Περί ἱερωσύνης, – ἀξίως καί ἀναξίως ἱερατευόντων. (Α’).

ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΚΗ’

Περί ἱερωσύνης, ὅτι ἐκεῖνος πού ἀναλαμβάνει ἀναξίως τά καθήκοντα τοῦ Ἱερέως προετοιμάζει διά τόν ἑαυτόν τοῦ αὐστηροτάτην τιμωρίαν· ὅπως ἀντιθέτως, καί ἐκεῖνος, πού ἱερατεύει μετά προσοχῆς καί παραμένει ἄξιος τοῦ ὑπουργήματος, ὠφελεῖται ψυχικῶς πάρα πολύ.

Α’. Παλλαδίου.

          Κάποτε ἐπεσκέφθην τόν Ἅγιον Μακάριον, τόν Ἀλεξανδρινόν. Ἔξω ἀπό τό κελλί του εὗρον τόν Ἱερέα ἑνός χωρίου, ἐξηπλωμένον πρό τῆς θύρας. Τό δέρμα τῆς κεφαλῆς του ἦτο καταφαγωμένον ἀπό καρκίνον, ὥστε νά φαίνωνται τά ὀστά τοῦ κρανίου. Ὁ Ἅγιος Μακάριος ὅμως οὔτε νά τόν συναντήσῃ δέν ἤθελε.

          Παρεκάλεσα τότε τόν Ἅγιον νά λυπηθῇ αὐτόν τόν δυστυχῆ καί νά τοῦ εἴπῃ τοὐλάχιστον ἕνα παρηγορητικόν λόγον.

          – Εἶναι ἀνάξιος νά θεραπευθῇ – μοῦ ἀπαντᾷ· – ἡ ἀσθένεια αὐτή τοῦ ἐδόθη πρός τιμωρίαν του. Ἐάν λοιπόν θέλῃς νά θεραπευθῇ, πρέπει προηγουμένως νά τόν πείσῃς νά παύσῃ νά λειτουργῇ.

          – Διατί, σέ παρακαλῶ, Πάτερ; – ἠρώτησα ἔκπληκτος.

          – Διότι – μοῦ ἀπήντησεν – ἐνῷ πορνεύει, λειτουργεῖ καί δι’ αὐτό τιμωρεῖται. Ἐάν λοιπόν, μετά φόβου, ἀπομακρυνθῇ ἀπό ὅσα, ἐκ καταφρονήσεως, κατετόλμησεν, ἀσφαλῶς ὁ Θεός θά τόν θεραπεύσῃ.

          Διεβίβασα τούς λόγους τούτους εἰς τόν πάσχοντα καί ἐκεῖνος συνεφώνησεν, ὁρκισθείς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ νά μή ἱερατεύσῃ πλέον οὐδέποτε. Τότε καί ὁ Ἅγιος τόν ἐδέχθη καί λέγει πρός αὐτόν:

           – Πιστεύεις ὅτι ὑπάρχει Θεός, ἀπό τόν ὁποῖον τίποτε δέν δύναται νά παραμείνῃ κρυπτόν;

          – Ναί, σέ παρακαλῶ – ἀπήντησεν ἐκεῖνος.

          – Μήπως – ἐρωτᾷ ὁ Ὅσιος – ἠδυνήθης νά τόν περιπαίξῃς;

          – Ὄχι, κύριέ μου – λέγει πάλιν ὁ ἀσθενής – δέν ἠδυνήθην.

          – Ἐφ’ ὅσον λοιπόν – λέγει ὁ θεῖος Μακάριος – γνωρίζεις τήν ἁμαρτίαν σου καί τήν τιμωρίαν τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποίαν ὑπέστης, ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας, νά διορθωθῇς εἰς τό ἑξῆς.

          Πράγματι ὁ πάσχων Κληρικός ἐξωμολογήθη τάς ἁμαρτίας του καί ἔδωσε λόγον νά μή περιπέσῃ εἰς ἁμαρτίαν κατά τό μέλλον, ἀλλ’ οὔτε καί νά λειτουργήσῃ πλέον, ἐπανερχόμενος εἰς τήν τάξιν τῶν λαϊκῶν. Κατόπιν αὐτοῦ ὁ Ἅγιος Μακάριος ἔθεσεν ἐπάνω του τάς χεῖρας του καί ἐντός ὀλίγων ἡμερῶν ἐθεραπεύθη ἡ κεφαλή του καί πάλιν ἐφύτρωσε τρίχας ἐκεῖ πού ἦτο ἡ πληγή· μεθ’ ὅ ἀνεχώρησε διά τήν οἰκίαν του δοξάζων τόν Θεόν καί εὐχαριστῶν τόν Ἅγιον.

          Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Δ’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1966 (σελ. 486).

          Ἡ εἰκόνα τοῦ θέματος, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.