Γιατὶ δὲν ὑπάρχει εἰρήνη στὸν κόσμο;

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου «Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΕΞΗΓΗΜΕΝΗ (ΤΟ ΚΑΤΑ ΔΥΝΑΜΙΝ)».

Ἡ πηγὴ τῆς γαλήνης εἶναι ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς χαρίζει τὴν ἀδιατάρακτη καὶ αἰώνια γαλήνη τῶν δικαίων στὸν οὐρανὸ. Στὰ δικὰ Του χέρια βρίσκεται καὶ ἡ γαλήνη, ποὺ ἀποζητάει ἡ ψυχὴ μας.

Ἂν, λοιπὸν, θέλομε γαλήνη καὶ εἰρήνη «καὶ ἔλεον εἰς εὔκαιρον βοήθειαν», ἂς «προσερχώμεθα μετὰ παρρησίας εἷς τὸν θρόνον τῆς χάριτος Αὐτοῦ» (Ἑβρ. Δ’ 16). Εἰρήνη ποὺ δέν πηγάζει ἀπὸ τὸν Θεὸν, δὲν εἶναι εἰρήνη πραγματικὴ.

Πόσες φορὲς δὲν βλέπομε ἐξωτερικὲς ἐκδηλώσεις εἰρήνης σὲ οἰκογένειες, σὲ παρέες καὶ κοινότητες ἀνθρώπων ποὺ ὅμως εἶναι ψεύτικες, ἀνειλικρινεῖς καὶ ὑποκριτικὲς! Γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς ξαφνιάζουν ἐκρηκτικὲς συγκρούσεις καὶ ἔριδες….. Ἡ γαλήνη τους δὲν πήγαζε ἀπὸ τὸν Θεὸ.

Ὄχι λοιπὸν μόνον ἐκεῖ στὴν ἄλλη ζωὴ, ἀλλὰ καὶ σὲ τούτη τὴ ζωὴ, στὴν θάλασσα τοῦ κόσμου τούτου, πραγματικὴ εἰρήνη καὶ γαλήνη θὰ συναντήσης μονάχα σ’ ἐκείνους ποὺ ἀτενίζουνε στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, σ’ ἐκείνους ποὺ συνδέονται μὲ τὸν Θεὸν, τὸν Ἄρχοντα τῆς ειρήνης.

Ἀντιθέτως ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ζῆ μακρυά ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ συνταράσσεται, χωρὶς ν’ ἀντιδρᾶ, ἀπὸ τὰ πάθη του δὲν ἔχει γαλήνη. Σκεφτῆτε τίς ταραχὲς τῆς ψυχῆς ποὺ φέρνει ἡ ἐκδίκησις, ὁ ἐγωϊσμὸς, ἡ μεγαλομανία, ἡ ζηλωτυπία……

Ἂν δὲν ἐκπορευθῆ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἡ εἰρήνη, δὲν θὰ εἶναι πραγματικὴ. Θὰ εἶναι φαινομενικὴ. Ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου τούτου στηρίζεται στὴν ὑποκρισία καὶ τὰ συμφέροντα. Δὲν εἶναι εἰρήνη ἀγάπης χριστιανικῆς. Ἴσως νὰ φαίνεται ἐπιφανειακὰ, ὅτι ἐπικρατεῖ ἕνα εἶδος εἰρήνης καὶ συμφιλιώσεως, μιὰ μορφὴ γαλήνης, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὴν ψεύτικη αὐτὴ ἐξωτερικὴ ἐπιφάνεια προετοιμάζονται καταιγίδες καὶ θύελλες.

Τὰ χαμόγελα τῶν ἰσχυρῶν δὲν εἶναι εἰλικρινῆ. Ἀντιθέτως, οἱ διαβεβαιώσεις των περὶ εἰρήνης εἶναι ἀπατηλὲς.

Οἱ συνδιασκέψεις τῶν μεγάλων τῆς γῆς γιὰ εἰρηνικοὺς σκοποὺς δὲν παγιώνουν τὴν εἰρήνη, ἀλλὰ ἔχουν σκοπὸ νὰ ἐρευνοῦν τίς δυνατότητες τῶν ἀντιπάλων καὶ μεθοδεύουν τὸν πόλεμον….

Οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς καὶ ἂν εἰλικρινὰ προσπαθοῦσαν νὰ ἑδραιώσουν τὴν εἰρήνη στὴν γῆ, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἐπιτύχουν τὸ σκοπὸ τοὺς, διότι σ’ αὐτὸ τὸ σχέδιο δὲν ζητοῦν τὴν δύναμι τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς εἰρήνης Χριστοῦ.

Γι’ αὐτὸ, λοιπὸν, τὰ σχέδια τῆς εἰρήνης καὶ οἱ συνθῆκες εἰρήνης, ποὺ ὑπογράφουν οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς, σαρώνονται μὲ ξαφνικὲς ἐκρήξεις πολέμων ποὺ καταστρέφουν τὰ πάντα.

Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ καὶ ἡ κοινωνικὴ ζωή τῶν ἀνθρώπων στὶς μικρὲς ἢ μεγάλες κοινότητες εἶναι γεμάτη ἀπὸ μίση καὶ ἐχθρότητες ποὺ προκαλοῦν σεισμοὺς καὶ ἀναστατώσεις…….

Σκεφθῆτε σὲ τί παροξυσμοὺς τρέλλας καὶ σὲ τί ἐκρήξεις καταστρεπτικῆς μανίας φθάνει ὁ νευρικὸς καὶ θυμώδης!

Παρατηρῆστε τὸν φθονερὸ πῶς λυώνει, τὸν ζηλότυπο πῶς τὸν κατατρώει τὸ σαράκι τῆς ζήλειας, τὸν φιλόδοξο, πῶς δὲν ἡσυχάζει καὶ τὸν ἄπιστον πόσο ταράζεται μπρόστα στὶς ἀντιξοότητες τοῦ βίου καὶ στὶς παντὸς εἴδους θλίψεις. Τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπου συγκλονίζεται καὶ ταράσσεται χειρότερα ἀπὸ τὴν ἀγριεμένη θάλασσα.

Ὅλη ὅμως αὐτὴ ἡ ἀσίγαστη ἐσωτερικὴ τρικυμία σταματάει, ὅταν ὁ ἄνθρωπος γυρίση στὸν Χριστὸ καὶ πλησιάσει τὸν θρόνον τῆς Χάριτος Αὐτοῦ.

Τότε «ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, ἡ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα», βασιλεύει στὴν καρδιὰ τοῦ.

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Θρόνον Του, εἶναι δραστικώτατο φάρμακο, ποὺ σκοτώνει τὰ μικρόβια τῶν παθὼν, καὶ γαληνεύει τίς ψυχὲς. Αὐτὸ εἶναι τὸ θειότατο ἠρεμιστικὸ φάρμακο.

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἐξαφανίζει τὴν σκληρότητα τῶν ψυχῶν, ἐξαλείφει τὶς κακίες, νεκρώνει τὰ πάθη καὶ διαποτίζει τὰ ἄτομα καὶ τίς κοινωνίες μὲ ἀγάπη καὶ καλωσύνη, μὲ πνεῦμα ἀλληλεγγύης, πραότητος καὶ θυσίας.

Ἐκεῖ ποὺ ἀφήνεται νὰ κυριαρχήση ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ γίνεται σεισμὸς κοσμογονικὸς. Ἐκεῖ ὅλα ἀλλάζουν. Ἐκεῖ ὁ σατανικός ἐγωϊσμὸς νικιέται, ὑποχωρεῖ καὶ ἐξαφανίζεται, ἐνῷ στὴν θέσι του κυριαρχεῖ ἡ ψυχοσωτήρια ταπεινοφροσύνη.

Γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε τί ἀκριβῶς συμβαίνει ἐκεῖ, ποὺ δὲν ἀφήνουν οἱ ἄνθρωποι μὲ τίς ἁμαρτίες καὶ τὶς κακίες τους νὰ πρυτανεύση ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἀρκεῖ νὰ ρίξωμε ἕνα βλέμμα στὴν οἰκογένεια, ποὺ ζῆ μακρυά ἀπὸ τὸν Θεὸν.

