ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ ΛΟΓΟΣ ΚΓ’
Λόγος κοινῆ φράσει, περί τῆς συντελείας τοῦ Κόσμου, καί περί τοῦ Ἀντιχρίστου καί περί τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μεταφρασθείς ἐκ τοῦ λόγου τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἱππολύτου Πάπα Ρώμης.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ
«Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· Πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς Ἀγγέλοις αὐτοῦ· ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν· εδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με· ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετὲ με· γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετὲ με ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με»· ἤγουν, τότε θέλει εἰπῇ καὶ πρὸς τοὺς ἁμαρτωλούς, ὀποῦ θέλουν στέκεσθαι εἰς τὸ ζερβόν του μέρος· Σύρτε μακρὰν ἀπομένα οἱ κατηραμένοι εἰς τὴν στίαν τὴν ἀειποτεσινήν, ὀποῦ τὴν ἑτοίμασα διὰ τὸν διάβολον καὶ διὰ τοὺς ὑπηρέτας του· διότι ἐγὼ δὲν ἑτοίμασα τὴν στίαν αὐτὴν διατ’ ἐσᾶς, καὶ διὰ τοὺς Χριστιανούς, ὀποῦ ἔκαμαν τὸ θέλημὰ μου, ἀλλὰ τὴν ἔκαμα διὰ τὸν διάβολον· ἐσεῖς δέ, ἐπειδὴ ἐκάμετε τὰ ἔργα του, σῦρτε καὶ μετ’ αὐτόν· ἐγὼ σᾶς ἔπλασα, καὶ ἐσεῖς ἐπήγετε εἰς ἄλλον· ἐγὼ σᾶς ἐδημιούργησα, καὶ ἐσεῖς δὲν μὲ ἐγνωρίσετε· ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος ὀποῦ σᾶς ἐδιάθρεψα ἐκ νεότητὸς σας, καὶ ἐσεῖς ἐδουλεύετε ἄλλον· ἐγὼ ἔκαμα τὴν θάλασσαν διὰ νὰ θρέφεσθε ἀπ’ αὐτήν, καὶ ἐσεῖς μὲ ἐπικράνετε μὲ ταῖς ἀτυχίαις σας· ἐγὼ σᾶς ἐχάρισα ὅλα μου τὰ ποιήματα νὰ ὁρίζετε, καὶ ἐσεῖς δὲν μὲ ἐτιμήσετε ὡς Θεόν· τὸ λοιπὸν σῦρτε μακρὰν ἀπόμενα, ἐργάται τῆς ἀνομίας· δὲν σᾶς ἠξεύρω, δὲν σᾶς γνωρίζω· εἴτινος τὰ ἔργα καὶ τὰ θελήματα ἐκάμετε, μετ’ ἐκεῖνον σῦρτε νὰ κολασθῆτε νὰ κληρονομήσετε τὴν αἰώνιον κόλασιν, τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον, τὸν σκώληκα τὸν