ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ ΛΟΓΟΣ ΚΓ’`
Λόγος κοινῆ φράσει, περί τῆς συντελείας τοῦ Κόσμου, καί περί τοῦ Ἀντιχρίστου καί περί τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μεταφρασθείς ἐκ τοῦ λόγου τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἱππολύτου Πάπα Ρώμης.
Η ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ
Τότε ὡσὰν παύσουν ὅλα τὰ ἔργα τοῦ Ἀντιχρίστου, καὶ φονευθοῦν οἱ ὑπηρέται του, καὶ φθάσῃ ἡ συντέλεια, τί ἄλλο λείπεται, πάρεξ ἡ φανέρωσις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ δευτέρα παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ὃν ἠλπίσαμεν, καὶ ἐλπίζομεν νὰ σωθῶμεν; ὁ ὁποῖος θέλει κάμει δικαιοκρισίαν εἰς ὅλον τοῦ τὸ πλάσμα. Ἔτζι γοῦν θέλει γενῇ ἡ παρουσία του, ὥσπερ τὸ ὁρίζει μοναχὸς του εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Ευαγέλιον· «Ὥσπερ ἡ ἀστραπὴ ἐξέρχεται ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ φαίνεται ἕως δυσμῶν, οὕτως ἔσται ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου· ὅπου γὰρ ἐὰν ἧ τὸ πτῶμα, ἐκεῖ συναχθήσονται οἱ ἀετοί»· ἤγουν, ὡσὰν πῶς ἡ ἀστραπὴ εὐγένει ἀπὸ τὴν ἀνατολήν, καὶ φαίνεται εἰς τὴν δύσιν, ἔτζι θέλει εἷσται καὶ ἡ φανέρωσις τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἤγουν τοῦ Χριστοῦ, ὀποῦ ἒγεινεν ἄνθρωπος καὶ υἱὸς ἀνθρώπου· διότι ὅπου εἶναι τὸ νεκρὸν κορμί, ἐκεῖ μαζώνονται οἱ ἀετοί· δηλονότι, ἐκεῖ ὅπου καθίσει ὁ Χριστὸς κριτής, ἐκεῖ θέλουν συναχθῇ καὶ οἱ Ἀπόστολοι ὁμοῦ μὲ τὸν κόσμον ὅλον. Πτῶμα λέγεται ὁ Χριστός, ἐπειδὴ ἀπέθανε καὶ ἒγεινε νεκρὸς διὰ τὴν σωτηρίαν μας· ἀετοὶ δὲ λέγονται οἱ Ἀπόστολοι, διότι ἦτον καθαρὸς ὁ νοούς τους, ὥσπερ καὶ τὰ μάτια τοῦ ἀετοῦ, ὀποῦ εἶναι καθαρά, καὶ δὲν δακρύουν. Καὶ πάλιν ὁρίζει ὁ Κύριος παρακάτω· «Εὐθέως δὲ μετὰ τὴν θλῖψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται, καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει τὸ φέγγος αὐτῆς, καὶ οἱ ἀστέρες πεσοῦνται ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται, καὶ τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ· καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς, καὶ ὄψονται τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς»· ἤγουν, πάραυτα ἀφόντις ἀπεράσῃ ἡ θλῖψις τῶν ἡμερῶν ἐκείνων, ὁ ἥλιος θὰ σκοτισθῇ, καὶ τὸ φεγγάρι δὲν θέλει δώσει τὸ φῶς του, καὶ τὰ ἄστρα θέλουν πέσῃ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, καὶ τὰ τάγματα ὅλα τοῦ οὐρανοῦ θέλουν σαλευθῇ, καὶ τότε θέλει φανῇ τὸ σημάδι τοῦ Χριστοῦ, ἤγουν ὁ Σταυρός, εἰς τὸν οὐρανόν· τότε θέλουν κλαύσει ὃλαις ἡ γενεαῖς τῆς γῆς, καὶ θέλουν ἰδῇ τὸν Χριστόν, ὀποῦ ἔρχεται εἰς τὰ σύννεφα τοῦ οὐρανοῦ μὲ τιμὴν καὶ δύναμιν πολλήν. Τότε ὁ οὐρανὸς θέλει