Ἡ οἰκογένεια, ποὺ δὲν ἔχει γνωρίσει τὸν Χριστὸν, περνᾶ συνήθως τὶς περισσότερες ἡμέρες της μὲ πίκρα καὶ θλῖψι, ἀπὸ τὴν γκρίνια καὶ τὴν διχόνοια τῶν μελῶν της. Φθάνουν σὲ σημεῖο τέτοιο, ὥστε νὰ μὴ θέλη νὰ δῆ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Ἀλληλοτρώγονται τὰ ἀδέλφια. Καὶ οἱ σύζυγοι «οὓς ὁ Θεὸς συνέζευξεν», σπαράσσονται ἀπὸ ἔριδες, διαστάσεις καὶ σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις καταλήγουν σὲ διαζύγια καὶ ἐγκλήματα.

Πόσα ἐγκλήματα δὲν γίνονται καθημερινῶς μεταξὺ ἀδελφῶν, μεταξὺ παιδιῶν καὶ γονέων! Πόσες οἰκογένειες δὲν διαλύονται, μὲ δικαιολογητικὰ ὅπως, «τὸ ἀσυμβίβαστον τοῦ χαρακτῆρος» καὶ μὲ πολλὰ ἄλλα διὰ…. διὰ….. Τὸ ἀποτέλεσμα ὅμως ὅλων αὐτῶν εἶναι νὰ διαλυθοῦν οἰκογένειες καὶ νὰ μείνουν τὰ παιδιὰ χειρότερα ἀπὸ τὰ ὀρφανὰ…

Ἀλλὰ, ὅταν ἀποφασίσουν νὰ πλησιάσουν τὸν θρόνον τῆς χάριτος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐκπορεύονται τὰ ἑπτὰ πνεύματα καὶ πηγάζει ἡ γαλήνη καὶ ἀλλάξουν ζωὴ καὶ ἐξομολογηθοῦν, θὰ ἀκούσουν τότε τὸ «Εἰρήνη ὑμῖν».

Τότε θὰ ἐπικρατήση στὴν οἰκογένεια ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ. Τότε ὁ ἕνας θὰ θυσιάζεται γιὰ τὸν ἄλλον, καὶ τὸ σπίτι θὰ εἶναι πλέον τόπος εἰρήνης καὶ εὐχαρίστου συμβιώσεως τῶν μελῶν της.

Τί γίνεται ὅμως μὲ τὴν εἰρήνην τῶν Λαῶν; Ἡ Κοινωνία, καὶ τὰ Ἔθνη ἔχουν εἰρήνη; Κάθε ἄλλο. Ἡ εἰρήνη ἐγκατέλειψε τὸν πλανήτη μας. Καὶ τοῦτο, διότι καὶ ἡμεῖς ἐγκαταλείψαμε τὸν Θεόν, τὸν Ἄρχοντα τῆς εἰρήνης καὶ πλανώμεθα τώρα «στένοντες καὶ τρέμοντες» σὰν τὸν Κάϊν. Τὰ Κράτη ἀναστατώνονται καὶ οἱ λαοὶ ὑποφέρουν ἀνέκαθεν καὶ διαρκῶς ἀπὸ τοὺς ἀγρίους πολέμους καὶ τὶς φονικώτατες καὶ πολύνεκρες συρράξεις.

Βεβαίως, δὲν λείπουν οἱ εἰρηνόφιλες ἐκδηλώσεις. Οἱ ἄρχοντες τῶν λαῶν συγκροτοῦν τρομαγμένοι συνέδρια εἰρήνης. Ἱδρύουν διεθνεῖς ὀργανισμοὺς γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ τὸν ἀφοπλισμό. Ἐκφωνοῦν λόγους πολυπληθεῖς καὶ προβαίνουν σὲ βαρυσήμαντες δηλώσεις. Παραλλήλως γράφονται ἄρθρα καὶ συγγράφονται βιβλία πολυάριθμα γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό. Καὶ ὅμως εἰρήνη δὲν βλέπομε νὰ παγιώνεται. Γιατί;

Διότι οἱ κυβερνῆτες τῶν λαῶν στρέφονται ἀλλοῦ καὶ δὲν ζητοῦν τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θρόνον τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸν ὁποῖον πηγάζει.

