* Πὲς μας, ἀββᾶ· πρόσεξε νὰ πεῖς τὴν ἀλήθεια καὶ ὁ δεσπότης (δηλαδὴ ὁ αὐτοκράτορας) θὰ σοῦ δείξει ἔλεος …
Καὶ αὐτὸς εἶπε·
Μὰ σᾶς εἶπα ἤδη καὶ σᾶς λέγω πάλι, ὅτι ἂν ἀπὸ ὅσα λέγονται ἕνα μόνο εἶναι τὸ ἀληθινὸ, τότε καὶ ὁ Σατανᾶς εἶναι θεὸς. Ἂν ὅμως δὲν εἶναι θεὸς ἀλλὰ ἀποστάτης, καὶ οἱ ἐναντίον μου κατηγορίες εἶναι ψεύτικες καὶ ἀνυπόστατες. Ἂν ὅμως ὁ ὁρισμὸς εἶναι νὰ κάνετε κάτι, κάντε το. Ἀφοῦ σέβομαι τὸν Θεὸ, δὲν ἀδικοῦμαι.
Τοῦ λέγει τότε ἐκεῖνος·
Δὲν ἀναθεμάτισες τὸν Τύπο;
Ἀποκρίθηκε αὐτὸς·
Σᾶς εἶπα πολλὲς φορὲς, ὅτι τὸν ἀναθεμάτισα.
Τοῦ λέγει ἐκεῖνος·
Ἀναθεμάτισες τὸν Τύπο; ἀναθεμάτισες τὸ βασιλιά.
Ἀπάντησε ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ·
Ἐγὼ δὲν ἀναθεμάτισα τὸν βασιλιά, ἀλλὰ ἕνα ἔγγραφο ξένο πρὸς τὴν πίστη τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας …….
Κατόπιν ὁ πατρίκιος Τρώϊλος εἶπε·
Αὐτὰ τὰ θέματα ἀνακινήθηκαν καὶ αὐτὲς οἱ γνῶμες διατυπώθηκαν καὶ τέτοια κατάληξη εἶχε ἡ συζήτηση μεταξὺ τοὺς. Ἔστειλαν στὴ συνέχεια τὸν ἅγιο γέροντα ἀπὸ τὴ γραμματεία στὴ φυλακὴ.
Τὴν ἄλλη μέρα, ποὺ ἦταν Κυριακὴ, ἔκαναν συμβούλιο οἱ Ἐκκλησιαστικοὶ, καὶ ἔπεισαν τὸν βασιλιά νὰ τοὺς καταδικάσει σ’ αὐτὴν τὴν σκληρὴ καὶ ἀπάνθρωπη ἐξορία, χωριστὰ τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν ἄλλο· τὸν ἅγιο γέροντα στὴ Βιζύη, κάστρο τῆς Θράκης, καὶ τὸν μαθητὴ τοῦ στὴν Πέρβερη, ποὺ δὲν ἔχει ποῦ πιὸ πέρα νὰ ἁπλωθεῖ τὸ βασίλειο τῶν Ρωμαίων, καὶ νὰ μὴν ἔχουν καμμιὰ φροντίδα, νὰ ‘ναι χωρὶς φορέματα καὶ τροφὲς, καὶ νὰ στεροῦνται κάθε πόρο ζωῆς. Νὰ μὴν εἶναι κοντὰ στὴ θάλασσα, γιὰ νὰ μὴν μποροῦν κάποιοι σπλαγχνικοί νὰ τοὺς ἐπισκεφθοῦν. Καὶ ἔτσι εἶναι χωρὶς φορέματα, χωρὶς τροφὴ, καὶ ἔχουν μονάχα τὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ. Παρακαλοῦν ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς κάνοντας αὐτὴν τὴν παράκληση·
