Ἁγίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου (1815 – 1894)
(Ἀπό τό τεῦχος· ποῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια; πού κυκλοφόρησε ἡ Ἱερά Μονή Παρακλήτου, Ὠρωποῦ Ἀττικῆς τό 1986 μεταφέρουμε ἀποσπασματικά ὀλίγα πού ἀξίζει νά προσέξουμε).
…. Γράφετε: «Ὁμιλεῖ διαρκῶς γιά τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό καί γιά τήν σωτήρια θυσία Του. Ὁμιλεῖ μ’ ἐνθουσιασμό. Τόν ἀκοῦμε εὐχάριστα καί ὁλοένα μᾶς ἑλκύει».
Ἄραγε ξεχωρίσατε ἄν εἶναι ὀρθόδοξος ἤ ἑτερόδοξος; Πιθανόν θά σκεφθήκατε ὅτι ἀφοῦ ὁμιλεῖ γιά τόν Σωτῆρα Χριστό, καί μάλιστα μ’ ἐνθουσιασμό, ἀσφαλῶς δικός μας θά εἶναι, στήν ἀλήθεια θά βρίσκεται καί τήν ἀλήθεια θά κηρύττη. Ἑλκυσθήκατε μέ ὅλα αὐτά καί πέσατε στήν ἀπάτη.
Μπορεῖ μέν νά ἦταν ὀρθόδοξος, ἀλλά ξέπεσε ἀπό τήν Ὀρθοδοξία. Εἶναι αἱρετικός! Μπορεῖ νά κηρύττη τήν ἐν Χριστῷ σωτηρία, ἀλλά ὄχι ὅπως μᾶς τήν δίδαξε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καί οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι.
Εἶναι βέβαια γεγονός ὅτι ὅσοι βρίσκονται στήν πλάνη πιστεύουν ὅτι κατέχουν τήν ἀλήθεια.
Οἱ παπικοί, πού πρῶτοι ἀποσχίσθηκαν ἀπό τήν Ἐκκλησία, θεωροῦν ὅτι ἀποκλειστικά μέ τό μέρος τους εἶναι ἡ ἀλήθεια.
Οἱ προτεστάντες, πού κατηγόρησαν τήν χρεοκοπία τῶν παπικῶν σέ πολλά σημεῖα, ἀντί νά ἐπιστρέψουν στήν ἀλήθεια, ἀπομακρύνθηκαν περισσότερο ἀπό τούς παπικούς.
Στούς Ἄγγλους δέν ἄρεσε ὁ γερμανικός Προτεσταντισμός καί οἰκοδόμησαν δικό τους, στά μέτρα τους, σύμφωνα μέ τίς δικές τους ἀπόψεις καί ὄχι σύμφωνα μέ τίς αἰώνιες ἀλήθειες πού ἀποκάλυψε ὁ Θεός.
Καί ἀπό τόν Ἀγγλικανισμό καί ἀπό τόν Προτεσταντισμό ξεφύτρωσαν ἀργότερα πολλές παραφυάδες, καί οἱ αἱρέσεις πολλαπλασιάσθηκαν.
Ἐνῶ ὅμως στήν Δύσι διαρκῶς ξεφύτρωναν ποικίλες κακοδοξίες, περισσότερο ἤ λιγότερο πλανεμένες, στήν Ἀνατολή παρέμενε ἀμετάβλητη στήν πίστι της ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία, πού σάν θησαυροφυλάκιο περιέχει τήν θεία ἀλήθεια. Ἐνῶ πέρασαν τόσοι αἰῶνες, διατηρήθηκε ἀλώβητη καί ἀναλλοίωτη ἡ ἀλήθεια στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἔφθασε μέχρι σέ μᾶς, ὅπως κηρύχθηκε ἀπό τόν Θεό καί τούς ἁγίους Ἀποστόλους Του….
* Σωζόμαστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μέ τήν εὐδοκία τοῦ Πατρός καί τήν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος….
