Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Συμεών τοῦ νέου Θεολόγου
ΛΟΓΟΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΟΣ Ζ’ (Β’)
Τό λοιπόν ἀπό τοῦτο μανθάνομεν κατά ἀκρίβειαν, ὅτι εἰς ἐκείνους ὁποῦ εἶναι κυριευμένοι ἀπό τήν ἀπιστίαν, καί ἀπό τά πάθη, ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τελείως ἀπρόσιτος, καί ἀθεώρητος. Ἀμή εἰς ἐκείνους ὁποῦ ἐργάζονται τάς ἐντολάς τοῦ Χριστοῦ μέ πίστιν, καί μέ φόβον ὁμοῦ, καί τρόμον, καί δείχνουν ἀξίαν μετάνοιαν, ἀποκαλύπτεται, καί βλέπεται, καί αὐτή δι’ ἑαυτῆς προξενεῖ ἀναμφιβόλως εἰς αὐτούς τήν κρίσιν ὁποῦ μέλλει νά γένῃ. Καί διά νά εἰπῶ καλλίτερα αὐτή γίνεται εἰς αὐτούς ἡμέρα θείας κρίσεως, ἀπό τήν ὁποίαν χάριν ἐκεῖνος ὁποῦ λάμπεται πάντοτε, καί φωτίζεται, βλέπει ἐν ἀληθείᾳ τόν ἑαυτόν του ὅ,τι λογῆς εἶναι, καί εἰς ποίαν ἐλεεινήν κατάστασιν εὑρίσκεται, καί ἀκολούθως βλέπει λεπτομερῶς καί ὅλα του τά ἔργα, ὅσα ἔπραξε μέ τό σῶμα, καί ὅσα ἐνήργησε μέ τήν ψυχήν. Καί πρός τούτοις κρίνεται καί ἀπό θεῖον πῦρ, καί ἀνακρίνεται, καί τότε ποτιζόμενος μέ νερόν δακρύων, καταβρέχεται εἰς ὅλον του τό σῶμα, καί κατ’ ὀλίγον ὀλίγον βαπτίζεται ὅλος ψυχῇ τε καί σώματι ἀπό τό θεῖον πῦρ, καί πνεῦμα,(¹) καί γίνεται ὅλος καθαρός· ὅλος ἀμόλυντος· υἱός φωτός, καί ἡμέρας, καί ὄχι πλέον υἱός ἀνθρώπου θνητοῦ. Διά τοῦτο καί ὁ τοιοῦτος δέν κρίνεται εἰς τήν μέλλουσαν κρίσιν, ὅτι ἐκρίθη προτήτερα· οὐδέ ἐλέγχεται ἀπό ἐκεῖνο τό φῶς, ὅτι ἐφωτίσθη ἐδῶ προτήτερα· οὐδέ ἐμβαίνει εἰς τοῦτο τό πῦρ νά κατακαίεται αἰωνίως, ὅτι ἐμβῆκεν ἐδῶ προτήτερα, καί ἐκρίθη, οὐδέ συλλογίζεται ὅτι τότε μόνον ἐφάνη ἡ ἡμέρα Κυρίου, διατί ἐκεῖνος ἔγινεν ὅλος ἡμέρα φωτεινή, καί λαμπρά, ἀπό τήν συναναστροφήν, καί ὁμιλίαν τοῦ Θεοῦ· οὐδέ εὑρίσκεται πλέον μέσα εἰς τόν κόσμον, μαζή μέ τόν κόσμον, ἀλλά εἶναι παντελῶς, ἔξω ἀπό τόν κόσμον τοῦτον. Διατί λέγει ὁ Χριστός εἰς τό ἱερόν του Εὐαγγέλιον. «Ἐγώ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου». Καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. «Εἰ γάρ ἑαυτούς κρίνομεν οὐκ ἄν ἐκρινόμεθα. Κρινόμενοι δέ ὑπό Κυρίου παιδευόμεθα, ἵνα μή σύν τῷ κόσμῳ κατακριθῶμεν». Καί πάλιν ἀλλαχοῦ, «ὡς τέκνα φωτός περιπατεῖτε». Ὅσοι λοιπόν ἔγιναν τέκνα φωτός, καί υἱοί τῆς μελλούσης ἡμέρας, καί δύνανται ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατεῖν, εἰς αὐτούς δέν θέλει ἔλθῃ ποτέ ἡ ἡμέρα Κυρίου, ὅτι μέ αὐτήν εὑρίσκονται πάντοτε.
Ἐπειδή ἡ ἡμέρα Κυρίου δέν θέλει φανῇ εἰς ἐκείνους ὁποῦ λάμπονται ἀπό τό θεῖον φῶς, ἀμή θέλει ἀποκαλυφθῇ ἔξαφνα εἰς ἐκείνους ὁποῦ εὑρίσκονται εἰς τό σκότος τῶν παθῶν, καί πολιτεύονται εἰς τόν κόσμον, καί ποθοῦν τά τοῦ κόσμου τούτου, εἰς αὐτούς μέλλει νά φανερωθῇ ἔξαφνα, καί θέλει τούς φανῇ φοβερά, καί ὡς πῦρ ἀνυπόφορος ἀβάστακτος. Καί αὐτό τό πῦρ, ἤγουν ὁ Θεός, θέλει φανῇ ὄχι ὅλος πνευματικῶς, ἀλλ’ ὡσάν νά εἰπῇ τινάς ἀσωμάτως μέ σῶμα, ὅτι λογῆς ἐφαίνετο ὁ Χριστός εἰς τούς Μαθητάς ὕστερον ἀπό τήν ἀνάστασιν. Καθώς λέγει καί ὁ Εὐαγγελιστής, πῶς ὅταν ἀνελήφθη ὁ Κύριος εἰς τούς οὐρανούς, ἔλεγον οἱ Ἄγγελοι πρός αὐτούς· «Ὅν τρόπον ἐθεάσθε αὐτόν πορεύομενον εἰς τούς οὐρανούς, οὕτω πάλιν ἐλεύσεται». Ὅτι ἄν δέν γένῃ τοιουτωτρόπως, πῶς εἶναι δυνατόν νά τόν ἰδοῦν οἱ ἁμαρτωλοί καί οἱ ἄπιστοι, οἱ αἱρετικοί, καί οἱ πνευματομάχοι, ὁποῦ εἶναι τυφλοί κατά τήν ψυχήν, καί ἔχουν τά μάτια τῆς ψυχῆς τους φραγμένα μέ τόν μολυσμόν τῆς ἀπιστίας, καί τῆς ἁμαρτίας; καθώς ἔγραψεν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πρός Θεσσαλονικεῖς. «Περί δέ τῶν χρόνων καί τῶν καιρῶν, ἀδελφοί, οὐ χρείαν ἔχετε τοῦ γράφειν ὑμῖν, αὐτοί γάρ ἀκριβῶς οἴδατε, ὅτι ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί οὕτως ἔρχεται. Ὅταν γάρ εἴπωσιν εἰρήνη καί ἀσφάλεια, αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος, ὥσπερ ἡ ὠδίν τῇ τικτούσῃ, καί οὐ μή ἐκφύγωσιν. Ὑμεῖς δέ, ἀδελφοί, οὐκ ἐστέ ἐν σκότει, ἵνα ἡ ἡμέρα, ὑμᾶς, ὡς κλέπτης καταλάβῃ. Πάντες ὑμεῖς υἱοί φωτός ἐστέ, καί υἱοί ἡμέρας. Οὐκ ἐσμέν νυκτός οὐδέ σκότους, ἀφ’οὖν μή καθεύδωμεν, ὡς καί οἱ λοιποί, ἀλλά γρηγορῶμεν, καί νήφωμεν. Καί παρακάτω. Ὅτι οὐκ ἔθετο ὁ Θεός ἡμᾶς εἰς ὀργήν, ἀλλ’ εἰς περιποίησιν σωτηρίας, ἵνα εἴτε γρηγορῶμεν, εἴτε καθεύδωμεν, ἅμα σύν αὐτῷ ζήσωμεν».
(¹) Αὕτη ἡ κρίσις, καί ἀνάκρισις ὁποῦ ἐνεργεῖται εἰς ἡμᾶς διά τοῦ θείου πυρός εἶναι ἡ ἀληθινή, καί παντοτινή μετάνοια, διότι ἐκεῖνος ὁποῦ φωτισθῇ ἀπό τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀνάπτει ἀπό τήν φλόγα τοῦ θείου πόθου, καί συλλογιζόμενος ἕνα πρός ἕνα ὅλα τά ἁμαρτήματά του, καί πῶς ἀπεξενώθη δι’ αὐτά ἀπό τόν Θεόν, μέμφεται τόν ἑαυτόν του, καί γίνεται αὐτοκατάκριτος, καί καταδικάζεται μοναχός του, καί βασανίζεται μέ μέ νηστείας, ἀγρυπνίας, γονυκλισίας, σκληραγωγίας, καί μέ τά ἄλλα ἔργα τῆς μετανοίας, καί τότε ἔρχεται εἰς κατάνυξιν, καί κλαίων καί ὀδυρόμενος τήν συμφοράν του χύνει ποταμούς δακρύων, καί βουτᾶται ὅλος μέσα εἰς τά δάκρυα, καί κατ’ ὀλίγον ὀλίγον ξεπλύνεται διά τῆς χάριτος, καί γίνεται ὅλος καθαρός· καί τοῦτο εἶναι τό δεύτερον βάπτισμα τῆς μετανοίας ὁποῦ πρέπει νά κάμῃ κάθε ἁμαρτωλός.
ΠΗΓΗ: «ΟΣΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΤΑ ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΑ». Ἐκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου. Σελ. 288.
Οἱ Εἱκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
