Δ’ Νουθεσία
Ὁμοίως ἠμπορεῖς νά παρακινηθῇς εἰς πένθος καί δάκρυα, ὅταν ἐνθυμηθῇς τήν ἡμέραν τῆς Κρίσεως, καί τάς φοβεράς τιμωρίας τῆς ἀτελευτήτου Κολάσεως, ὀποῦ πάντα τά μέλη καί αἴσθησαις νά ἔχουσιν ὀδύνην ἀνείκαστον, τουτέστι, τόν θρῆνον οἱ ὀφθαλμοί, τόν βρυγμόν οἱ ὀδόντες, τήν δυσωδίαν ἡ ὄσφρησις, ἡ ἀκοή κτύπους καί βοάς ὀδυρμῶν, δίψαν ἡ γεῦσις, πεῖναν ὁ στόμαχος, καί ἁπλῶς εἰπεῖν, ὅλα τά μέλη νά ἔχουσι τήν ἰδίαν τιμωρίαν καί κόλασιν, καθώς εἰς τό τέλος τῆς Βίβλου σαφέστερον φαίνεται, καί τό ὀδυνηρότερον πάντων, νά θλίβωνται, ὅτι ἡ παίδευσις τούτων εἶναι αἰώνιος, καί ἀπό τοῦτο νά λαμβάνουν οἱ ἁμαρτωλοί μεγάλην ἀπόγνωσιν, καί ἐνθυμούμενοι τήν προτέραν ἀπόλαυσιν, ὀποῦ εἴχασι, νά θλίβωνται μᾶλλον, ὅτι πλέον δέν ἠμποροῦν νά ἔχουν τινά παράκλησιν, ἀλλά ἀτελεύτητον τέλος καί ἀθάνατον θάνατον, καί νά λέγῃ πᾶς ἕνας ἁμαρτωλός πρός τοῦ λόγου του· Ὦ ψυχή μου, ἔφθασε τό τέλος τῆς ὑπερηφανίας καί ἀφροσύνης σου, καί τῶν σαρκικῶν ἡδονῶν, ἄς ἠγάπησας καί ἐπόθησας μᾶλλον ἤ τόν Θεόν. Ποῦ εἶσται τώρα; Τί ἐγίνητε ἡδοναῖς καί ἀπόλαυσές μου; Ποίαν ὠφέλειαν μοῦ ἐδώσατε; Διά λόγου σας ζημιώνομαι τήν οὐράνιον ἀπόλαυσιν, καί ἀγαθά τά αἰώνια, καί κληρονομῶ ἀτελεύτητον κόλασιν. Ἐάν εἰσί ταῦτα, ἁμαρτωλέ, ἀληθέστατα, καί μέλλει νά τρώγουσι τότε αὐτοί οἱ σκώληκες τήν καρδίαν σου ἀνωφέλευτα, δέν εἶναι κάλλιον νά τά λέγῃς τώρα μέ ὄφελός σου, νά κατακρίνῃς τοῦ λόγου σου μετά δακρύων καί ὀδυρμῶν πρό τῆς δίκης ἐκείνης τῆς φοβερᾶς, νά φύγῃς δίκην ἔνδικον;
ΠΗΓΗ: Βιβλίον ὡραιότατον καλούμενον: «ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ», παρά Ἀγαπίου Μοναχοῦ τοῦ Κρητός τοῦ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθῳ ἀσκήσαντος. Ἐκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου 2008 (Σελ. 206).