* Ὀφείλουμε νά πιστεύουμε σέ ὅλα ὅσα εὐδόκησε νά μᾶς ἀποκαλύψη ὁ Θεός, χωρίς προσθῆκες ἤ ἀφαιρέσεις, ἔτσι ὅπως φυλάγονται στήν ἁγία Ὀρθοδοξία.
* Μόνη της ἡ πίστις δέν εἶναι ἐπαρκής γιά τήν σωτηρία. Πρέπει νά συνοδεύεται καί ἀπό ζωή ἁγία, σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου. «Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τό θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». (Ματθ. 7, 21). Τό θέλημα δέ τοῦ οὐρανίου Πατρός διατυπώνεται στίς ἐντολές Του: «Ὁ ἔχων τάς ἐντολάς μου καί τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνος ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δέ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπό τοῦ πατρός μου, καί ἐγώ ἀγαπήσω αὐτόν… ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τόν λόγον μου τηρήσει, καί ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μόνην παρ’ αὐτῷ ποιήσομεν » (Ἰω. 14, 21 – 23).
Σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ ἔχουν ἴση σημασία καί ἡ πίστις καί τά ἔργα. Σέ κανένα ἀπό τά δύο, δέν δίνεται προβάδισμα.
Γιά νά εἶναι ἡ πίστις σωστή καί τά ἔργα ἅγια, εἶναι ἀπαραίτητη ἡ Θεία Χάρις….. (Ἐφεσ. 2, 8).
* Τά μυστήρια εἶναι ρυάκια τῆς Θείας Χάριτος πού ἀρδεύουν ζωογόνα τούς πιστούς. Δέν ὑπάρχει ἄλλη ὁδός, ἄλλο μέσο γιά νά λάβη κανείς τήν Θεία Χάρι. Καί ὅποιος διακηρύττει ἄλλο δρόμο, εἶναι κακόδοξος καί πλανεμένος.
Σάν ἀναγκαῖα γιά τό ἔργο τῆς σωτηρίας εἶναι ἡ πίστις, ἡ ζωή ἡ σύμφωνη μέ τίς θεῖες ἐντολές, ἡ Θεία Χάρις πού προσφέρεται μέ τά ἅγια μυστήρια, καί τό ἱερατεῖο, πού θέσπισε ὁ Κύριος.
Σέ ὅλους τούς αἰῶνες μέχρι σήμερα, πάντοτε οἱ πραγματικά πιστοί χριστιανοί ἔνοιωθαν ὅτι ζοῦν, ὅταν ἦσαν ἑνωμένοι μέ τούς ἄλλους πιστούς, ἑνωμένοι μέ τήν Ἐκκλησία. Θεωροῦμε τήν Ἐκκλησία σάν μητέρα μας. Καί ἀληθεύει ὁ λόγος ὅτι γιά ὅποιον ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι μητέρα, γι’ αὐτόν δέν εἶναι ὁ Θεός πατέρας. Καί ἐάν δέν εἶναι γι’ αὐτόν ὁ Θεός πατέρας, τότε ποιός εἶναι;….
Ἡ συμμετοχή στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ ἐντός τῶν κόλπων της κατεργασία τῆς σωτηρίας, ἐπιβάλλει στόν κάθε πιστό τίς ἑξῆς ὑποχρεώσεις:
Νά πιστεύη ὅπως πιστεύει ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν ἀρχή της μέχρι σήμερα. Νά ἐλέγχη κάθε σκέψι, εἴτε δική του εἴτε ξένη, σύμφωνα μέ τά δικά της κριτήρια, καί σέ καμμιά περίπτωση νά μήν ἐπιτρέπη στόν ἑαυτό του τήν παραμικρή διαφωνία μέ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ αὐτή εἶναι «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α’ Τιμ. 3, 15)….
ΠΗΓΗ: Ἀπό τό βιβλίο «ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ». ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ». Σελ. 74.
Οἱ Εἱκόνες στό κείμενο ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