τυλιχθῇ ὡς χαρτίον· ἡ γῆ θέλει κατακαῇ διὰ ταῖς ἁμαρτίαις τῶν ἀνθρώπων, ὅτι ἐμιάνθη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μὲ πορνείαις, μὲ μοιχείαις, μὲ φόνους, μὲ εἰδωλολατρείαις, μὲ κατακρίσεις, μὲ καταδοσίες, μὲ ψευδολογίαις, μὲ συκοφαντίαις, μὲ πονηρίαις, μὲ ἒχθριταις, μὲ πολέμους, μὲ αιἷματοχυσίαις. Τότε ὁ οὐρανὸς νὰ τρέμῃ ὡς καλάμι, τὰ ὄρη νὰ σείωνται ὡς τὰ φύλλα τοῦ δένδρου ἀπὸ μεγάλον ἄνεμον, καὶ ὅλα λοιπὸν τὰ ποιήματα τοῦ Θεοῦ νὰ τρέμουν ἀπὸ τὸν φόβον τους. Καὶ πάλιν ἀκούσατε τί ὁρίζει ὁ Κύριος· «Καὶ ἀποστελεῖ τοὺς Ἀγγέλους αὐτοῦ μετὰ σάλπιγγος φωνῆς μεγάλης, καὶ ἐπισυνάξουσι τοὺς ἐκλεκτοὺς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων, ἀπ’ ἄκρων οὐρανῶν ἕως ἄκρων αὐτῶν»· ἤγουν, τότε θέλει πέμψει ὁ Χριστὸς τοὺς Ἀγγέλους του μὲ δυνατὴν φωνὴν τρουμπέτας, νὰ μαζώξουσι τοὺς διαλέκτους ἀπὸ τὸν Βορέαν, ἀπὸ τὸν Νότον, ἀπὸ τὸν Εὗρον, καὶ ἀπὸ τὸν Ζέφυρον, καὶ ἀπὸ ταῖς ἄκραις τοῦ οὐρανοῦ ὡς ταῖς ἄκραις του. Καὶ πάλιν ὁρίζει εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιον ἔτζι· «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἔρχεται ὥρα καὶ νῦν ἐστὶν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται»· ἤγουν, ἀλήθεια ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι θέλει ἔλθῃ ὥρα, ὀποῦ καὶ τώρα εἶναι, ὅταν θέλουν ἀκούσει οἱ νεκροὶ τὴν φωνὴν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ ὅσοι τὴν ἀκούσουν, θέλουν ζωντανεύσει. Καὶ πάλιν ὁρίζει παρακάτω· «Μὴ θαυμάζητε τοῦτο, ὅτι ἔρχεται ὥρα, ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ· καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως»· ἤγουν μὴ θαυμάζετε αὐτό, ὅτι μέλλει νὰ ἔλθῃ ὥρα, εἰς τὴν ὁποίαν ὥραν ὅλοι ὅσοι εἶναι εἰς τοὺς τάφους θέλουν ἀκούσει τὴν φωνὴν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ θέλουν ὑπάγῃ, ὅσοι ἔκαμαν τὰ καλὰ εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, καὶ ὅσοι ἔκαμαν τὰ κακὰ θέλουν ὑπάγῃ εἰς ἀνάστασιν κατακρίσεως. Τότε νὰ ἀναστηθοῦν οἱ βασιλεῖς οἱ ὑπερήφανοι καὶ δυνάσται, νὰ δώσουν ἀπόκρισιν διὰ τὸν κόσμον τους· τότε νὰ ἀναστηθοῦν οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ Ἐπίσκοποι, νὰ δώσουν λόγον διὰ τὸ ποίμνιὸν τους τότε νὰ ἀναστηθοῦν οἱ Ἱερεῖς καὶ Πνευματικοί, νὰ δώσουν ἀπολογίαν διὰ ταῖς ἐνορίαις τους, καὶ διὰ ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων ὀποῦ εἶναι εἰς τὸ χέρι τους· τότε θέλουν ἀναστηθῇ οἱ στρατιῶται· οἱ ἄδικοι, ὀποῦ δὲν τοὺς ἀρκεῖ ὁ μισθὸς τους, ἀμὴ ἀδικοῦν τοὺς πτωχοὺς καὶ στρατοκόπους· τότε νὰ παρασταθοῦν ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ οἱ ἅρπαγες καὶ ἄδικοι κριταί, ὀποῦ τρώγουν ἄσπρα, διὰ νὰ ἀδικήσουν τὸν πτωχόν· τότε νὰ φαίνωνται οἱ δικασταὶ οἱ δωροφάγοι, ὀποῦ πέρνουν δῶρα, διὰ νὰ καταδικάσουν τὸν ὀρφανόν· τότε νὰ τραβίζωνται οἱ ἄρχοντες, ὀποῦ ζηλεύουν τὸν πτωχόν, καὶ πάσχουν νὰ τὸν χαλάσουν, νὰ πάρουν τὸ σπῆτί του, τὸ χωράφι του, τὴν γυναῖκα του, τὸ παιδὶ του, καὶ ὅλα του τὰ τίποτες· τότε νὰ ἀναστηθοῦν οἱ ἀμελεῖς καί ὀκνηροί, ὀποῦ δὲν σπουδάζουν τὴν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ κοιμῶνται ὁλονυκτίς τὴν ἁγίαν Κυριακὴν καὶ τὰς ἄλλας Ἑορτάς· τότε θέλουν ἀναστηθῇ ὅσοι δὲν βαστοῦν τὰς ἁγίας Ἑορτάς, ἀλλὰ ταῖς καταπατοῦν καὶ δουλεύουσι· τότε θέλουν ἀναστηθῇ ἀνδρόγυνα μετὰ μεγάλης ντροπῆς, ὅσα δὲν ἐφύλαξαν τὴν κοίτην τους ἀμίαντον.
Τότε νὰ κλαύσουν ὅσοι δὲν ἐβάσταξαν τὴν ἐντολὴν ὀποῦ ὁρίζει· Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· τότε νὰ δακρύσουν ὅσοι δὲν ἐφύλαξαν τὴν παραγγελίαν τοῦ Κυρίου ὀποῦ ὁρίζει· Μὴ φονεύσῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς· τότε νὰ θρηνήσουν ὅσοι δὲν ἤκουσαν τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου ὀποῦ ὁρίζει· Τίμα τὸν πατέρα σου, καὶ τὴν μητέρα σου· τότε νὰ λυπηθοῦν ὅσοι δὲν ἐτήρησαν τὸν ὁρισμὸν τοῦ Θεοῦ ὀποῦ ὁρίζει· Μὴ ἐπιθυμήσῃς τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον σου· τότε νὰ κατακριθοῦν ὅσοι δὲν ἐφύλαξαν τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, ὀποῦ ὁρίζει· Μὴ κρίνετε, καὶ οὐ μὴ κριθῆτε· τότε νὰ καταδικασθοῦν ὅσοι δὲν ἐτελείωσαν τὸν λόγον τοῦ Χριστοῦ, ὀποῦ ὁρίζει· Μὴ καταδικάζετε, καὶ οὐ μὴ καταδικασθήσεσθε· τότε νὰ μὴ συγχωρηθοῦν ὅσοι δὲν ἐσυγχώρεσαν τοῦ ἄλλου τὸ πταίσιμον, καθὼς ὁρίζει καὶ ὁ Κύριος· Ἄφετε, καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν· καὶ πάλιν· Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τὰ παραπτώματα ὑμῶν· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ανθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν· τότε νὰ ἀναστηθοῦν ὀργισμέναις καὶ ταλαίπωραις ὃσαις μαντεύουν, γητεύουν, καὶ ἀποδένουν· ὃσαις κάμνουν Χριστιανοὺς ἀνθρώπους καὶ δαιμονίζονται, ὃσαις γητεύουν ἀσθενημένους, διὰ πλάνην καὶ κόλασιν τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου· ὃσαις μαντεύουν, διὰ νὰ παραδώσουν ἄνθρωπον εἰς τοῦ διαβόλου τὰς χεῖρας· τότε νὰ τρομάξουν, τότε νὰ κλαύσουν θρῆνον μέγαν καὶ ἀπαρηγόρητον· τότε νὰ θαυμάζωνται καὶ νὰ μετανοοῦν, πῶς ἐπλανέθηκαν εἰς τὴν διαβολικὴν πλάνην καὶ τέχνην· τότε ἀλλοίμονον εἰς ἐκείναις, ὀποῦ βάνουν ἔχθραν ἀνάμεσα εἰς τὸ ἀνδρόγυνον· ἀλλοίμονον εἰς ἐκείναις, ὀποῦ βλέπουν τίποτε πταίσιμον εἰς τὸν γείτονὰ τους, καὶ δὲν τὸ κρύβουν, ἀμὴ τὸ ξεφωνίζουν εἰς ὅλην τὴν γειτονίαν· τότε ἀλλοίμονον εἰς ἐκείναις, ὀποῦ κατακρίνουν τήν γυναῖκα, ἢ τὴν θυγατέρα τοῦ γειτόνου τους· ἀλλοίμονον εἰς ἐκείναις, ὀποῦ ἐχθρεύονται τὸ καλὸν τῆς γειτόνισσὰς τους.
ΑΛΟΙΜΟΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ
Τότε ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους ὀποῦ πίνουν τὸ κρασὶ μὲ χοροὺς καὶ παιγνίδια, ὀποῦ παλυπίνουν καὶ πολυτρώγουν ὡσὰν τὰ ἄγρια ζῶα· ἀλλοίμονον τότε εἰς ἐκείνους, ὀποῦ ἀφήνουν τὴν γυναῖκα τους, καὶ πηγαίνουν εἰς τοῦ γειτόνου τους, ἢ εἰς ἄλλην καμμιάν· ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, ὀποῦ καταδίδουν τὸν γείτονὰ τους, ὀποῦ ψευδομαρτυροῦν, ὀποῦ ψευδορκοῦν, ὀποῦ συκοφαντοῦν, ὀποῦ διαβάνουν, ὀποῦ ζηλεύουν, ὀποῦ φθονοῦν τὸ καλὸν τοῦ γειτόνου τους· ἀλλοίμονον τότε, εὐλογημένοι Χριστιανοὶ εἰς ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς, πῶς νὰ ἀναστηθοῦμεν ἡμεῖς οἱ ταλαίπωροι; πῶς νὰ ἀποκριθοῦμεν εἰς τὰς ἁμαρτίας μας; Καὶ τί νὰ λέγω τὰ κατὰ μέρος; τότε οἱ δίκαιοι θέλουν λάμψει ὥσπερ ὁ ἥλιος, οἱ δὲ ἁμαρτωλοὶ θέλουν γένῃ σκοτεινοὶ καὶ μαῦροι ὥσπερ τὴν πίσσαν. Ὅλοι εἰς μίαν ἡλικίαν θέλουν ἀναστηθῇ νέοι, γέροντες, παιδία, ἄνδρες, ὅλοι εἰς ἕνα κορμὶ θέλουν ἀποκατασταθῇ· ὅλοι τριαντατριῶν χρόνων θέλουν εἷσται, ὡσὰν καὶ ὁ Κύριος ἐπὶ τῆς γῆς· ὅλοι θέλουν γνωρίζονται, φίλοι, συγγενεῖς, ἀδελφοί, γείτονες, ἐδικοί, ἀνδρόγυνα, πατέρες, μητέρες, τέκνα, θυγατέρες, τίποτες κακὸν νὰ μὴν ἐνθυμοῦνται. Ὅσαις ἀτυχίαις ἔκαμαν ποτὲ ἢ λύπαις εἰς τὸν κόσμον, νὰ ταῖς ἀστοχήσουν· ὅλοι καλωσύνην καὶ χαρὰν νὰ ἔχουν· καὶ δίκαιοι, καὶ ἁμαρτωλοί, ὅλοι μὲ τὸ κορμὶ ὀποῦ εἶχαν εἰς τὴν γῆν θέλουν ἀναστηθῇ τότε· πλὴν θέλουν μεταγυρίσει μὲ τὸ κορμὶ ἐκεῖνο εἰς ἀφθαρσίαν, καὶ ποτὲ νὰ μὴ χαλάσουν· καὶ οἱ μὲν δίκαιοι θέλουν ἀναστηθῇ διὰ νὰ τιμηθοῦν, καὶ νὰ ἀπολαύσουν τὰ ἀγαθά, ὀποῦ τοὺς προητοίμασεν ὁ Θεός· οἱ ἁμαρτωλοί, διὰ νὰ κληρονομήσουν τὴν αἰώνιον κόλασιν, ὀποῦ ἐπροξένησαν μοναχοὶ τους· διότι κάθε ἕνας κατὰ τὰ ἔργα του θέλει ἀπολαύσει ἀπὸ τὸν δίκαιον Κριτήν· οἱ μὲν ἀγαθοὶ ἀγαθά, οἱ δὲ κακοὶ κακὰ· ὅλοι θέλουν εἶναι γυμνοὶ καὶ τετραχηλισμένοι, ἀπαντεχένοντες τὸν δικαιοκρίτην Χριστόν. Καθ’ ἕνας κατὰ τὴν ἁμαρτίαν του θέλει εἶναι σημαδεμένος· μοναχαῖς ἡ ἁμαρτίαις θέλουν κατηγορεῖ τὸν ἄνθρωπον· τὰ πταίσματα ὀποῦ καθ’ ἕνας ἔχει θέλουν τὸν καταδικάζει· ἡ συνείδησις τοῦ καθ’ ἑνὸς ἀνθρώπου θέλει τὸν κατακρίνει· ὁλονῶν ἡ ἁμαρτίαις ξεσκεπασμέναις εἶναι τότε· ὁλονῶν τὰ σφάλματα φανερὰ παρασταίνονται· τίποτες ἐκεῖ δὲν κρύβεται, τίποτες δὲν σκεπάζεται, ὅλα φανερώνονται εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
Ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοὶ θέλουν κράζει μεγαλοφώνως τὰς ἁμαρτίας τους, ὅλοι θέλουν κρούει τὸ στῆθος τους νὰ κλαίουν ἀπαρηγόρητα· ποταμὸν θέλουν κάμει ἀπὸ τὰ δάκρυὰ τους· βρύσις θέλουν γένῃ τοῦ καθενὸς ἁμαρτωλοῦ τὰ ὀμμάτια, καὶ δὲν θέλουν ἔχῃ ὄφελος· Οὐ γὰρ ἐστὶ μετάνοια ἐν τῷ ἃδῃ. Τότε αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν θέλουν σαλευθῇ, ὅλα θέλουν τρομάξει, ὁ οὐρανός, ἡ γῆ, τὰ καταχθόνια τότε θέλουν φρίξει· τότε θέλουν ἐλθεῖ τὰ ἐννέα τάγματα τοῦ οὐρανοῦ, οἱ Ἄγγελοι, οἱ Ἀρχάγγελοι, οἱ Θρόνοι, αἱ Ἐξουσίαι, αἱ Ἀρχαί, αἱ Κυριότητες, αἱ Δυνάμεις, τὰ πολυόμματα Χερουβίμ, καὶ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφίμ, νὰ ἑτοιμάζουν τὸν φοβερὸν θρόνον τοῦ Χριστοῦ κράζοντα, καὶ λέγοντα· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου. Τότε θέλει φανερωθῇ καὶ ὁ Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων, καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων, ὁ Κριτὴς τῶν κριτάδων, καὶ Αὐθέντης τῶν αὐθεντῶν, νὰ τὸν προϋπαντήσουν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ὁμοῦ μὲ τοὺς ἄλλους Ἁγίους, καθὼς ὁρίζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος· Ἅμα σὺν αὐτοῖς ἀρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου. Οἱ Ἄγγελοι νὰ τὸν εὐφημοῦν, οἱ Δίκαιοι νὰ τὸν δοξολογοῦν, οἱ Προφῆται νὰ τὸν ἐπαινοῦν, οἱ Μάρτυρες νὰ τὸν ἐγκωμιάζουν, οἱ ἁμαρτωλοὶ νὰ τὸν τρομάσσουν. Τότε θέλει φέρουν οἱ Ἄγγελοι τὸν υἱὸν τῆς ἀπωλείας, αὐτὸν τὸν διάβολον, καὶ τὸν Ἀντίχριστον τὸν πλάνον, νὰ τοὺς ἀποφασίσῃ ὁ φοβερὸς Κριτής, καὶ πάραυτα νὰ τοὺς καταδικάσῃ εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν. Τότε νὰ τὸν ἰδοῦν οἱ πεπλανημένοι Ἰουδαῖοι ὥσπερ ἄνθρωπον, νὰ ἰδοῦν τὰς χεῖράς του καὶ τοὺς πόδας του τρυπημένους ἀπὸ τὰ καρφία· τότε νὰ ἰδοῦν τὴν ἁγίαν τοῦ κορυφήν, ἐστεφανωμένην μὲ τὸν ἀκάνθινον στέφανον· τότε νὰ ἰδοῦν τὸν Σταυρόν, ὀποῦ θέλει λάμπῃ ὑπὲρ τὸν ἥλιον· τότε νὰ ἰδοῦν τὰ καρφία ὀποῦ τὸν ἐκάρφωσαν, τὸ σφουγγάρι ὀποῦ τὸ ἐγέμισαν ξύδι, καὶ τὸν ἐπότισαν, τὸν κάλαμον ὀποῦ τὸν ἒδωκαν