†Ἀρχιμανδρίτη Φιλόθεου Ζερβάκου
Διατρέχουμε μεγάλο κίνδυνο· ὑπάρχει σωτηρία; Ὅλοι αἰσθανόμεθα τόν κίνδυνο, τόν ὁποῖο διατρέχουμε, ἐκτός ἀπό μερικούς τελείως ἀναίσθητους, καί διερωτοῦμε τούς ἑαυτούς μας καί τούς ἄλλους, πῶς καί μέ ποιό τρόπο θά μπορέσουμε νά διαφύγουμε τόν κίνδυνο; Πῶς θά σωθοῦμε; Ἡ Κυβέρνησις βλέποντας τόν κίνδυνο κατέφυγε στούς μεγάλους ἄρχοντας τῆς γῆς, τούς συμμάχους μας, ἐλπίζοντας σωτηρία. Πλήν ὅμως τά δεινά, οἱ συμφορές, οἱ θλίψεις, οἱ στενοχώριες αὐξάνουν καί μέχρι σήμερα καμμιά ἐλπίδα σωτηρίας ἀπό τούς ἄρχοντας τῆς γῆς. Ὀρθῶς ὁ Προφήτης καί βασιλιᾶς Δαβίδ, στόν 145ο ψαλμό του, λέγει: «Μή πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία».
Ἡ Κυβέρνησις καί ὅλοι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, ἐάν θέλουμε τήν σωτηρία μας θά τήν βροῦμε μόνο στήν μετάνοια καί ἐπιστροφή στόν Θεό, ἀπό τόν Ὁποῖο ἀπομακρυνθήκαμε. Ἡ Σεβαστή Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, συναισθανόμενη καί αὐτή τόν κίνδυνο ὥρισε μέ ἐγκύκλιο της νά γίνωνται στούς ἱερούς ναούς, παρακλήσεις καί δεήσεις πρός τόν Θεό καί τήν ὑπέραγνο Μητέρα Αὐτοῦ, τήν ἀκαταίσχυντο προστασία τῶν Χριστιανῶν, τήν ἐλπίδα καί σωτηρία τῶν ἁμαρτωλῶν. Ἀλλά εἶναι αὐτό ἀρκετό πρός σωτηρία μας; Τό ὅτι συντρέχουν λίγες γυναῖκες καί λιγότεροι ἄνδρες στίς παρακλήσεις, ἐνῶ μυριάδες ἀνθρώπων Ἑλλήνων Χριστιανῶν βλασφημοῦν τό ὄνομα τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ καί τῆς Παναγίας Μητρός Αὐτοῦ, καί τρέχουν μέ ἀκόρεστη ἐπιθυμία καί μεγάλη προθυμία στά θέατρα, τούς κινηματογράφους, τίς ταβέρνες καί τά καφενεῖα καί ἀγρυπνοῦν σέ χαρτοπαιξίες, κρεπάλες, μέθες, χορούς, διασκεδάσεις καί ἀσωτίες; Ὄχι! Ὄχι! Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί Ἕλληνες Χριστιανοί, τά δεινά πού δοκιμάζουμε σήμερα προέρχονται ἀπό ἐμᾶς. Ἐμεῖς μόνοι μας τά ἐπισωρεύσαμε στούς ἑαυτούς μας καί τήν πατρίδα μας. Οἱ πολλές μας ἁμαρτίες ἐκίνησαν τόν Ἀγαθό, Φιλάνθρωπο καί Εὔσπλαγχνο Θεό σέ ὀργή, θυμό καί ἀγανάκτησι, ὅπως λέγει ὁ θεοκῆρυξ Ἀπόστολος Παῦλος· «θυμός καί ὀργή, θλῖψις καί στεναχωρία ἐπί πᾶσαν ψυχήν ἀνθρώπου τοῦ κατεργαζομένου τό κακόν….» (Ρωμ. 2, 9).
