Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
Ἡμέρα ΚΑ’
Περί τοῦ ἀβεβαίου τῆς σωτηρίας
Α’. Ἐγώ εἶμαι ἔνοχος κολάσεως, ἐπειδή ἥμαρτον καί δέν ἠξεύρω βέβαια ἄν ὁ Θεός μοῦ ἐσυγχχώρησε τάς ἁμαρτίας μου.
Β’. Ἠμπορῶ νά ὑπάγω εἰς τήν κόλασιν ἄν δέν μετανοήσω, καί δέν ἠξεύρω βέβαια ἄν μετανοήσω καί ἄν ἀντισταθῶ εἰς τάς αἰτίας τῆς ἁμαρτίας.
Γ’. Θέλω ὑπάγει εἰς τήν κόλασιν ἄν δέν ἀλλάξω ζωήν καί ἄν δέν κάμω καρπούς μετανοίας· καί δέν ηξεύρω βέβαια ἄν ἀλλάξω ζωήν πρίν ἀποθάνω. Ἄχ! ἐάν μετά τήν ἐξομολόγησιν ἀπό κακήν μου ἕξιν μεταπέσω μέ μίαν ἐσωτερικήν συγκατάθεσιν εἰς ἐκείνην τήν ἁμαρτίαν, τήν ὁποίαν τόσαις φοραῖς ἔκαμα, τί θέλει εἶναι δι’ ἐμέ;
Κάμε μίαν στερεάν ἀπόφασιν νά μήν ἁμαρτήσῃς ποτέ. Διορθώσου ἀπό ἐκείνην τήν ἁμαρτίαν, ἡ ὁποία σοῦ εἶναι εὔκολη νά τήν κάμῃς, καί κλίνει καί ἡ θέλησίς σου· ὅτι αὐτή σοῦ κάμνει πλέον ἀβέβαιον τήν σωτηρίαν σου.
Πηγή: ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ» Ἐκδοτικός Οἶκος Βασ. Ρηγόπουλου. 1971.
