Πρὸς τὸ παρὸν ὅσοι θέλουν νὰ ζήσουν κοντὰ στὸν Χριστὸ ἂς βιασθοῦν νὰ ἀποκτήσουν διάκρισι, γιὰ νὰ ἀναγνωρίζουν ἐγκαίρως τοὺς ψευδοπροφῆτες καὶ τοὺς ψευδόχριστους, καὶ ἂς φορέσουν τὴν πανοπλία τῆς Πίστεως, γιὰ νὰ μπορέσουν, ἀήττητοι, νὰ κτυπήσουν τόσο αὐτοὺς ὅσο καὶ τοὺς ὀπαδοὺς των.
Γιατὶ ἡ ἐποχὴ μας εἶναι ἐποχὴ πονηρὴ, ὅπου τὸ ψέμα εἶναι σκεπασμένο καὶ τὸ δηλητήριο προσφέρεται σὲ σακχαρόπηκτα, ὅπου οἱ δρόμοι γέμισαν ἀπὸ παγίδες καί ἀπὸ λάκκους καλὰ παρηλλαγμένους. Ὅποιος παρασυρθῆ ἀπὸ τὰ φαινόμενα εἶναι χαμένος.
Πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ξεχωρίζουμε τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν κόσμο, γιατὶ ἄλλα εἶναι τὰ πεπρωμένα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄλλα τὰ πεπρωμένα τοῦ κόσμου. Ὅση πίστι ἔχουμε πρὸς τὴν Ἐκκλησία, τόση ἀπιστία πρέπει νὰ ἔχουμε πρὸς τὸν κόσμο, ὅση ἀγάπη πρὸς τὴν Ἐκκλησία τόση ἔχθρα πρὸς τὸν κόσμο (ὄχι πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ πρὸς τὸν κόσμο), ὅση αἰσιοδοξία γιὰ τήν Ἐκκλησία, τόση ἀπαισιοδοξία γιὰ τὸν κόσμο.
Ὁ κόσμος εἶναι ἡ παράταξις, ἡ νοοτροπία καὶ οἱ προθέσεις αὐτῶν ποὺ ἀρνήθηκαν τὴν προσφορὰ τοῦ Θεοῦ, ποὺ τοῦ γύρισαν τὴν πλάτη ὅταν πῆγε νὰ τοὺς μιλήση, ποὺ χωρίσθηκαν γιὰ πάντα ἀπὸ αὐτὸν. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ προτίμησαν τὸν θάνατο ἀπὸ τὴν ζωὴ. Δὲν εἶναι τιμωρημένοι, ὅπως δὲν εἶναι τιμωρημένοι καὶ οἱ δαίμονες, γιατὶ κανένας δὲν τοὺς κάνει κακὸ. Μόνοι τους ἐλεύθερα διάλεξαν τὸν θάνατο, μόνοι τοὺς ἐλεύθερα διάλεξαν νὰ εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ στέκωνται μακριὰ του.
Αὐτὴ ἡ ἐκλογὴ γίνεται μέσα στὴ ζωὴ, ἀνεξάρτητα ἀπὸ στιγμὲς καὶ ἀπὸ τὸν χρόνο, μέσα στὰ κατάβαθα τῆς καρδιᾶς μας, καὶ εἶναι ἀμετάκλητη. Ἡ ἐλευθερία χωρίζει τὰ πνευματικὰ ὄντα σὲ δύο στρατόπεδα. Ὑπάρχουν δύο εἰδῶν ἄνθρωποι, ὅπως ὑπάρχουν καὶ δύο εἰδῶν ἄγγελοι: οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ἐλευθερία δὲν ἔγκειται στὶς καθ’ ἕκαστον πράξεις, ἀλλὰ στὴν ὅλη κλίσι καὶ διάθεσι τοῦ ἀνθρώπου, στὴν ἐν γένει καταφατικὴ ἢ ἀποφατικὴ ἀπάντησι στὸ κάλεσμα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐλευθερία ἔγκειται στὴν γενικὴ κατεύθυνσι τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὄχι στὶς λεπτομέρειες αὐτῆς τῆς ζωῆς.
Οἱ λεπτομέρειες ἀπατοῦν, κάνουν τοὺς Φαρισαίους καὶ τοὺς γραμματεῖς νὰ φαίνωνται φίλοι τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸν ληστὴ, τὴν πόρνη, τὸν τελώνη καὶ τὸν Σαούλ νὰ φαίνωνται ἐχθροὶ Του.
Πρέπει νὰ μποροῦμε νὰ ἀναγνωρίζουμε κάτω ἀπ’ τὶς μάσκες τῆς ὑποκρισίας ἢ τῶν ἀδυναμιῶν τοὺς πραγματικοὺς ἐχθροὺς καὶ τοὺς πραγματικοὺς φίλους τοῦ Θεοῦ.
Βρισκόμαστε σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου οἱ μάσκες τῆς ὑποκρισίας ἔχουν πληθύνει καὶ ἔχουν φθάσει σὲ μιὰ καταπληκτικὴ τελειότητα. Κινδυνεύουμε ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ νὰ πλανηθοῦμε ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ φοροῦνε τὴν μάσκα τῶν φίλων τοῦ Θεοῦ ἐνῶ εἶναι στὴν πραγματικότητα ἐχθροὶ του.
Τέτοιοι εἶναι ὅσοι μιλοῦν γιὰ τὴν Ἕνωσι τῶν Ἐκκλησιῶν. Αὐτοὶ εἶναι οἱ πιὸ επικύνδυνοι ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ψευδοπροφῆται τοῦ Εὐαγγελίου.
Οἱ ἐχθροὶ ποὺ ἐμφανίζονται χωρὶς μάσκα, οἱ ἄθεοι, οἱ ὑλισταὶ, οἱ κομμουνισταὶ, δὲν μποροῦν νὰ ξεγελάσουν κανέναν. Εἶναι ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ μποροῦν νὰ σκοτώσουν τὰ σώματα, ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ πειράξουν τὴν ψυχὴ. Οἱ ἄλλοι ὅμως, οἱ «ὀρθόδοξοι» Πατριάρχαι, οἱ Ἐπίσκοποι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι, οἱ ἀρχηγοὶ τῶν χριστιανικῶν ὀργανώσεων, οἱ θεολόγοι καὶ καθηγηταὶ τῆς Θεολογίας, ὅλοι ὅσοι μιλοῦν μὲ ὑποκριτικὴ χριστιανικὴ ἀγάπη γιὰ τοὺς «ἀδελφοὺς μας» αἱρετικοὺς, καὶ διαδίδουν τὰ συνθήματα περὶ ἑνώσεως, ὅλοι αὐτοὶ οἱ προσωπιδοφόροι μπορεῖ νὰ μὴ σκοτώνουν τὸ σῶμα, σκοτώνουν ὅμως τὴν ψυχὴ. Γι’ αὐτὸ ὁ πόλεμος ἐναντίον τους πρέπει νὰ εἶναι ἀδυσώπητος.
Πηγή: Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ΑΛΕΞ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ: «ΚΑΤΑ ΕΝΩΤΙΚΩΝ» σελ. 47. ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ «ΑΣΤΗΡ» ΑΛ. & Ε ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΘΗΝΑΙ 1964.
Ἡ εἱκόνα τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
