο εἰς τά πόδιά του κλαίων, καί ὀδυρόμενος διά τήν ἀργοπορίαν, καί διά τά κακά ὁποῦ ἔκαμε προτήτερα. Ὅθεν ἀσυκώνωντάς τον ἐπάνω ἔπεσεν εἰς τόν τράχηλόν του, καί τόν ἐφίλησεν ὥραν πολλήν ὅλον, καί τά μάτια του ἦσαν γεμᾶτα ἀπό δάκρυα· ἔπειτα ἐπρόσταξε, καί ἔφεραν στέφανον, καί στολήν βασιλικήν, καί ὑποδήματα ὅμοια μέ τά ἐδικά του, καί ἐστόλισεν αὐτός μόνος του τόν πρῴην ἐχθρόν του, καί ἀντίδικον, καί δέν τόν ὠνείδισε τελείως εἰς ἐκεῖνα ὁποῦ ἔκαμεν, ἀλλά ἐχαίρετο νύκτα, καί ἡμέραν, καί ἐφραίνετο μαζή μέ αὐτόν καί τόν ἠγκαλίζετο, καί τόν ἐφιλοῦσε, καί τόσον πολλά τόν ἠγάπησεν, ὁποῦ καί ὅταν ἐκοιμᾶτο τόν ἐσκέπαζεν ὁλοῦθεν μέ τό βασιλικόν σκέπασμα.
Τέτοιον παρόμοιον εἶναι καί ἐκεῖνο ὁποῦ κάνει ὁ Θεός μέ ἡμᾶς. Ἔτζι μέ παρόμοιον τρόπον, ἰξεύρω, πῶς δέχεται καί ὁ φιλάνθρωπος Θεός, καί ἀγαπᾷ ἐκείνους ὁποῦ μετανοοῦν ἐξ ὅλης τους ψυχῆς, καί φεύγουν ἀπό τόν πλάνον κόσμον, καί τόν κοσμοκράτορα διάβολον, καί ἔρχονται εἰς αὐτόν τόν ἀληθινόν Βασιλέα, καί Θεόν, γυμνοί ἀπό ὅλα τά πράγματα τοῦ κόσμου ἔξω μόνον, ἀνίσως εἰς μερικούς φαίνεται βαρύ, νά ἀφήσουν τόν ἐχθρόν τοῦ Θεοῦ διάβολον, καί ὅλα του τά σατανικά ἔργα, μαζή μέ τά φαινόμενα ἀγαθά τοῦ κόσμου, μέ τά ὁποῖα τούς πλανᾷ διά νά εἶναι μαζή του. Διατί ἐγώ ὅταν ἐπρόσφυγα εἰς τόν Θεόν, καί σωτῆρά μου, δέν εὗρον κᾀνένα λυπηρόν, ἤ βαρύ, καί δύσκολον, ἀλλά ἀνίσως πρέπει νά εἰπῶ τήν ἀλήθειαν, καί νά φανερώσω εἰς τήν ἀγάπην σας ἐκεῖνα ὁποῦ δέν ἤθελα νά εἶναι φανερά εἰς ὅλους, διά νά προξενήσω εἰς μερικούς ἀπό ἐσᾶς ὀλίγον τί καλόν, ὅταν εἶχα θλῖψιν καί στεναχωρίαν, καί τήν νομιζομένην κακοπάθειαν, τότε μάλιστα ἐκαταλάμβανα, πῶς ἐπροξενεῖτο εἰς ἐμένα περισσοτέρα χαρά, καί εὐφροσύνη διά τῆς ἀποκαλύψεως, καί φανερώσεως τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ. Ὥστε ὁποῦ ἐγίνετο εἰς ἐμένα ἐκεῖνο ὁποῦ λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. «Τό γάρ παραυτίκα ἐλαφρόν τῆς θλίψεως, βάρος δόξης κατεργάζεται ἐν ἡμῖν». Καί ἐκεῖνο ὁποῦ λέγει ὁ Δαβίδ. «Ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με». Διατί ἀπό τήν χαράν ἐκείνην ἐλογίαζα διά τό οὐδέν τούς πειρασμούς, καί τάς θλίψεις ὁποῦ μοῦ ἤρχοντο, ἀποβλέπωντας ὄχι εἰς τήν μέλλουσαν, ἀλλά εἰς τήν παροῦσαν δόξαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁποῦ ἐφανερώνετο τότε παρευθύς εἰς ἐμένα διά τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ἀπό