εἰς τὰς χεῖρας καὶ τὸν ἐνέμπαιζαν, τὸ κόκκινον φόρεμα, ὀποῦ τὸν ἒνδυσαν διὰ ἐντροπήν· ὅλα ὅσα ἔκαμαν καὶ ἐνέργησαν εἰς τὸν Χριστόν, νὰ τὰ ἰδοῦσι τότε, καὶ κλαίοντες νὰ λέγουν πρὸς ἀλλήλους· Ἀλλοίμονον πῶς ἐπλανέθημεν, πῶς ἐγελάσθημεν, πῶς δὲν τὸν ἐγνωρίσαμεν διὰ Θεὸν ἀληθινόν, ἀμὴ τὸν ἐθανατώσαμεν; ἰδοὺ τώρα αὐτὸς ἔχει τὴν ἐξουσίαν, αὐτὸς εἶναι Κριτὴς φοβερός. Ὢ ἀλλοίμονον εἰς ἡμᾶς τοὺς ταλαιπώρους, τί νὰ κάμωμεν νὰ φύγωμεν ἀπὸ τὰς χεῖρας του; πῶς νὰ παραμερίσωμεν τὴν ὀργὴν του; Τότε θέλουν ἰδῇ τὸν Μωϋσῆν κατέναντὶ τους, καὶ θέλουν τὸν κράξει νὰ τὸν εἰποῦν· Αὐθέντη Μωϋσῆ βοήθησε τὸ γένος σου, βοήθησε τούς δούλους σου, βοήθησέ μας, ὅτι ἡμεῖς κρατοῦντες τὸν νόμον σου, ἐσταυρώσαμεν τὸν Χριστόν· εἴτι δύνεσαι, βοήθησὲ μας, ὅτι ἡμεῖς ὅλοι μας εἰς ἐσένα θαρροῦμεν νὰ σωθοῦμεν. Τότε καὶ ὁ Μωϋσῆς θέλει τοὺς ἀποκριθῇ μὲ κάκιτα λέγωντας· Καλὰ νὰ πάθετε ἄθλιοι καὶ πεπλανημένοι· δικαίως πρέπει νὰ κολασθῆτε, ὅτι δὲν ἐγνωρίσετε τοὺς λόγους μου νὰ μὴ τὸν σταυρώσετε· ἐγὼ εἶπα, ὅτι θέλει ἐλθεῖ Προφήτης μέγας, καὶ εἴτις δὲν τὸν ἀκούσῃ θέλει κολασθῇ· ἰδοὺ λοιπὸν ὀποῦ σᾶς ηὗρεν ὁ λόγος μου· διατὶ δὲν ἐπιστρέψετε, διατὶ τὸν ἐσταυρώσετε; δὲν ἀκούετε πῶς ἔλεγαν οἱ ἄλλοι Προφῆται, ὅτι Παρθένος θέλει γεννήσει Θεόν; δὲν ἐκαταλαμβάνετε πῶς ὅλα σας τὰ χαρτία τὸν ἐμαρτυροῦσαν Θεὸν ἀληθινόν; τώρα τί νὰ σᾶς κάμω ἐγώ; ἂς ἐκάμνετε καλά, νὰ μὴ κολασθῆτε τώρα. Τότε ὡσὰν ἀκούσουν τὴν τοιαύτην ἀπόκρισιν τοῦ Μωϋσέως, θέλουν κλαύσει θρῆνον μέγαν, καὶ ὁ ποταμὸς ὁ πύρινος τοὺς θέλει ρίψει εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν. Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἕως ἐδῶ ἐφέραμεν τὴν διήγησιν τοῦ λόγου μας ἀπὸ τὰς μαρτυρίας τῶν Ἁγίων, ἂς ἔλθωμεν καὶ εἰς τὴν ἐξήγησιν τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου τοῦ σημερινοῦ, νὰ διηγηθοῦμεν καὶ τὰ ἐπίλοιπα. Ὁρίζει γοῦν ὁ Κύριος εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, ἔτζι·
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΗΓΗ: ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΤΟΥ ΥΠΟΔΙΑΚΟΝΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ ΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΣ. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ. (357).
