† Ἀρχιμανδρίτη π. Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου
Ὁ Ἀντίχριστος θά κηρύξη μεγάλο διωγμό κατά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ διωγμός αὐτός θά εἶναι ὁ πιό μεγάλος καί φοβερός ἀπ’ ὅλους, ὅσους θά ἔχουν προηγηθῆ στό διάβα τῶν αἰώνων ἀπό τά ὄργανα τοῦ Διαβόλου καί τούς Προδρόμους τοῦ Ἀντιχρίστου. Θ’ ἀρχίση δέ τό ἄγριο αἱμοβόρο φούντωμά του, μετά τό μαρτύριο τῶν δύο Προφητῶν τοῦ Θεοῦ καί θά κορυφωθῆ στά τρισήμισυ χρόνια τῆς κυριαρχίας, ἤ ὀρθότερα τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Αντιχρίστου. «Ἡνίκα (= ὅταν) δέ ἐπικρατής γένηται, διώκει τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καί ἐκφαίνει (= φανερώνει) πᾶσαν τήν πονηρίαν αὐτοῦ» λέγει ὁ Ἱ. Χρυσόστομος.
Ὁ Διάβολος, πού γεμᾶτος ἀλαζονεία ἐπανεστάτησε κατά τοῦ Θεοῦ, πού ἔσπρωξε τούς Πρωτοπλάστους στήν παρακοή καί τόν θάνατο, πού σταύρωσε τόν Χριστό διά τῶν Ἰουδαίων, ἀχόρταγος σέ κακία καί δολιότητα θά ἐπιδιώξη νά γίνη φονιᾶς τῶν Χριστιανῶν καί τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Σατανᾶς, ὅπως λέγει ὁ Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, πού ἄρχισε ἀμέσως «κατ’ αὐτοῦ τοῦ Εὐαγγελίου ἀνάπτειν τόν φόνον» θά φανερώση ὅλο του τό δηλητήριο, ὅλο του τό φαρμάκι ἐναντίον τῆς Χάριτος καί τῆς Ἀληθείας τῆς Ἐκκλησίας μέ τόν Ἀντίχριστο. Ὁ Ἀντίχριστος θά ἔλθη κατά τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ὀπαδῶν Του «τῶν τοῦ Χριστοῦ», ὅπως λέγει ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.
Τόν διωγμό τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν Σατανᾶ καί τόν Ἀντίχριστο τόν βλέπομε προφητευόμενο στήν Ἀποκάλυψι μέ ἀλληγορικό τρόπο. Ἐκεῖ ἡ Ἐκκλησία παρομοιάζεται μέ γυναῖκα ὁλόλαμπρη, ντυμένη μέ τό φῶς τοῦ ἥλιου, ἐνῶ τά πόδια της πατοῦν στή σελήνη. Εἰκονίζεται μέ στεφάνι στό κεφάλι της, κοσμημένο μέ δώδεκα ἀστέρια. Ἡ γυναῖκα, ἡ Ἐκκλησία δηλαδή, παρουσιάζεται ἔγκυος στό θεῖο ὅραμα τοῦ Εὐαγγελιστοῦ. Τήν βλέπει ὁ ἱερός Συγγραφεύς νά φωνάζη δυνατά, νά συγκλονίζεται ἀπό τούς πόνους τοῦ τοκετοῦ, νά βασανίζεται ἀπό τίς ὠδίνες. Βλέπει παράλληλα ἄλλο θαυμαστό σημεῖο στόν οὐρανό. Βλέπει ἕναν μεγάλο κόκκινο δράκοντα μέ ἑφτά κεφάλια καί δέκα κέρατα νά πηγαίνη μπροστά στήν ἑτοιμόγεννη, γιά νά φάγη τό παιδί της μόλις γεννηθῆ.
Άς δοῦμε ὅμως πῶς περιγράφει μέ ἰδιαίτερη ἔμφασι ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης τήν αἱμοβορία αὐτή τοῦ δράκοντος – Σατανᾶ, κατά τῆς Ἐκκλησίας:
«Καί σημεῖον μέγα ὤφθη ἐν τῷ οὐρανῷ, γυνή περιβεβλημένη τόν ἥλιον, καί ἡ σελήνη ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτῆς, καί ἐπί τῆς κεφαλῆς αὐτῆς στέφανος ἀστέρων δώδεκα, καί ἐν γαστρί ἔχουσα ἔκραζεν ὠδίνουσα καί βασανιζομένη τεκεῖν. Καί ὤφθη ἄλλο σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ καί ἰδού δράκων πυρρός μέγας, ἔχων κεφαλάς ἑπτά καί κέρατα δέκα, καί ἐπί τάς κεφαλάς αὐτοῦ ἑπτά διαδήματα καί ἡ οὐρά αὐτοῦ σύρει τό τρίτον τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ, καί ἔβαλεν αὐτούς εἰς τήν γῆν. Καί ὁ δράκων ἔστηκεν ἐνώπιον τῆς γυναικός τῆς μελλούσης τεκεῖν, ἵνα ὅταν τέκῃ, τό τέκνον αὐτῆς καταφάγη» (Ἀποκ. ΙΒ’ 1 – 4).
Ἡ γυναίκα μέ τήν λαμπρότατη ἐμφάνισι εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ὁ δράκων, ὁ πυρρός, ὁ μέγας, εἶναι ὁ Διάβολος. Εἶναι ὁ Σατανᾶς. Θά εἶναι ὁ Ἀντίχριστος στούς ἐσχάτους καιρούς. Τόν δράκοντα αὐτόν τόν βλέπει ὁ Εὐαγγελιστής νά πηγαίνη καί νά κάθεται μπροστά στήν ἐπίτοκο μέ σκοπό νά καταφάγη μόλις γεννηθῆ τό νεογέννητο. Θηριώδης καί αἱμοβόρος εἶναι ἡ στάσις του. Παίρνει δηλαδή θέσι ἐνεδρευτική, ἐναντίον τοῦ μελλογεννήτου παιδιοῦ. Καί αὐτό ταιριάζει πιό πολύ στήν αἱμοβόρο στάσι τοῦ Ἡρώδου ἐναντίον τοῦ νηπίου Χριστοῦ, πού ἔκανε τά πάντα, ὥστε νά τό φονεύση, καθώς καί τόν διωγμό τῶν Ἑβραίων κατά τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας. Πλατύτερα νοεῖται κάθε διωγμός τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων κατά τοῦ Σωτῆρος μας καί κατά τῆς Ἐκκλησίας Του. Καί στήν τελευταία ἀνάλυσι νοεῖται ὁ φοβερός, ὁ βίαιος καί ἀποτρόπαιος διωγμός, πού θά ἐξαπολύση, κατά τοῦ Χριστοῦ καί τῶν πιστῶν ὀπαδῶν Του, ὁ Ἀντίχριστος, στόν καιρό τῆς ἐπικρατήσεώς του, τῆς κυριαρχίας του, πού θά παραχωρήση βέβαια ὁ Θεός.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ † Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Βασιλόπουλου «Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ (Πῶς, πότε καί γιατί θά ἔρθη)», ἔκδοσις10η, «Ὀρθοδόξου Τύπου» σέλ.232.