Ὁ αὐτός Ἀπόστολος Παῦλος, τό στόμα τοῦ Χριστοῦ, γράφοντας πρός τούς ἐν Κολασσαῖς πιστούς καί νουθετώντας τους παραγγέλλει· «Νεκρώσατε οὖν τά μέλη τά ἐπί τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν καί τήν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστίν εἰδωλολατρία, δι’ ἅ ἔρχεται ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐπί τούς υἱούς τῆς ἀπειθείας» (Κολασσ. 3, 5 – 6). Πάθος καί ἐπιθυμία κακή εἶναι κάθε ἁμαρτία, ὑπερηφάνεια, φθόνος, μνησικακία, συκοφαντία, κατάκρισις, καταλαλιά, ψεῦδος, δόλος, ἐπιορκία κ.λ.π. Αὐτά καί τήν πλεονεξία πρέπει οἱ Χριστιανοί νά τά ἀποφεύγουν, διότι ἐξ αἰτίας αὐτῶν ἔρχεται ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δέν πείθονται, δηλαδή δέν ὑπακούουν στίς παραγγελίες, στόν νόμο καί τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Εἰς δέ τήν ἐπιστολή πρός τούς ἐξ Ἑβραίων πιστούς, ὁ ἴδιος μέγας Ἀπόστολος, γράφει: «Πᾶσα παράβασις καί παρακοή ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν· πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» (Ἑβρ. 2, 3).
Ὁ Θεός ὁ ὁποῖος εἶναι οἰκτίρμων καί ἐλεήμων, μακρόθυμος καί πολυέλεος, εἶναι δυνατό νά μᾶς παιδεύσῃ; «Οὐ κατά τάς ἀνομίας ἡμῶν ἐποίησεν ἡμῖν, οὐδέ κατά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν» (Ψαλμ. 102, 9). «Ὁ Θεός κριτής δίκαιος καί ἰσχυρός καί μακρόθυμος καί μή ὀργήν ἐπάγων καθ’ ἑκάστην ἡμέραν», λέγει ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ (Ψαλμ. 7, 12). Ναί, εἶναι οἰκτίρμων καί ἐλεήμων, μακρόθυμος καί πολυέλεος, ἀλλά εἶναι καί δίκαιος· σάν μακρόθυμος καί πολυέλεος μᾶς ὑπομένει, δέν μᾶς τιμωρεῖ, ἀναμένοντας τήν μετάνοια καί ἐπιστροφή μας, σάν δίκαιος ὅμως μᾶς τιμωρεῖ, ὅταν δέν μετανοοῦμε, λέγει ὁ ἴδιος Προφητάναξ· «Ἐάν μή ἐπιστραφῆτε, τήν ρομφαίαν αὐτοῦ στιλβώσει, τό τόξον αὐτοῦ ἐνέτεινε, καί ητοίμασεν αὐτό. Καί ἐν αὐτῷ ἡτοίμασε σκεύη θανάτου, τά βέλη αὐτοῦ τοῖς καιομένοις ἐξειργάσατο» (Ψαλμ. 7, 13), δηλαδή εἰς τούς ἀπειθοῦντας ἁμαρτωλούς… «Ἰδού οἱ μακρύνοντες ἑαυτούς ἀπό Σοῦ (δηλ. τοῦ Θεοῦ) ἀπολοῦνται».
