ΘΑΥΜΑ Ζ’ (ΙΖ’)
Εἰς μίαν Χώραν τῆς Κολωνίας, Βοῦναι ὀνόματι, ἦτον εἷς Ἱερεύς, καλούμενος Πέτρος, ἄνθρωπος ἀσελγής καί κακότροπος, τόν ὁποῖον διά τάς ἀσέμνους πράξεις αὐτοῦ ἐκρέμασαν ἀπ’ ἔξω τοῦ οἴκου του. Εἶχε δέ μίαν παλλακίδα, Ἀγλαΐδα ὀνόματι, ἥτις ἔλαβε τόσον φόβον καί τρόμον, ὅταν αὐτόν ἐκρέμασαν, ὀποῦ ἀφῆκε τόν κόσμον καί πορευθεῖσα εἰς Μοναστήριον ἐκαλογερεύθη. Μετά δέ ἡμέρας τινάς ἱσταμένη εἰς τό παράθυρον τοῦ κελλίου της, εἶδεν ἔξωθεν εἰς ἕνα πηγάδι, καί ἐστέκετο ἕνας δαίμων εἰς σχῆμα νέου, ὅστις ἐπήδησεν ἀπό τό πηγάδι πρός τό παράθυρον νά τήν ἁρπάσῃ. Ἡ δέ ἔντρομος ἔπεσεν ὄπισθεν καί ἐκτύπησε τήν κεφαλήν εἰς τήν γῆν. Ὅθεν αἱ Ἀδελφαί ἐσυνάχθησαν καί τήν ἐσήκωσαν ὡς ἀπεθαμένην, καί ἔθεσάν την εἰς τό κρεββάτι. Μετά δέ καιρόν, ἀφοῦ ἐθεραπεύθη ὀλίγον, ἦλθε πάλιν ὁ δαίμων, καί λέγει της· Ἀγλαΐς φιλτάτη μου, τί σοῦ ἔκαμα, καί μέ ἀπαρνήθης; Ἐγώ ἐτέλεσα ὅλα σου τά θελήματα, καί ἐσύ μέ ἐμίσησες; Στρέψε εἰς τόν κόσμον, καί ἐγώ νά σοῦ δώσω ἄνδρα πλούσιον ἄρχοντα, νά σέ ἀξιώσω πολλαῖς ἀπόλαυσες νά τρώγης ὡραιόταταις βρώσαις, νά πίνῃς, νά ἔχῃς ὅλα τῆς σαρκός τά θελήματα, καί νά μή κάθεσαι ἐδῶ, ἄγνωστη, νά ἀποθάνῃς πρό καιροῦ μέ τόσας νηστείας, ἀγρυπνίας, καί κακουχίας τοῦ σώματος. Ἡ δέ ἀπεκρίνατο, λέγουσα· Ἀφανίσθητι ἀπ’ ἐμοῦ, ἐχθρέ τῆς ἀληθείας, ὅτι ποτέ δέν θέλω κάμει τό θέλημά σου, ἀλλά μᾶλλον νά κλαίω, καί νά ὀδύρωμαι διά τόν καιρόν ὀποῦ ὡς ἄγνωστός σου ἐδούλευα. Τότε ἠφανίσθη ὁ δαίμων ὀλίγον καιρόν· καί πάλιν ὁμοίως ἤρχετο, καί τῆς ἔδιδε πολλάκις ἐνόχλησιν. Αἱ δέ Μοναχαί τήν ἐσυμβούλευσαν νά ἔχῃ εἰς τό κελλίον καμπόσον ἁγίασμα, καί ὅταν ἔρχεται ὁ πειράζων νά χύνῃ ὀλίγον κατ’ αὐτοῦ, νά τόν διώχνῃ μέ τό σημεῖον τοῦ τιμίου Σταυροῦ, καί οὕτως ἔκαμνεν. Ὁ δέ ἐχθρός ἔφευγεν, ὅταν τοῦ ἔρριπτε τό ἁγίασμα, ἀμή πάλιν εἰς ὀλίγον διάστημα ἔστρεφε. Τότε μία Ἀδελφή γραμματισμένη, τῆς ἑρμήνευσεν, ὅταν ἰδῇ τόν δαίμονα, νά ἐπικαλῆται τό ὄνομα τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν, καί νά λέγῃ τόν ἀγγελικόν ἀσπασμόν, ἤγουν τό· Χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία ὁ Κύριος μετά σοῦ, καί τά ἑξῆς. Ταῦτα ὡς εἶπεν ἡ Ἀγλαΐς πρός τόν δαίμονα, ἔφυγεν εὐθύς μέ τόσην ταχύτητα, ὥσπερ νά τόν ἐδίωκεν ἀστραπή καί φλόξ κατακαίουσα, καί ἠφανίσθη τοιουτοτρόπως, ὀποῦ πλέον δέν ἐτόλμησε νά τήν πλησιάσῃ, οὔτε ποσῶς νά ἐμφανισθῇ. Ὅθεν ἐτελείωσεν ἡ Ἀγλαΐς εἰς ἐκεῖνο τό Μοναστήριον μέ πολιτείαν θεάρεστον. Ὅσοι γοῦν ἔχουσι πειρασμόν τινά ἀπό ἐχθρούς νοητούς καί αἰσθητούς, ἄλλο φάρμακον δέν εἶναι ὠφελιμώτερον, ὡς τό ὑπερύμνητον αὐτό καί ὑπερθαύμαστον Ὂνομα, ἐπικαλούμενον μετ’ εὐλαβείας καί πίστεως.
Πηγή: Τό βιβλίον «ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑ». Ἔκδοσις πρώτη ὑπό Γέροντος ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΣΚΟΥΡΤΑΝΙΩΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ τοῦ αὐταδέλφου αὐτοῦ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ καί τῆς Συνοδείας αὐτοῦ, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 1974 (Σελ. 263).