τήν θεωρίαν, καί μετοχήν τῆς δόξης ἐκείνης δέν ἐλογίαζα διά τίποτε, καί αὐτάς τάς θανατηφόρους ἀσθενείας, καί κάθε ἄλλην θλίψιν πλέον ἀνυπόφορον ὁποῦ ἠμπορεῖ νά ἔλθῃ εἰς τούς ἀνθρώπους μέ πόνους, καί βάσανα πολλά, ἀλησμονῶντας κάθε ὀδύνῃν, καί λύπην τοῦ κορμίου μου. Καί ἀπό ἐκείνην τήν θεωρίαν καί μετοχήν τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, ἐνόμιζα τό φορτίον τῶν ἐντολῶν του ἐλαφρόν, καί τόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ χρηστόν. Καί εἶχον (πιστεύσετέ μου) μεγάλην καί ἀνυπομόνητον λύπην, διατί δέν εὕρισκα καμμίαν εὔλογον αἰτίαν νά ἀποθάνω τό ὀγλιγωρότερον, διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ.
Τό λοιπόν, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἄς τά ἀφήσωμεν ὅλα, καί ἄς τρέξωμεν γυμνοί, νά καταφύγωμεν εἰς τόν Δεσπότην Χριστόν, νά προσπέσωμεν, καί νά κλαύσωμεν ἐμπρός εἰς τήν ἀγαθότητά του, διά νά ἰδῇ καί αὐτός τήν πίστιν, καί τήν ταπείνωσίν μας, καί νά μᾶς δεχθῇ παρόμοια, καί πλέον καλλίτερα ἀπό ἐκεῖνον ὁποῦ ἐδέχθη ὁ βασιλεύς ὁποῦ εἶπα, καί νά μᾶς τιμήσῃ, καί νά μᾶς στολίσῃ μέ τήν ἐδικήν του στολήν, καί μέ τό ἐδικόν του στέφανον, ἤγουν μέ τήν δόξαν του, καί νά μᾶς κάμῃ ἀξίους τοῦ οὐρανίου νυμφῶνος. Ὅτι τό νά φύγῃ τινάς ἀπό βασιλέα φθαρτόν, καί νά ὑπάγῃ πάλιν εἰς ἄλλον βασιλέα φθαρτόν, καί νά ἀξιωθῇ νά λάβῃ ἐπίγειον βασιλείαν, δέν εἶναι παρόμοιον μέ τοῦτο ὁποῦ λέγω, ἤγουν νά ἀναβῇ ἀπό τήν γῆν εἰς τούς οὐρανούς, καί νά λάβῃ δόξαν αἰώνιον, καί βασιλείαν ἄφθαρτον, καί νά γένῃ συγκοινωνός Θεοῦ, καί συγκληρονόμος τῆς βασιλείας του· καί ὄχι μόνον βασιλεύς, ἀλλά καί Θεός κατά χάριν, καί νά εὐφραίνεται αἰωνίως μέ τόν Θεόν. Ἄς μή προτιμήσωμεν λοιπόν, ἀδελφοί μου, κᾀνένα ἀπό τά προσωρινά, καί γήϊνα, παρακαλῶ, διά νά μή ξεπέσωμεν ἀπό τήν δόξαν, καί ἀπόλαυσιν τοῦ Χριστοῦ· ἀλλά ἄς καθαρίσωμεν τώρα τόν ἑαυτόν μας, διά νά λάβωμεν ἀπό ἐδῶ τούς ἀρραβῶνας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν· ἤ νά εἰπῶ καλλίτερα ἄς σπουδάσωμεν νά ἀποκτήσωμεν αὐτόν τόν Θεόν, τόν Βασιλέα τοῦ παντός, ὁποῦ εἶναι τό πᾶν ἀγαθόν εἰς ὅλους.
ΠΗΓΗ: «ΟΣΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΤΑ ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΑ». Ἐκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου. Σελ. 289.
Οἱ Εἱκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