Εὐχηθεῖτε, γιὰ ὄνομα τοῦ Κυρίου, νὰ ὁλοκληρώσει ὁ Θεὸς τὸ ἔλεός Του μαζί μὲ τὴν ταπείνωσὴ μας καὶ νὰ μᾶς διδάξει ὅτι ὅσοι συνταξιδεύουν μαζὶ Του ἀντιμετωπίζουν τὴν ἀγριεμένη θάλασσα καὶ δέρνουν οἱ ἄνεμοι καὶ τὰ κύματα τὸ σκάφος ποὺ κλονίζεται, ἀλλὰ παραμένει ἀπαρασάλευτο. Ἐπιτρέπει τὸν πειρασμὸ τους ἀπὸ ἕνα μεγάλο κλύδωνα, δοκιμάζοντας τὴ διάθεσὴ τους πρὸς Αὐτὸν, γιὰ νὰ φωνάξουν μὲ δυνατὴ φωνὴ, «Κύριε, σῶσε μας, χανόμαστε» (Ματθ. 8, 25), καὶ γιὰ νὰ μάθουν ὅλα νὰ τ’ ἀναθέτουν σ’ Αὐτὸν,τά σχετικὰ μὲ τὴ σωτηρία τους. Νὰ μὴν ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὸν ἑαυτὸ τους, καὶ νὰ ἐπιτύχουν τὴ μεγάλη γαλήνη, ἀφοῦ ἡσυχάσουν πιὰ οἱ ἄνεμοι καὶ τὰ κύματα. Τοὺς ρίχνει ἀνάμεσα στοὺς λύκους καὶ τοὺς παρακινεῖ νὰ περάσουν ἀπὸ τὴ στενὴ πύλη (Ματθ. 10, 16), καὶ νὰ πορευτοῦν ἀπὸ τὴ θλιμμένη ὁδὸ (Ματθ. 7, 13). Ἁπλώνει μπροστὰ τους τὴν πεῖνα καὶ τὴ δίψα καὶ τὴ γύμνωση, τὰ δεσμὰ καὶ τὶς φυλακὲς, τὶς ἐξορίες καὶ τὶς μαστιγώσεις, σταυροὺς καὶ καρφιὰ καὶ χολὴ καὶ φτυσίματα καὶ ραπίσματα καὶ κολαφισμούς καὶ ἐμπαιγμοὺς καὶ πάθη καὶ θανάτους πολλῶν εἰδῶν, τέλος τῶν ὁποίων εἶναι ἡ πάμφωτη ἀνάσταση, ποὺ φέρνει μαζὶ της εἰρήνη σ’ ἐκείνους ποὺ καταδιώχθηκαν γι’ αὐτὴν, καὶ χαρὰ σ’ ὅσους δοκίμασαν πόνο γι’ αὐτὸν, καὶ ἀνάληψη στοὺς οὐρανοὺς ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Πατρικὸ ὑπερούσιο θρόνο καὶ σὲ τελικὴ ζωὴ πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ δύναμη καὶ κυριότητα, καὶ πάνω ἀπὸ κάθε ὄνομα ποὺ λέμε εἴτε στὴ ζωὴ αὐτὴ εἴτε στὴ μελλοντικὴ.
Αὐτὴ εἴθε νὰ ἐπιτύχομε ὅλοι μας μὲ τὶς εὐχὲς καὶ τὶς πρεσβεῖες τῆς πανύμνητης καὶ πάνσεπτης καὶ υπερένδοξης ἀληθινὰ κατὰ φύση Θεοτόκου καὶ αειπαρθένου Μαρίας, καὶ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, Προφητῶν καὶ Μαρτύρων. Ἀμὴν.
(Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν 15Γ τόμο τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, τοῦ ἐκδοτικοῦ οἴκου Ἐλευθερίου Μερετάκη «ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ», Θεσσαλονίκη 1995).
ΠΗΓΗ: «ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» (Ἁγιογραφικές καὶ θεοφώτιστες μαρτυρίες Ἁγίων Πατέρων καὶ συγχρόνων ὑπερασπιστῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Παραδόσεως καὶ πνευματικότητος) σελ. 52. ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ, 2007.
Ἡ Εἰκόνα τοῦ κειμένου, ἔχει τεθεῖ ἀπὸ τὸν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
