ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΛΑ’
Μετά θάνατον δέν ὑπάρχει συγχώρησις, ἐκτός τῶν πάρα πολύ ἐλαφρῶν ἁμαρτημάτων· ἀλλά καί τούτων μετά μεγίστης δυσκολίας. Αὐτός, τόν ὁποῖον αἱ πράξεις του κατέστησαν ἄξιον τῆς κολάσεως, εἶναι ἀδύνατον νά ἐξέλθῃ ποτέ ἐξ αὐτῆς.
Ἡμεῖς, πού ἀγαπῶμεν τόν Κύριον, πρέπει νά εὐχώμεθα, ὅπως, κατά τήν ὥραν τῆς ἐξόδου ἡμῶν ἐκ τοῦ σώματος, μή δοκιμάσωμεν κανένα φόβον· διότι ὅποιος θά φοβηθῇ κατ’ ἐκείνην τήν στιγμήν, δέν θά προσπεράσῃ μέ ἄνεσιν τούς ἄρχοντας τοῦ Ταρτάρου, δηλαδή τούς δαίμονας, ἐπειδή, ὅπως ἀκριβῶς οἱ δαίμονες, οὕτω καί οἱ φοβούμενοι κατ’ ἐκείνην τήν στιγμήν, ὡς μόνον συνήγορον τῆς κακίας των παρουσιάζουν τήν δειλίαν των.
Ἡ ψυχή ὅμως, ἡ ὁποία, κατά τήν ὥραν τῆς ἀνακλήσεως ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, εὐφραίνεται ἀπό τήν πρός Θεόν ἀγάπην, πετᾷ ὑπεράνω τῶν σκοτεινῶν παρατάξεων μαζί μέ τούς Ἀγγέλους τῆς εἰρήνης. Ἡ τοιαύτη ψυχή, ὡς φέρουσα διαρκῶς ἐν ἑαυτῇ τό πλήρωμα τοῦ νόμου, τήν ἀγάπην, ἀπέκτησε, μέ τήν δύναμιν τῆς πνευματικῆς ἀγάπης, πτερά. Δι’ αὐτό βεβαίως καί ὅσοι διῆλθον τόν ἐπίγειον βίον των μετά τοιούτου ἠθικοῦ θάρρους, πού ἐμπνέει ἡ ἀγάπη, θά ἀναρπαγοῦν ἐν νεφέλαις, μαζί μέ ὅλους τούς Ἁγίους, κατά τήν Παρουσίαν τοῦ Κυρίου.
Ὅσοι ὅμως, ἔστω καί κατ’ ἐλάχιστον, φοβοῦνται κατά τήν ὥραν τοῦ θανάτου, αὐτοί θά παραμείνουν μέ τό ὑπόλοιπον πλῆθος τῶν ἀνθρώπων, ὡς ὑπόδικοι, «διάνά δοκιμασθοῦν ὑπό τοῦ πυρός τῆς κρίσεως»(¹) καί ἀπολάβωσι τάς ὀφειλομένας ἐκ τῶν πράξεων των συνεπείας, παρά τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καί Βασιλέως Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Γ’. Τοῦ Ἁγίου Μαξίμου.
(¹)Ἑρμηνεία εἰς τό ῥητόν τοῦ Ἁγίου Διαδόχου: «διάνά δοκιμασθοῦν ὑπό τοῦ πυρός τῆς κρίσεως»
Ἐκεῖνοι, πού ἀπέκτησαν τήν τελειότητα τῆς πρός τόν Θεόν ἀγάπης καί ἀνυψώθησαν μέ τά πτερά τῆς ψυχῆς, τά ὁποῖα ἀπέκτησαν διά τῆς καλλιεργείας τῶν ἀρετῶν, ἁρπάζονται, κατά τόν Ἀπόστολον «ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου» (Α’ Θεσ. δ’ 17) καί δέν κρίνονται, ἀλλά θά εἶναι μαζί μέ τόν Κύριον (αὐτόθι).
Ὅσοι ὅμως δέν ἀπέκτησαν ἐξ ὁλοκλήρου τήν τελειότητα, ἀλλ’ ἔχουν εἰς τό παθητικόν των ἁμαρτήματα καί κατορθώματα, αὐτοί προσέρχονται εἰς τό Δικαστήριον τῆς κρίσεως, ὅπου ἐκεῖ διά τῆς ἐξ ἀντιθέτου ἐρεύνης τῶν καλῶν καί κακῶν πράξεων, πού ἐπετέλεσαν, εἶναι ὡς νά φλογίζωνται (ὑπό τῶν ἐλέγχων τῆς συνειδήσεως καί τῶν ἀντιφρονούντων λογισμῶν)· καί ἐφ’ ὅσον βαρύνει ἡ πλάστιγξ τῶν καλῶν πράξεων, τότε καθαίρονται καί ἀπαλλάσσονται τῆς κολάσεως.
(¹) Σχόλιον τοῦ Διασκευαστοῦ: Τόσον ὁ Ἅγιος Διάδοχος, ὅσον καί ὁ σχολιαστής του Ἅγιος Μάξιμος, ἐννοοῦν τήν προσωρινήν κρίσιν τῆς ψυχῆς, τήν ἀμέσως μετά θάνατον πραγματοποιουμένην· ἡ καθολική κρίσις, ἥτις θά γίνῃ κατά τήν Δευτέραν Παρουσίαν, θά ἀναφέρεται εἰς ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἀνθρώπους, μεθ’ ἥν οἱ μέν Δίκαιοι θά κληρονομήσουν τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, οἱ δέ ἁμαρτωλοί τήν αἰώνιον κόλασιν (Ματθ. κε’ 46).
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Δ’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1966 (σελ. 510).
Ἡ εἰκόνα τοῦ θέματος, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
