Πρέπει νά προσευχόμεθα ἀδιαλείπτως· τί εἶναι ἡ ἀδιάλειπτος προσευχή καί πῶς κατορθώνεται.
ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ Η’
ς’. Ἐν τῷ Γεροντικῷ
Ἕνας ἀδελφός ἠρώτησε Γέροντα:
– Διατί, ὅταν ἐξέρχωμαι εἰς ἐργασίαν, καταλαμβάνομαι ἀπό ὀκνηρίαν καί ἀδιαφορίαν διά τά ζητήματα τῆς ψυχῆς μου;
– Ὁ Γέρων ἀπήντησε:
-Διότι δέν θέλεις νά ἐφαρμόσῃς τό ἀναγραφόμενον εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν· «Εὐλογήσω τόν Κύριον ἐν παντί καιρῷ, διά παντός ἡ αἴνεσις Αὐτοῦ ἐν τῷ στόματί μου» (Ψαλμ. λγ’ 2). Δι’ αὐτό λοιπόν εἴτε εὑρίσκεσαι μέσα εἰς τό κελλίον σου, εἴτε εὑρίσκεσαι ἔξω, μή σταματήσῃς ἀπό τοῦ νά εὐλογῇς τόν Θεόν, ὄχι μόνον μέ τό στόμα σου, ἀλλά καί μέ τήν καρδίαν σου, ὁπόταν οὐδέποτε θά σέ κατακυριεύσῃ ραθυμία.
Δι’ ἕνα Γέροντα διηγοῦντο ὅτι ἐκοπίαζεν ὑπερβολικά εἰς τούς ἀσκητικούς ἀγῶνας του. Κάποτε λοιπόν ὁ Γέρων αὐτός ἐτέλει τήν ἀκολουθίαν του καί τόν ἐπεσκέφθη ἕνας ἄλλος Γέρων. Ἐνῷ δέ ἀκόμη ἦτο ἀπ’ ἔξω καί ἡτοιμάζετο νά κτυπήσῃ τήν θύραν, τόν ἤκουσε νά ἀγωνίζεται, ἀπό μέσα εἰς τό κελλί, μέ τούς λογισμούς του καί νά λέγῃ μεγαλοφώνως· «Πόσον γρήγορα, δι’ ἕνα μόνον λόγον, ὅλα ἐκεῖνα ἀπεχώρησαν καί ἔφυγαν;».
Μόλις ἤκουσεν αὐτά ὁ ἐπισκέπτης, ἐνόμισεν ὅτι ὁ Γέρων φιλονικεῖ μετ΄ ἂλλου τινός καί δι’ αὐτό ἐκτύπησε, διά νά εἰσέλθῃ καί οὕτω νά εἰρηνεύσῃ τούς φιλονικοῦντας. Ὅταν λοιπόν εἰσῆλθε καί εὗρε μόνον τόν Γέροντα, εἶπε πρός αὐτόν:
– Μέ ποῖον ἐμάλλωνες, Ἀββᾶ;
Τοῦ ὡμίλησε δέ κατ’ αὐτόν τόν τρόπον, διότι εἶχε τό θάρρος μαζί του. Ὁ Γέρων ἀπήντησεν:
-Μέ τόν λογισμόν μου, διότι ἔχω ἀποστηθίσει δεκατέσσαρα βιβλία, καί ὅμως ἕνας μόνον λόγος, τόν ὁποῖον ἤκουσα ἀπ’ ἔξω, ἐστάθη ἱκανός νά ἐκδιώξῃ ἀπό τήν διάνοιάν μου ὅλα ὅσα εἶχα μάθει καί νά παραμείνῃ κυρίαρχος, μόλις ἤρχισα τήν ἀκολουθίαν μου· δι’ αὐτό ἐπολέμουν μέ τόν λογισμόν μου.
Καί ἡμεῖς, ἐάν πράγματι ἐφροντίζαμεν διά τήν προσευχήν, θά ἀποφεύγαμεν νά προσέχωμεν εἰς τούς ματαίους λόγους, καί θά κατηγορούσαμεν τόν νοῦν, εὐθύς ὡς περιεπλανᾶτο ἀσκόπως ἐδῶ καί ἐκεῖ.
Ὁ Ἀββᾶς Μακάριος ὁ μέγας εἶπε πρός τούς μαθητάς του:
-Ἔχει ὑποχρέωσιν ἡ ψυχή, κατά τήν ὥραν τῆς ψαλμῳδίας, νά συγκεντρώσῃ μετά κατανύξεως τούς λογισμούς της, πού περιπλανῶνται ἀσκόπως ἐδῶ καί ἐκεῖ, ὅπως ἡ μητέρα συγκεντρώνει τά παιδιά της, ἔστω καί ἐάν πάλιν σκορπίζωνται ἀπό τήν ἁμαρτίαν· νά περιμένῃ δέ μετ’ ἀδιασείστου βεβαιότητος τόν Κύριον, διά νά ἔλθῃ πρός αὐτήν καί νά τήν διδάξῃ τήν ἀληθινήν εὐχήν, ὥστε ἀπερίσπαστος ἀπό τούς διαφόρους λογισμούς νά ζητῇ μόνον τόν Κύριον.
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Δ’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1966 (σελ. 224).
Ἡ Εἰκόνα τοῦ κειμένου, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