Ρομφαία, τόξο, σκεύη θανάτου καί βέλη εἶναι τά διάφορα εἴδη τῶν τιμωριῶν, τά ὁποῖα μεταχειρίζεται ὁ Θεός πρός τιμωρία καί παίδευσι τῶν ἁμαρτωλῶν, πρός μετάνοια καί ἐπιστροφή τους. Ἀλλά, ὅταν δέν μετανοοῦν καί δέν ἐπιστρέφουν (τόν καταφρονοῦν), τότε τούς παιδεύει μέ μεγαλύτερες τιμωρίες, ἀκόμη καί αἰώνιες, ὅπως λέγει ὁ θεοκῆρυξ Ἀπόστολος Παῦλος· «ἤ τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος αὐτοῦ καί τῆς ἀνοχῆς καί τῆς μακροθυμίας καταφρονεῖς, ἀγνοῶν ὅτι τό χρηστόν τοῦ Θεοῦ εἰς μετάνοιάν σε ἄγει; κατά δέ τήν σκληρότητά σου καί ἀμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις σεαυτῷ ὀργήν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς καί ἀποκαλύψεως καί δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ….» (Ρωμ. 2, 4 – 5). Ἀλλά καί ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός στά Εὐαγγέλια λέγει: «Ἐάν μή μετανοῆτε, πάντες ὁμοίως ἀπολεῖσθε» (Λουκ. 13, 3).
Ἡ ἁμαρτία σκοτίζει τόν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί σιγά – σιγά σκληρύνει τήν καρδία του καί ἐνῶ ἀκούει δέν ἀκούει· καί τό μέν γλυκύ τό λέει πικρό, τό δέ πικρό γλυκύ· τό φῶς σκότος καί τό σκότος φῶς· τήν ἀλήθεια ψεῦδος καί τό ψεῦδος ἀλήθεια· τήν ἀρετή κακία καί τήν κακία ἀρετή· οἱ δέ περισσότεροι ἀπό τούς ἀνθρώπους ζοῦν στό σκοτάδι. Γι’ αὐτό διστάζω νά ὁμιλήσω περί μετανοίας φοβούμενος μήπως δέν εἰσακουσθῶ, ἀλλ’ ἀκούω τόν Θεόν νά λέγη εἰς μέν τόν Προφήτην Ἰεζεκιήλ, ὅταν ὁ Ἰσραηλιτικός λαός ἐξετράπη τῆς εὐθείας ὁδοῦ: «Ἐάν ἰδῇς τήν ρομφαίαν ἐρχομένην καί μή σημάνῃς τῇ σάλπιγγι, καί ὁ λαός μου μή φυλάξηται, καί ἐλθοῦσα ἡ ρομφαία λάβῃ ἐξ αὐτῶν ψυχήν, αὕτη μέν διά τήν ἀνομίαν αὐτῆς ἐλήφθη, τό δέ αἷμα αὐτῆς ἐκ τῆς χειρός σου ἐκζητήσω» (Ἰεζ. 33, 6). Εἰς δέ τόν Προφήτην Ἡσαΐα τά ἑξῆς: «Ἀναβόησον ἐν ἰσχύϊ καί μή φείσῃ, ὡς σάλπιγγα ὕψωσον τήν φωνήν σου καί ἀνάγγειλον τῷ λαῷ μου τά ἁμαρτήματα αὐτῶν καί τῷ οἴκῳ Ἰακώβ τάς ἀνομίας αὐτῶν» (Ἡσ. 58, 1).
Αὐτά ἀφοῦ ἀνέγνωσα, ἐγώ ὁ ἁμαρτωλός καί ἀνάξιος, καί φοβηθείς μήπως σάν πνευματικός πατήρ καί ἱερεύς τοῦ Ὑψίστου, ἐάν σιωπήσω, βλέποντας τήν ἐρχομένη ρομφαία, μέ ἐκζητήση ὁ Κύριος λόγον, ἀναγγέλλω τά ἁμαρτήματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί τοῦ κλήρου, καλώντας ὅλους, καί πρῶτα τόν ἑαυτό μου (ἐπειδή καί ἐγώ ἁμαρτωλότερος ὅλων ὑπάρχω) σέ μετάνοια καί ἐπιστροφήν. Ἐάν θέλωμε νά διαφύγουμε τόν κίνδυνο, πού διατρέχουμε καί πού ἀπειλεῖ νά μᾶς καταστρέψη, ἐάν θέλουμε νά σωθοῦμε, τότε νά μετανοήσουμε ὅλοι, ἀπό τόν βασιλέα μέχρι τόν τελευταῖο ἰδιώτη, ἀπό τόν στρατηγό μέχρι τόν τελευταῖο στρατιώτη καί ἀπό τόν πατριάρχη μέχρι τόν τελευταῖο καλόγηρο, ἐπειδή ὅλοι εἴμεθα ἁμαρτωλοί, ἀπειθεῖς, παραβάται.
