ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΙΔ’
Νά μή ἔχῃς ἔχθραν ἐναντίον οὐδενός ἀνθρώπου, ἐπειδή δέν θά εἶναι δεκτή ἡ προσευχή σου ἀπό τόν Θεόν. Νά εἰρηνεύῃς μέ ὅλους, διά νά ἀποκτήσῃς παρρησίαν εἰς τόν Θεόν, ὅταν θά προσεύχεσαι. Μή λησμονῇς, ὅτι ὁ Κύριος λέγει εἰς τό Εὐαγγέλιον· «ἐάν γάρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐάν δέ μή ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, οὐδέ ὁ Πατήρ ὑμῶν ἀφήσει τά παραπτώματα ὑμῶν» (Ματθ. ς’ 14 – 15).
Εἶναι πράγματι φοβερός αὐτός ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, διότι λέγει, ὅτι ἐάν δέν ἰδῇς, ὅτι ἡ καρδία σου εἶναι καθαρά, νά μή ζητήσῃς τίποτε ἀπό τόν Θεόν· ἐάν, παρά ταῦτα, μέ βεβαρημένην τήν καρδίαν σου ἀπό μνησικάκους λογισμούς, ζητήσῃς κάτι ἀπό τόν Θεόν, εἶναι ὡς νά τόν ὑβρίζῃς, διότι ἄν καί ἁμαρτωλός καί λυπούμενος ἐναντίον τοῦ ὁμοίου σου ἀνθρώπου, λέγεις πρός Αὐτόν, πού γνωρίζει τά βάθη τῶν καρδιῶν· «ἄφες μοι τά παραπτώματά μου».
Ὁ τοιοῦτος δέν προσεύχεται ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς του, ,μέ τήν διάνοιάν του, ἀλλά μόνον μέ τά χείλη του, εὑρισκόμενος εἰς πολλήν ἄγνοιαν· αὐτόν δέν τόν ἀκούει ὁ Θεός προσευχόμενον.
Ἀλλά καί ἡ προσευχή του δέν εἶναι πραγματική προσευχή, ἀλλά μόνον μία τυπική συνήθεια κατά τάς ὥρας τοῦ κανόνος.
Ἐκεῖνος, πού θέλει νά προσεύχεται εἰς τόν Θεόν ἀπό τά βάθη τῆς διανοίας του, νά εἶναι ἀληθής καί γνησία ἡ προσευχή του, νά ἐκπορεύεται ἀπό καθαράν καρδίαν καί νά ἐμπνέεται ἀπό τόν φωτισμόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔχει ὑποχρέωσιν πρῶτον νά ἐρευνᾷ τόν νοῦν του τί σκέψεις ἔχει, ὥστε, ὅταν λέγῃ πρός τόν Θεόν· «ἐλέησόν με», νά ἔχῃ ἐλεήσει αὐτός προηγουμένως ἐκεῖνον, πού τόν ἔβλαψεν· ὅταν λέγῃ πρός τόν Θεόν· «συγχώρησόν μοι», νά ἔχῃ συγχωρήσει τόν ὁμοιοπαθῆ συνάνθρωπόν του. Ὅταν λέγῃ πρός τόν Θεόν· «μή μνησθῇς τῶν κακῶν, ὧν ἐποίησα εἴτε ἄκων εἴτε ἑκών», οὔτε καί ὁ ἴδιος νά ἐνθυμῆται τά ἐναντίον του πταίσματα τοῦ πλησίον.
Διότι ἐφ’ ὅσον ὅλοι τυραννούμεθα ἀπό τήν βίαν τῆς ἁμαρτίας, δέν πρέπει ποτέ νά σκεπτώμεθα κάτι ἐναντίον οὐδενός ἀνθρώπου.
Ἐάν λοιπόν δέν ἔφθασες εἰς τό σημεῖον νά κάμῃς αὐτά, ματαίως, ἀδελφέ μου, προσεύχεσαι, διότι ὁ Θεός, συμφώνως πρός τήν διδασκαλίαν τῶν Γραφῶν, δέν σέ ἀκούει. Ὁ Θεός λοιπόν ὅλην τήν ἀγάπην ἔχει δώσει εἰς σέ, ὥστε αὐτό, πού θέλεις νά σοῦ κάμῃ ὁ Θεός, νά τό κάμῃς σύ πρῶτος εἰς τόν συνάνθρωπόν σου· ἀναλόγως δέ τοῦ μέτρου τῆς ἀνεξικακίας, πού ἐπέτυχες πρός τόν συνάνθρωπόν σου, θά σέ ἐλευθερώσῃ καί σέ ὁ Θεός ἀπό τάς διαφόρους ἀνάγκας, πού σέ αἰχμαλωτίζουν. Ὁ Θεός εἶναι ἀκρίβεια ζωῆς καί ὄχι μόνον λόγοι γλώσσης.
Εἰς τήν ἐξουσίαν λοιπόν παντός ἀνθρώπου εὑρίσκεται νά δέσῃ τόν ἑαυτόν του εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός, ἤ νά τόν ἐλευθερώσῃ διότι δέν εἶναι τίποτε ἰσχυρότερον τῆς θελήσεως, εἴτε αὕτη ρέπει πρός τόν θάνατον, εἴτε πρός τήν ζωήν. Εὐτυχεῖς καί μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, πού ἠγάπησαν τήν αἰώνιον ζωήν καί αὐτήν ἐπιποθοῦν, διότι εἰς τίποτε δέν θά σκοντάψουν.
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Δ’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1966 (σελ. 296).
Ἡ εἰκόνα τοῦ θέματος, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
