Πρέπει νά προσευχόμεθα ἀδιαλείπτως· τί εἶναι ἡ ἀδιάλειπτος προσευχή καί πῶς κατορθώνεται.
ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ Η’
Γ’. Τοῦ Ἀββᾶ Ἡσαΐου.
Μέ τό νά προσεύχεται ὁ ἄνθρωπος συνεχῶς προφυλάσσεται ἀπό τήν αἰχμαλωσίαν τῶν παθῶν καί τῶν πονηρῶν λογισμῶν· ἡ δέ παραμέλησις τῆς προσευχῆς, ἔστω καί ἐπ’ ὀλίγον, εἶναι μητέρα τῆς λησμοσύνης (τοῦ Θεοῦ).
Ὁ Ἀββᾶς Θεόδωρος, πού ἠσκήτευεν εἰς τό Ἔνατον(¹),εἶπεν, ὅτι ἐάν ὁ Θεός λογαριάσῃ τήν ἀμέλειαν, πού ἐπιδεικνύομεν εἰς τάς προσευχάς καί τήν εὐχήν, καί τήν αἰχμαλωσίαν τοῦ νοῦ μας ἀπό διαφόρους σκέψεις, κατά τήν ὥραν τῆς ψαλμῳδίας, ἀσφαλῶς δέν θά ἠμπορέσωμεν νά σωθῶμεν.
(¹) Σημεῖα ὠνομάζοντο ὡρισμένα σημάδια, μέ τά ὁποῖα ἐσημείωνον τάς ἀποστάσεις τῶν ὁδῶν διά τούς ὁδοιπόρους, ὅπως γίνεται σήμερον μέ τούς δείκτας τῶν χιλιομετρικῶν ἀποστάσεων. Εἰς τό ἔνατον δέ σημεῖον ἀπό τῆς Ἀλεξανδρείας ὑπῆρχε καί ὀνομαστόν Μοναστήριον καλούμενον τοῦ Ἐνάτου.
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Δ’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1966 (σελ. 220).
Ἡ Εἰκόνα τοῦ κειμένου, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