Νά μετανοήσουν πρῶτα οἱ ἄρχοντες τῆς πολιτείας, ὑπουργοί, βουλευταί, στρατηγοί, ἀξιωματικοί καί ὅλοι ὅσοι ὑπερέχουν σέ ἀξιώματα, διότι, ἐκτός ἀπό λίγες ἐξαιρέσεις, πολλοί ἀπό αὐτούς εἶναι ἀσεβεῖς, ἄπιστοι, βλάσφημοι. Ἐντρέπονται νά ὀνομάζωνται Χριστιανοί, ἀλλά νά ὀνομάζωνται μερικοί ἀπό αὐτούς μασόνοι, ὄχι μόνον δέν ντρέπονται, ἀλλά καί τό ἔχουν καύχησι. Ντρέπονται νά κάμουν τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἀλλά τά σημεῖα τοῦ μασονισμοῦ (τήν σφραγῖδα τοῦ Ἀντιχρίστου) δέν ντρέπονται νά φέρουν ἐπάνω στά ἐνδύματά τους. Ντρέπονται μερικοί νά προσευχηθοῦν, ἀμφιβάλλω δέ ἐάν γνωρίζουν τό Σύμβολο τῆς Πίστεως καί αὐτή τήν Κυριακή προσευχή. Ἐντρέπονται μερικοί ἀπό αὐτούς νά πᾶνε στήν Ἐκκλησία τίς Κυριακές καί ἑορτές καί μόνον παρουσιάζονται, σπάνια, ὅταν γίνεται τελετή ἤ κηδεία κάποιου ἐπισήμου, συγγενοῦς ἤ φίλου τους, ἀλλά νά πηγαίνουν σέ θέατρα, κινηματογράφους, χορούς, διασκεδάσεις καί νά ἀγρυπνοῦν σέ χαρτοπαιξίες δέν ντρέπονται. Ἐπίσης δέν ντρέπονται, μερικοί ἀπό αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐγκατέλειψαν τίς νόμιμες γυναῖκες τους, νά συζοῦν παράνομα μέ ξένες.
Αὐτούς, λοιπόν, παρακαλῶ, προτρέπω καί νουθετῶ νά συναισθανθοῦν τίς ἁμαρτίες τους, νά τίς μισήσουν, νά μετανοήσουν καί νά ἐπιστρέψουν στόν Θεό ἀπό τόν ὁποῖο ἔχουν ἀπομακρυνθῆ. Νά παύσουν τά μίση μεταξύ τους, τίς ἔριδες καί νά ἀγαπήσουν τόν Θεό. Νά ἀποκτήσουν φιλαδελφία, ἀγάπη καί μέ πνεῦμα πραότητος, ταπεινοφροσύνης, ἀγάπης, εἰρήνης καί ὁμονοίας νά συνεργασθοῦν γιά τό καλό καί τήν εὐτυχία τῆς γλυκυτάτης πατρίδος μας, ἀφοῦ γίνουν τύποι καί καλό παράδειγμα στόν λαό, διότι κατά τό φιλοσοφικό λόγιο «φιλεῖ τό ἀρχόμενον τοῖς ἄρχουσιν ἐξομοιοῦσθαι».
(1884 – 1980)
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ «1. ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ2. Η ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΡΟΜΦΑΙΑ 3. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ (Λόγοι πόνου καί ἀγάπης)» σελ. 35. ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ, 2013.
Οἱ εἰκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
