Ὁσίου Γέροντος Παχωμίου † 1905
Μέ τόν τίτλον αὐτόν ὁ μακαριστός π. Παχώμιος τῆς Σκήτεως τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Χίου ἐξέδωσε τό 1894 σπουδαῖο βιβλίον εἰς κοινήν ὠφέλειαν τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Ὁ Γέρων Παχώμιος διεκρίνετο διά τήν ἀρετήν, ἄσκησιν καί τόν ἔνθεον ζῆλον του εἰς τά τῆς Ἐκκλησίας. Ἐχρημάτισε δέ καί ὁ πνευματικός ὁδηγός εἰς τήν μοναχικήν πολιτείαν τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου τοῦ θαυματουργοῦ, κατά τό διάστημα τῆς παραμονῆς του εἰς Χίον.
Ἐπειδή τά γραφόμενα εἶναι ἀληθῆ καί συμφέροντα εἰς τάς ψυχάς μας, σταχυολογοῦμε ὀλίγα πρός ἐνίσχυσιν τῶν καλῶς ἀγωνιζομένων κληρικῶν καί λαϊκῶν, καί καταισχύνην τῶν πολεμούντων τήν διδασκαλίαν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.
* … Πολλοί ἀπό τούς γραμματισμένους διαβάζουν τά θεῖα λόγια καί ἀντίς νά φωτισθοῦν σκοτίζονται· τίνος χάριν; διά τήν ἔπαρσιν καί ὑπερηφάνειάν τους διότι ὁ Θεός περιέργους καί ὑπερηφάνους ἀντιτάσσεται, ταπεινούς δέ φωτίζει καί δίδει χάριν, καθώς εἶναι γεγραμμένον.
* … Ἡ ἔπαρσις καί ἡ ὑπερηφάνεια δέν προέρχεται ἀπό ἄλλο τι εἰς τόν ἄνθρωπον, πάρεξ ἀπό τήν κουφότητα τοῦ νοός του…
* … Ἡ ἀληθινή σοφία εἶναι τό νά φοβῆται κάποιος τόν Θεόν καί ὄχι ἡ ἐξωτερική μάθησις. Λοιπόν οἱ μή φοβούμενοι τόν Κύριον εἶναι μωροί καί ὄχι σοφοί, καθώς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος· «οἱ φάσκοντες εἶναι σοφοί, ἐμωράνθησαν»… Ἐγώ δέν κατηγορῶ τήν παιδείαν καί τά σοφά μαθήματα ὀποῦ παραδίδουν οἱ ὀρθόδοξοι διδάσκαλοι εἰς τά τέκνα τῶν χριστιανῶν, ἀλλά ψέγω ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μέ τήν κακήν νοθευμένην αὐτῶν διδασκαλίαν καί παράδοσιν, βλάπτουν τά τέκνα τῶν χριστιανῶν.
* … Οἱ αἱρετικοί Λουθουροκαλβινισταί μακράν ἀπέχουν ἀπό τόν Χριστιανισμόν. Εἶναι πολέμιοι καί ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας μας καί ὅλων τῶν Ἁγίων… Ἐπειδή δέ εἶναι εὔκολη καί δέν φυλάττει τίποτες, τούτου χάριν τήν ἐγκολπώνονται οἱ ἄνθρωποι καί μάλιστα ἡ νεολαία.
* … Ἐάν ὁ ἀετός εἶναι δυνατόν νά πετάξη εἰς τό ὕψος χωρίς πτερά, τότε θά πιστεύσωμε καί ἡμεῖς ὅτι θά σωθοῦν καί οἱ Λουθουροκαλβῖνοι ἄνευ μυστηρίων… Μόνον καί μόνον δι’ αὐτάς τάς βλασφημίας ὀποῦ λέγουν καί φρονοῦν κατά τῆς Παναγίας, ἀρκεῖ διά νά τούς κολάση ὁ Υἱός της· ἡ δέ ἐδική μας ἐλπίς μετά Θεόν εἶναι ἡ Παναγία μας… Μακράν ἀπό αὐτούς, καί φυλάξατε τήν πατροπαράδοτον ἡμῶν θρησκείαν, διότι ζητοῦν νά σᾶς μακρύνουν ἀπό τήν Ὀρθοδοξίαν… Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τήν στράταν ὀλίγον δύσκολον καί στενήν τήν πύλην, κατά τόν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ δέ ἀσέβεια ἔχει εὐρύχωρον καί πλατεῖαν τήν στράταν διά τήν ἀπώλειαν, διότι οὔτε νηστείαν οὔτε ἀγρυπνίαν οὔτε ἄλλο τι ἔχει κοπιαστικόν, διά τοῦτο εὔκολα τήν ἐγκολπώνεται κάθε ἕνας… Ἡ πρώτη ἐντολή ὀποῦ ὁ Θεός ἔδωσε εἰς τόν ἄνθρωπον ἦτο ἡ νηστεία. Ἡ ἀνθρώπινη φύσις ἀπό τό φαγητόν ἐξέπεσεν… Ποιός ἄνθρωπος ἡγίασεν χωρίς νηστείας; ἤ ποῖος ἔγινεν φίλος Θεοῦ χωρίς νά ἐξασκήση πρότερον τήν νηστείαν;….
