Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Συμεών τοῦ νέου Θεολόγου
ΛΟΓΟΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΟΣ Ζ’ (Α’)
Πολύς, καί δυσκολοερμήνευτος εἶναι ὁ περί τῆς μελλούσης κρίσεως λόγος· ἐπειδή δέν εἶναι διά παρόντα, καί βλεπόμενα πράγματα, ἀλλά διά μέλλοντα, καί ἀόρατα. Διά τοῦτο καί ἐγώ ὀποῦ ἔχω νά ὁμιλήσω περί τούτων, καί ἐσεῖς ὀποῦ ἔχετε νά τά ἀκούσετε, χρειαζόμεθα πολλάς εὐχάς, καί πολλήν σπουδήν, καί ἐπιμέλειαν, καί καθαρότητα τοῦ νοός μας, διά νά δυνηθῶμεν καί ἐγώ νά γνωρίσω καλῶς, καί νά ὁμιλήσω περί τούτων καί ἐσεῖς νά ἀκούσετε προσεκτικῶς τά λεγόμενα. Καί ὑπόθεσις τοῦ παρόντος λόγου εἶναι ἡ φοβερά ἡμέρα τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποῖα λέγεται ἡμέρα Κυρίου, ὄχι διατί εἶναι ἡ πλέον ὕστερη ἡμέρα τῶν ἡμερῶν τούτων, οὐδέ διατί εἰς αὐτήν μέλλει νά ἔλθῃ ὁ Κύριος, καθώς λέγομεν καί εἰς τάς ἡμέρας τοῦ παρόντος καιροῦ, ἡμέρα τοῦ Πάσχα, καί ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, καί ἡμέρα, εἰς τήν ὁποίαν μέλλει νά εὔγῃ ὁ βασιλεύς, καί νά κάμῃ τό, καί τό· ἀλλά οὐδέ λέγεται ἡμέρα κρίσεως, διατί εἰς αὐτήν μέλλει νά γένῃ ἡ κρίσις· διότι οὐδέ ἡ ἡμέρα ἐκείνη θέλει εἶναι ἄλλο, καί ἄλλο ἐκεῖνος ὁποῦ μέλλει νά ἔλθῃ εἰς αὐτήν. Ἀλλά διατί ὁ Δεσπότης καί Θεός τῶν ἁπάντων ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἔχει νά λάμψῃ τότε μέ τήν λάμψιν τῆς Θεότητός του, καί ὁ αἰσθητός οὗτος ἥλιος ἔχει νά σκεπασθῇ ἀπό τήν λαμπρότητα τοῦ Δεσπότου, καί νά μή φαίνεται τελείως, καί τά ἄστρα ἔχουν νά σβεσθοῦν, καί ὅλα τά ὁρατά νά τειλιχθοῦν ὡς βιβλίον, ἤγουν νά ἀναχωρήσουν, καί νά δώσουν τόπον εἰς τόν Ποιητήν τους, καί νά εἶναι μόνος ἐκεῖνος καί ἡμέρα ὁμοῦ, καί Θεός· καί ἐκεῖνος ὁποῦ εἶναι τώρα εἰς ὅλους ἀόρατος, καί ὁποῦ κατοικεῖ φῶς ἀπρόσιτον, τότε ἔχει νά φανερωθῇ εἰς ὅλους ὅ,τι λογῆς εἶναι κατά τήν δόξαν, καί νά πληρώσῃ τά πάντα ἀπό τό ἐδικόν του φῶς, καί νά γένῃ εἰς τούς Ἁγίους του ἡμέρα ἀνέσπερος, ἀτελεύτητος, γεμάτη ἀπό χαράν παντοτινήν. Καί εἰς τούς ἁμαρτωλούς, καί ἀμελεῖς, ὡσάν καί ἐμένα, ἔχει νά γένῃ τελείως ἀπρόσιτος, καί ἀθέατος, διατί ὅταν ἦσαν εἰς τήν παροῦσαν ζωήν, δέν ἐπιμελήθησαν νά καθαρισθοῦν διά νά ἰδοῦν τό φῶς τῆς δόξης αὐτοῦ, καί νά ἀπολαύσουν ὅλον αὐτόν μέσα τους. Διά τοῦτο πρεπόντως καί εἰς τόν μέλλοντα αἰῶνα θέλει εἶναι εἰς αὐτούς ἀπρόσιτος, καί ἀθεώρητος.