Ἄκουσες ποτέ, ἀναγνῶστα, τοὺς κυβερνήτας ἐκεῖ, ποὺ μαζεύονται καὶ φλυαροῦν περὶ εἰρήνης, νὰ σκεφτοῦν σοβαρὰ καὶ νὰ φροντίσουν, πῶς οἱ λαοὶ των θὰ πᾶνε μὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ θὰ ζήσουν Χριστιανικά;

Εἶδες ποτὲ καμμία προσπάθεια εἰλικρινῆ ἐκ μέρους τῶν κυβερνητῶν, γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ; Καὶ ὅμως ἰσχυρίζονται, ὅτι ἐργάζονται διὰ τὴν εἰρήνη! Ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον δὲν βασίζουν τὴν εἰρήνη εἷς τὸν Ἀρχηγὸν τῆς εἰρήνης τὸν Χριστόν, «Ὁδὸν εἰρήνης οὐκ ἔγνωσαν καὶ σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία ἐν ταῖς οδοῖς αὐτῶν». Πῶς θὰ μπορέσουν αὐτοὶ ν’ ἀπομακρύνουν, μὲ τὰ ἀσθενὴ καὶ ψεύτικα φυσήματὰ τους, τὰ τρομερὰ καὶ ἀπειλητικὰ σύννεφα τῶν πολέμων, ποὺ διαρκῶς γίνονται μελανώτερα;

Ἐπιμείναμε, ἀγαπητέ, στὸ ζήτημα τῆς εἰρήνης. Καὶ τοῦτο, διότι ὁ πόθος τῆς εἰρήνης εἶναι βαθύτατα ριζωμένος στὶς καρδιὲς ὅλων μας.

Ἐδῶ βεβαίως δὲν δυνάμεθα ν’ ἀπολαύσωμε ἀπόλυτα τὴν εἰρήνη, ὅπως τὴν ποθεῖ ἡ ψυχὴ μας. Ἡ θάλασσα τοῦ παρόντος βίου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἀκύμαντη. Μόνον ἐκείνη, «ἡ ὑαλίνη θάλασσα» εἶναι σταθερή, διότι εἶναι «ὁμοία κρυστάλλῳ». Οἱ ἄνθρωποι δηλαδή, οἱ ὁποῖοι θὰ πατήσουν σ’ αὐτὴν τὴν ὑαλίνη θάλασσα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταποντισθοῦν, διότι ἐκείνη εἶναι σταθερή, εἶναι ἀσάλευτη καὶ ἄτρωτη καὶ ἀκύμαντη. Εὐτυχεῖς ὅσοι θὰ θὰ κατασκηνώσουν ἐκεῖ!

Τὴν εἰρήνη αὐτὴ δὲν τὴν γευθήκανε οἱ πολλοί. Διότι ἡ εἰρήνη αὐτὴ εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Ἐνῷ αὐτοὶ θέλουν τὴν «εἰρήνη τοῦ κόσμου» ὅπως τὴν ὀνομάζει ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. «Εἰρήνην τὴν εμήν δίδωμι ὑμῖν, οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσι, Ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν», λέγει. Θέλουν δηλαδὴ κατάπαυσιν ἐχθροπραξιῶν, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ρίχνωνται ἀνενόχλητοι στὴν ἀπόλαυσι τῆς ἁμαρτίας.

Ἡ εἰρήνη ὅμως τοῦ Χριστοῦ εἶναι τελείως διάφορη.

Ὁ Χριστιανός, ποὺ ἔχει τὴν εἰρήνη αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ, εἶναι εἰρηνικὸς καὶ ἐν μέσῳ πολέμων, καταιγίδων καὶ διωγμῶν. Ὅσοι πόλεμοι κι’ ἂν ἔλθουν, δὲν τὸν τρομάζουν. Δὲν φοβεῖται γιὰ τὴν εἰρήνη του. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τοῦ τὴν ἀφαιρέση. Ἀρκεῖ ποὺ ἔχει σχέσιν μὲ τὴν πηγὴν τῆς εἰρήνης, μὲ τὸν Θρόνον τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ ὅπου ἐκπορεύεται.