ἀκοίμητον, τὸν κλαυθμόν, καὶ τὸν βρυγμόν τῶν ὀδόντων· διότι ἐπείνασα, καὶ δὲν μὲ ἐδώκετε νὰ φάγω· ἐδίψησα, καὶ δὲν μὲ ἐποτίσατε· ξένος ἤμουν, καὶ δὲν μὲ ἐσεβάσετε εἰς τὰ σπήτιά σας· γυμνὸς ἤμουν, καὶ δὲν μὲ ἐνδύσετε· ἀσθενής ἤμουν, καί δέν μέ ἐκοιττάξετε· εἰς τὴν φυλακὴν ἤμουν, καὶ δὲν ἤλθετε νὰ μὲ ἰδῆτε. Ἐγὼ σᾶς ἔκαμα τὰ ὠτία νὰ ἀκούετε διδαχὴν καὶ παραίνεσιν, καὶ ἐσεῖς τὰ ἑτοιμάζετε εἰς τραγούδια δαιμονικὰ καὶ παιγνίδια· ἐγὼ σᾶς ἔδωκα τὰ ὀμμάτια νὰ βλέπετε τὰ ποιήματὰ μου, νὰ μὲ δοξάζετε, καὶ ἐσεῖς τὰ εἴχετε ἕτοιμα νὰ βλέπετε κάλλος μάταιον, νὰ τὸ ὀρέγεσθε, νὰ βλέπετε τὸ καλὸν τοῦ γειτόνου σας, νὰ τὸ ζηλεύετε, καὶ ἄλλα νοήματα ἄτυχα καὶ κακὰ νὰ κάμνετε· ἐγὼ σᾶς ἐχάρισα τὸ στόμα, νὰ ὑμνῆτε καὶ νὰ δοξάζετε τὸ ὄνομὰ μου, νὰ μελετᾶτε τὰς γραφάς, νὰ διδάσκετε τοὺς ἀμαθεῖς, καὶ ἐσεῖς τὸ ἀνοίγετε εἰς ψευματολογίαις, εἰς ψευδορκίαις, εἰς ὕβριτας, εἰς καταδόσεις, εἰς διαβαλμούς, εἰς συκοφαντίας, εἰς ψευδομαρτυρίας· ἐγὼ σᾶς ἔδωκα τὰς χεῖρας, νὰ τὰς σηκώνετε εἰς προσευχήν, εἰς δέησιν, καὶ ἐσεῖς τὰς ἐμιάνετε μὲ φόνους, μὲ ἀδικίαις, μὲ ἁρπαγαῖς, μὲ πλεονεξίαις, μὲ αἱματοχυσίαις· ἐγὼ σᾶς ἔκαμα τὰ ποδάρια, διὰ νὰ τρέχετε εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μου τὴν ἁγίαν, καὶ ἐσεῖς ἐτρέχετε εἰς πολέμους, εἰς πορνείαις, εἰς μοιχείαις, εἰς χορούς, εἰς παιγνίδια. Τώρα ἐχάλασε τὸ πανηγύρι τοῦ κόσμου, ἐπέρασεν ἡ φαντασία ἡ πρόσκαιρη τῶν ἀνθρώπων· ἰδοὺ ἤλθετε ἐμπροστά μου ὡς κατάδικοι· ἰδοὺ στέκεσθε γυμνοὶ καὶ τετραχηλισμένοι· ὅσοι δὲν ἐλυπήθησαν ἐκεῖ τοὺς πτωχούς, μηδὲ ἐδῶ δὲν ἔχουν λύπην ἀπομένα· φιλάνθρωπος εἶμαι, ἀλλ’ εἶμαι καὶ δικαιοκρίτης, καθ’ ἕνα κατὰ τὰ ἔργα του τὸν ἀποδίδω μηδὲ τὸν δίκαιον κολάζω μήτε τὸν ἁμαρτωλὸν ἐλεῶ· καθ’ ἕνα κατὰ πῶς ἀγωνίσθη, ἔτζι τὸν ἀνταμείβω· θέλω νὰ σᾶς λυπηθῶ ἀμὴ ἐσεῖς πτωχὸν δὲν ἐλυπήθητε· θέλω νὰ σᾶς οἰκτειρήσω, ἀλλὰ ἐσεῖς δὲν ἐκάμετε τὸ θέλημὰ μοῦ· τὸ λοιπὸν σῦρτε εἰς τὸν τόπον, ὀποῦ ἑτοιμάσετε μοναχοὶ σας.
ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ
«Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοί, λέγοντες· Κύριε, πότε σὲ εἴδομεν πεινῶντα, ἢ διψῶντα, ἢ ξένον, ἢ γυμνόν, ἢ ἀσθενῆ, ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμὲν σοι; Τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς, λέγων· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε»· ἤγουν, τότε θέλουν ἀποκριθῇ καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ νὰ τὸν εἰποῦν μὲ πολὺν θρῆνον καὶ λύπην· Αὐθέντα, πότε σὲ εἴδαμεν πεινασμένον, ἢ διψασμένον, ἢ γυμνόν, ἢ ἀσθενημένον, ἢ φυλακωμένον, καὶ δὲν σὲ ἐκοιτάξαμεν; Αὐθέντα, διατὶ δὲν μᾶς γνωρίζεις; ἐσὺ μᾶς ἔπλασες, ἐσὺ μᾶς ἐδημιούργησες, ἔργα τῶν χειρῶν σου εἴμεσθεν· ἐσὺ μᾶς ἔκτισες ἀπὸ τέσσαρα στοιχεῖα τοῦ οὐρανοῦ, ἀπὸ τὴν γῆν, ἀπὸ τὸ νερόν, ἀπὸ τὸν ἀέρα, καὶ ἀπὸ τὴν στίαν· ἐσὺ μᾶς ἔδωκες ψυχήν· ἡμεῖς εἰς ἐσένα ἐπιστεύαμεν· ἐσένα εἴχαμεν Θεόν· μὲ τὸ ἐδικόν σου βάπτισμα ἐβαπτίσθημεν, μὲ τὴν ἐδικήν σου δύναμιν ἐκάμαμεν καὶ θαύματα· ὅλοι μας εἰς ἐσένα ἐθαρρούσαμεν νὰ σωθοῦμεν· καὶ τώρα μᾶς λέγεις, δὲν σᾶς ἠξεύρω, καὶ μᾶς ἀποφασίζεις νὰ κολασθοῦμεν; Τότε θέλει τοὺς ἀποκριθῇ ὁ φοβερὸς Κριτής, λέγων· Ἀλήθεια ὡμολογήσετέ με διὰ Θεόν, ἀμὴ δὲν ἐκάμετε τὸ θέλημὰ μου· ὠνομάζεσθε Χριστιανοί, ἀλλὰ δὲν ἐκάμνετε τὰ ἔργα μου· διότι, οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντὸς με· ὄχι ὅποιος με λέγει Αὐθέντη, ἐκεῖνος θέλει σέβῃ καὶ εἰς τὸν Παράδεισον, ἀλλὰ ὅποιος κάμνει τὰς ἐντολὰς μου· ἐὰν ἐθαρρούσετε εἰς ἐμένα, ἂς ἐκάμνετε κατὰ πῶς ἔλεγα· ἂς ἐθρέφετε πτωχόν, ἂς ἐποτίζετε διψασμένον, ἂς ἐνδύνετε γυμνόν, ἂς ἐδέχεσθε ξένον, ἂς ἐκοιτάζετε ἀσθενημένον, ἂς ἐκυβερνούσετε φυλακωμένον· αὐτὰ ὅλα ἐὰν τὰ ἐκάμνετε, ἔστεργά τα ἐγώ· ὅτι ὅποιος κάμῃ καλὸν τὸν πτωχόν, ἐμένα τὸ κάμνει· Ὁ βαλὼν ἐν τῇ χειρί τοῦ πένητος, εὑρίσκει ἐν τῇ παλάμῃ τοῦ κριτοῦ· Ὁ ἐλεῶν πτωχόν, δανείζει Θεῷ· ἂς ἐκάνετε τὸ καλόν, νὰ μὴ σᾶς ἐπανέβῃ τὸ κακόν· τὸ λοιπὸν σῦρτε εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν, νὰ παιδεύεσθε αἰωνίως.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΟΥ
«Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δέ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον» ἤγουν, θέλουν ὑπάγει οἱ μὲν ἁμαρτωλοὶ εἰς παίδευσιν ἀειποτεσινήν, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ἀνάπαυσιν ἀτελεύτητον. Τότε θέλουν χωρισθῇ μητέρες ἀπὸ παιδία, καὶ πατέρες ἀπὸ τέκνα. Τότε νὰ χωρισθοῦν ἀδελφοὶ ἀπὸ ἀδελφούς, καὶ συγγενεῖς, καὶ φίλοι, καὶ ἐδικοί ἀπ’ ἀλλήλους τους. Ἀλλοίμονον, εὐλογημένοι Χριστιανοί· ποταπὸς εἶναι ὁ τόπος ἐκεῖνος, ὀποῦ εἶναι ὁ κλαυθμός, καὶ ὁ βρυγμός τῶν ὀδόντων, ὀποῦ ὀνομάζεται τάρταρος, τὸν ὁποῖον τόπον καὶ αὐτὸς ὁ διάβολος φρίσσει βλέπώντάς τον· ἀλλοίμονον, ποταπὴ εἶναι ἡ γέεννα τοῦ πυρὸς τοῦ ἀσβέστου, ὀποῦ καὶει, καὶ ποτὲ δὲν φωτίζει· ἀλλοίμονον, ποταπὰ εἶναι ἐκεῖνα τὰ σκωλήκια τῆς κολάσεως, ὀποῦ ποτὲ δὲν ἀποπαύουσι τρώγοντας τοὺς ἁμαρτωλούς· ἀλλοίμονον, ποταποὶ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ δαίμονες, ὀποῦ μᾶς θέλουσι τυραννεῖ. Τότε θέλομεν κράζῃ, καὶ κανεὶς δὲν μᾶς θέλει ἀκούῃ· θέλομεν κλαίῃ, καὶ κανεὶς δὲν μᾶς θέλει λυπᾶται· ἀλλοίμονον εἰς τοὺς ἁμαρτωλούς, ὅταν οἱ δίκαιοι στέκωνται ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐκεῖνοι λυποῦνται· ὅταν οἱ ἁμαρτωλοὶ κλαίουσι, καὶ οἱ δίκαιοι χαίρονται· ὅταν οἱ δίκαιοι χορεύουσι, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δέρνονται· ὅταν οἱ δίκαιοι εἶναι εἰς κατάψυχον, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ εἰς φοβερὸν χειμῶνα· ἀλλοίμονον εἰς τοὺς αμρτωλούς, ὅταν οἱ δίκαιοι δοξάζονται, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ καταδικάζονται· ἀλλοίμονον ἀδελφοὶ μου εἰς τοὺς ἁμαρτωλούς, ὅταν οἱ δίκαιοι θέλουν ἔχῃ πᾶν ἀγαθόν, καὶ ἐκεῖνοι θέλουσι βλέπει νὰ λυποῦνται· ὅταν οἱ δίκαιοι τιμῶνται, καὶ ἐκεῖνοι ὀνειδίζονται· ὅταν οἱ δίκαιοι χαίρωνται, καὶ ἐκεῖνοι λυποῦνται· ὅταν οἱ δίκαιοι ψάλλουσιν, καὶ ἐκεῖνοι κλαίουσιν· οἱ δίκαιοι θέλουν εἷσται εἰς τὸν κόλπον τοῦ Ἀβραάμ, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· οἱ δίκαιοι χαίρονται εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ βασανίζονται εἰς τὴν κόλασιν· οἱ δίκαιοι γνωρίζουσιν ἕνας τὸν ἄλλον, καὶ οἱ κολασμένοι οὐδένα δὲν βλέπουσιν· οἱ δίκαιοι λαμπρύνονται, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ σκοτίζονται· οἱ δίκαιοι ἀσπρίζουσι, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ μαυρίζουσι· οἱ δίκαιοι εἶναι χορτασμένοι, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ πεινασμένοι· οἱ δίκαιοι εἶναι εἰς Παράδεισον, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ εἰς κόλασιν· οἱ δίκαιοι εἰς περιβόλια εὔμορφα, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ εἰς λάκκους σκοτεινούς· οἱ δίκαιοι μὲ τοὺς Ἀγγέλους, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ μὲ τοὺς διαβόλους· οἱ δίκαιοι εἰς χαραῖς, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ εἰς λύπαις· οἱ δίκαιοι στεφανώνονται, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ὀνειδίζονται· οἱ δίκαιοι θέλουν εἶναι ἐπάνω, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ κάτω· οἱ δίκαιοι θέλουν εἷσται εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ εἰς τὴν ἄβυσσον. Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς, εὐλογημένοι Χριστιανοί, ἂς διορθώσωμεν τὸν ἑαυτὸν μας· ἂς καθαρισθοῦμεν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας· ἂς σπουδάσωμεν νὰ κάμωμεν καλά· τὴν ἐλεημοσύνην ἂς ἀγαπήσωμεν· τὴν φιλοξενίαν ἂς κατορθώσωμεν· τὴν φιλοπτωχίαν ἂς ἐπιθυμήσωμεν, ὅτι πιστεύομεν κρίσιν καὶ ἀνταπόδοσιν· ὅτι ἐλπίζομεν νὰ κριθῶμεν κατὰ τὰ ἔργα μας, διὰ νὰ τύχωμεν καὶ τῆς ἐκ δεξιῶν παραστάσεως τοῦ Θεοῦ, καὶ αὐτῆς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἧς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ, ᾧ πρέπει δόξα, τιμή, καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμὴν.
ΠΗΓΗ: ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΤΟΥ ΥΠΟΔΙΑΚΟΝΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ ΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΣ. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ. (363).