Ὅτι θέλωντας ὁ πανάγαθος Θεός ἀπό τήν ἀρχήν νά κάμῃ τό ἀγαθόν καί ἐδικόν μας, ἐχάρισεν εἰς τούς προπάτοράς μας τό αὐτεξούσιον, καί διά μέσου αὐτῶν καί εἰς ἡμᾶς ὅλους, διά νά μήν ἐργάζωνται τάς ἐντολάς του μέ λύπην, ἤ μέ ἀνάγκην, ἀλλά μέ τήν προαίρεσίν τους, καί μέ χαράν, καί προθυμίαν ἀπό τήν εἰς Θεόν ἀγάπην, καί νά τάς φυλάττουν μέ κάθε προσοχήν, διά νά λογισθοῦν, πῶς ἀπέκτησαν τάς ἀρετάς μέ τούς ἐδικούς τους κόπους, καί νά προσφέρουν αὐτάς εἰς τόν Δεσπότην Θεόν, ὡσάν ἐδικά τους δῶρα, καί διά μέσου αὐτῶν νά φθάσουν εἰς τήν τελείαν εἰκόνα, καί ὁμοιότητα τοῦ Θεοῦ, καί νά πλησιάσουν εἰς τόν ἀπρόσιτον Θεόν, χωρίς νά κατακαοῦν, καί νά ἀποθάνουν.
Ἀλλ’ ἐπειδή οἱ πρωτόπλαστοι πρῶτοι ὑπήκουσαν εἰς τόν ἐχθρόν διάβολον θεληματικῶς, καί ἔγιναν παραβάται τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, καί ὄχι μόνον ἐξέπεσαν ἀπό τήν μεγαλητέραν ἐλπίδα ὁποῦ εἶχαν, διά νά πλησιάσουν εἰς αὐτό τό ἀπρόσιτον, καί παντοτινόν φῶς· ἀλλά διά μέσου τῆς ἁμαρτίας ἐκατήντησαν καί εἰς φθοράν, καί θάνατον, καί ἔπεσαν εἰς σκοτεινότατον σκότος, καί ἔγιναν δοῦλοι εἰς τόν ἄρχοντα τοῦ σκότους διάβολον. Καί ὕστερον πάλιν καί ἡμεῖς οἱ ἀπόγονοί τους ὑπετάχθημεν, καί ἐδουλώθημεν εἰς τοῦτον τόν τύραννον ὄχι μέ καμμίαν βίαν, καί δυναστείαν, ἀλλά μέ τήν θέλησίν μας. Καί τοῦτο τό ἔδειξαν φανερά ὅσοι πρίν Χριστοῦ εὐηρέστησαν τόν Θεόν, ὁποῦ ἀφιέρωσαν τό θέλημά τους εἰς τόν Δεσπότην ἡμῶν Θεόν, καί ὄχι εἰς τόν διάβολον. Διά τοῦτο θέλωντας ὁ φιλάνθρωπος Θεός νά ἐλευθερώσῃ ἀπό τήν σκλαβείαν τοῦ διαβόλου ὅλους ἐκείνους ὁποῦ εὐηρέστησαν τόν Θεόν καί πρίν Χριστοῦ, καί ὕστερα ἀπό τόν Χριστόν, καί ἐκείνους ὁποῦ μέλλουν νά τόν εὐαρεστήσουν ἕως τῆς συντελείας τοῦ κόσμου, ἐκαταδέχθη νά τό κάμῃ αὐτός ὁ ἴδιος Θεός, ὁ παντοδύναμος, καί ἀνεξίκακος. Ὅτι ἐκεῖνον ὁποῦ ἔπλασε μέ τάς ἐδικάς του ἀοράτους χεῖρας, κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν αὐτοῦ, ἠθέλησε νά τόν ἀναστήσῃ ὁποῦ ἐξέπεσεν, ὄχι διά μέσου ἄλλου τινός, ἀλλά δι’ ἑαυτοῦ του, διά νά τιμήσῃ, καί νά δοξάσῃ περισσότερον τό γένος τῶν ἀνθρώπων, μέ τό νά ἔγινεν ἄνθρωπος ὅμοιος μέ ἡμᾶς κατά πάντα, πλήν τῆς ἁμαρτίας. Ὦ τῆς ἀνεκλαλήτου αὐτοῦ φιλανθρωπίας, καί ἀγαθότητος, ὅτι ὄχι μόνον δέν μᾶς ἐκόλασεν αἰωνίως ὁποῦ παρέβημεν τήν ἐντολήν του, ἀλλά καί ὅ,τι λογῆς ἐγενήκαμεν ἡμεῖς μέ τήν παράβασιν, τοιοῦτος ἐκαταδέχθη νά γένῃ καί αὐτός· ἤγουν ἄνθρωπος φθαρτός, καί θνητός, αὐτός ὁποῦ εἶναι ἄφθαρτος, καί ἀθάνατος. Καί ἐφάνη εἰς τούς ἀνθρώπους μέ σάρκα τεθεωμένην, καί ὄχι μέ μοναχήν τήν Θεότητα· καί διά ποίαν αἰτίαν; διατί δέν ἦλθε νά κρίνῃ τόν κόσμον, ἀλλά νά σώσῃ τόν κόσμον. Καθώς τό λέγει αὐτός ὁ ἴδιος εἰς τό ἱερόν του Εὐαγγέλιον.
Ἐπειδή ἡ φανέρωσις τῆς Θεότητός του, γίνεται κρίσις εἰς ἐκείνους ὁποῦ φανερώθῇ· ὅτι δέν ἦτον δυνατόν νά βαστάσῃ πάσα σάρξ τήν δόξαν τῆς Θεότητός του, ἀνίσως ἤθελε φανερωθῇ μοναχή χωρίς τήν ἀνθρωπίνην φύσιν, μέ τήν ὁποίαν ἑνώθη ἀνεκδιηγήτως. Ἀλλά ἄν ἐφαίνετο μοναχή ἡ Θεότης, ἔμελλεν ὅλη ἡ κτίσις νά ἀφανισθῇ τελείως, μέ τό νά ἦσαν ὅλοι σχεδόν τότε κυριευμένοι ἀπό τήν ἀπιστίαν, διατί ἡ Θεότης, ἤγουν ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος δέν ἐφανερώθη καμμίαν φοράν εἰς κᾀνένα χωρίς πίστιν· εἰδέ καί ἐφάνη καμμίαν φοράν, ἤ ἤθελε φανῇ εἰς κᾀνένα παραδόξως, φαίνεται φοβερά, καί τρομερά, καί τότε δέν φωτίζει, ἀλλά κατακαίει· οὐδέ ζωογονεῖ, ἀλλά τιμωρεῖ. Καί τοῦτο εἶναι φανερόν, ἀπό ἐκεῖνα ὁποῦ ἔπαθεν ὁ μακάριος Παῦλος, διατί δέν ἐφωτίσθη ἀπό τήν λάμψιν ἐκείνην τοῦ ἀπροσίτου φωτός ὁποῦ ἔλαμψεν εἰς αὐτόν, ἀλλ’ ἐσκοτίσθη μάλιστα, καί ἔχασε καί τό φυσικόν φῶς τῶν ὀφθαλμῶν του, καί δέν ἔβλεπε. Καί ἐκεῖνος ὁ θαυμαστός Παῦλος ὁποῦ ἔμελλε νά γένῃ μέγας διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖνος ὁποῦ εἶπεν, «ὁ Θεός ὁ εἰπών ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὅς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν. Καί πάλιν· ἔχομεν τόν θησαυρόν τοῦτον (δηλονότι τῆς ἐλάμψεως) ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν». Τότε δέν ἐδύνατο νά βλέπῃ οὐδέ παραμικράν ἀκτῖνα τοῦ φωτός ἐκείνου.
ΠΗΓΗ: «ΟΣΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΤΑ ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΑ». Ἐκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου. Σελ. 287.
Οἱ Εἱκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