* … Ὅποιος ἐλπίζει εἰς τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνώτερος ἀπό τούς βασιλεῖς, ἐπειδή οἱ ἀγαπῶντες τόν Χριστόν εἶναι μακαριστοί σιμά εἰς τούς Ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ….
* … Τά Μοναστήρια εἶναι τό στήριγμα καί τό καύχημα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔστω καί ἄν οἱ πολλοί τό ἀγνοοῦν.
* … Οὐκ εἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχῆς ἐστάθησαν αἴτιοι νά φυλάξουν καί νά περισώσουν τήν Ὀρθοδοξίαν οἱ Μοναχοί, ὀποῦ ἐκατοικοῦσαν εἰς τά Μοναστήρια; Καί τώρα ἐσεῖς ἠκονίσατε τάς γλώσσας, ὥσπερ ξυράφι, ἐναντίον αὐτῶν; καί ὄχι μόνον εἰς τούς κακῶς διάγοντας ἀκονίζουν τάς γλώσσας, ἀλλά καί εἰς τούς καλῶς διάγοντας. Ἀπό τοῦτο εἶναι φανερόν πόσον ἐπροόδευσεν ἡ ἀσέβεια εἰς τούς ὀρθοδόξους… βλέπετε τούς ὑπηρέτας τοῦ ἀντιχρίστου, πῶς ἀγωνίζονται νά τραβήξουν τούς χριστιανούς πρός τό μέρος τοῦ διαβόλου;…. Δέν γνωρίζετε, ἀδελφοί, ὅτι ἡ εὐλάβεια ὀποῦ ἀνθεῖ ἐπάνω εἰς τήν Χίον, πώς προέρχεται ἀπό τάς Σκήτας;… Διατί ψυχικά καί σωματικά θεραπεύωμεν τούς ἀνθρώπους κατά δύναμίν μας…
Τώρα, πές τε μου, τίνος εἶναι πρέπον νά ἀκούωμεν, ἐσᾶς ὀποῦ δέν γνωρίζετε τίποτες ἄλλο, παρά ὀλίγην Γραμματικήν, ἤ τῶν Θεοδιδάκτων φιλοσόφων Πατέρων ἡμῶν; οἱ ὁποῖοι λόγῳ καί ἔργῳ ἔδειξαν τήν ἀρετήν, καί ἐθεολόγησαν τό Μυστήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος; κρίνετε παρακαλῶ…
* … Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἅμα πέση εἰς τήν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου, δέν νικιέται ἀπό τίποτε· πάντα δυνατά τοῖς ἀγαπῶσι τόν Κύριον… Ὅταν ἐνεργῆ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔρχεται εἰς θαυμάσμον ὁ ἄνθρωπος καί ἀναβαίνει εἰς τήν καρδίαν του σοφία θαυμαστή, καί κατανοεῖ ὅσα τοῦ δείχνει ἡ χάρις, ἡ ὁποία εἶναι ὅλον ἔκπληξις καί θαυμασμός, ἀλλά δέν γνωρίζει νά μαρτυρήση τίποτε… Αὐτή ἡ χαρά ὀποῦ λέγω, ἔπιπτε μέσα εἰς τάς καρδίας τῶν χριστιανῶν καί διά τοῦτο ἔτρεχαν ὡς πρόβατα εἰς τό μαρτύριον καί ἄν δέν ὑπῆρχεν αὐτή ἡ οὐράνιος παρηγορία, πῶς οἱ Μάρτυρες ὑπόφερναν τόσα κολαστήρια, ὀποῦ μόνον νά τά ἀκούση ὁ ἄνθρωπος τρομάζει;….
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΗΓΗ: Ἀπό τό βιβλίο «ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ». ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ». Σελ. 77.
Οἱ Εἱκόνες στό κείμενο ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
