(1884 – 1980)
….Γράψε μου ἐπίσης πῶς πηγαίνει ἡ παιδούπολις, τά παιδιά εἶναι φρόνιμα; Οἱ καθηγηταί καί διδάσκαλοι, ὁ κ. Διευθυντής, ἔχουν φόβον Θεοῦ; Διότι τά παιδιά, διά νά γίνουν καλά πρέπει νά ἔχουν διδασκάλους καλούς καί μάλιστα εἰς τήν σημερινήν γενεάν τήν πονηράν. Λέγει μιά παροιμία, μέ ὅποιον δάσκαλον καθίσης τέτοια γράμματα θά μάθῃς, καί τῶν καλῶν διδασκάλων καλά εἶναι καί τά μαθήματα. Καλοί δέ δάσκαλοι καί μαθηταί είναι ὄχι ἐκεῖνοι πού διδάσκουν ἤ διδάσκονται μόνον ξηρά γράμματα, ἀλλ’ ὅσοι ἔχουν φόβον Θεοῦ καί πίστιν ὀρθόδοξον, ἀληθῆ, καθαράν καί θερμήν. Ἀρχή γάρ σοφίας ὄχι τά γράμματα, ἀλλ’ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, καί ἀρχή σωτηρίας καί μέσον καί τέλος ἡ ὀρθόδοξος πίστις, ἡ θερμή, ἡ στερεά καί ἀσάλευτος, ἡ δι’ ἔργων πίστις. Δυνατόν νά ἔχῃ τίς γνώσεις γραμματικάς πολλάς, νά γνωρίζῃ ὅλας τάς γλώσσας, ἐάν δέν ἔχη πίστιν εἶναι ἕνα μηδέν, ἕνα κτῆνος, ἕνας ἄχρηστος, ἕνας ἀνωφελής, ἕνας ἐπιβλαβής καί εἰς ἑαυτόν καί εἰς ἄλλους. Δυνατόν νά εἶναι τις ἀγράμματος, ἐάν ὅμως ἔχει φόβον Θεοῦ, πίστιν ἀληθῆ, αὐτός εἶναι ὁ σοφώτερος πάντων, ὁ ἀνώτερος πάντων. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἦσαν ἀγράμματοι ἀλλ’ εἶχον φόβον Θεοῦ, εἶχον πίστιν καί ἐγένοντο πάνσοφοι. Οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Γραμματεῖς, οἱ Φαρισαῖοι ἦσαν ἐγγράμματοι, ἐπειδή δέν εἶχον φόβον Θεοῦ οὔτε πίστιν, ἐγένοντο οἱ μικρότεροι, οἱ ανοητότεροι καί αφρονέστεροι πάντων…..
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ «ΠΑΤΡΙΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ» σελ. 26 -27. ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ, 1980. (Ἐγκόλπιον τσέπης)
