Οὐκ ἦν ὁ Κόπρις κόπρις, ἀλλ’ ἄλλος βότρυς,
Καλόν κυπρισμόν προσφέρων τῷ Κυρίῳ.
Κόπρις ὁ Ὅσιος πατήρ ἡμῶν ἐγεννήθη εἴς τινα κοπρίαν, εὑρισκομένην ἔξωθεν τοῦ Μοναστηρίου τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου, διότι διωκομένη ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἀπό τούς Ἀγαρηνούς, ὁμοῦ μέ ἄλλους πολλούς πλησιοχώρους καί καταφεύγουσα πρός τόν Ἅγιον Θεοδόσιον διά νά σωθῇ ἀπό τάς χεῖρας τῶν ἀσεβῶν, ἐκρατήθη ἀπό τά κοιλοπονήματα. Καί εὑρίσκουσα τήν ἐκεῖ κοπρίαν, ἐγέννησεν ἐπάνω εἰς αὐτήν. Ἀφοῦ δέ ἐπέρασαν οἱ Ἀγαρηνοί, εὑρίσκοντες οἱ Μοναχοί τό βρέφος ἐν τῇ κοπρίᾳ, κατά προσταγήν τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου ἔλαβον αὐτό καί ἐπωνόμασαν Κόπριν. Ἔτρεφον δέ αὐτό μέ γάλα αἰγός, ἡ ὁποία ἔβοσκε μέν ὁμοῦ μέ τάς ἄλλας αἶγας, ὅταν δέ ἤρχετο ὁ καιρός διά νά θηλάζῃ τό παιδίον, τότε διεχωρίζετο ἀπό τάς ἄλλας καί μόνη κατέβαινεν ἀπό τό βουνόν. Καί ἀφοῦ ἐθήλαζε τό παιδίον, πάλιν ἐπέστρεφεν εἰς τήν συνήθη της βοσκήν. Καί τοῦτο ἐποίει, ἕως οὗ τό παιδίον ηὔξησε καί ἔτρωγε στερεωτέραν τροφήν.
Οὗτος λοιπόν, ὅταν ἔφθασεν εἰς ἡλικίαν τελειοτέραν, ἔγινεν ἀγαπητός εἰς τόν μέγαν Θεοδόσιον. Καί ἐπειδή ἐφύλαξεν ἀμόλυντον τό κατ’ εἰκόνα, διά τοῦτο ἠξιώθη καί τῆς τοῦ Πνεύματος Χάριτος, καί τά θηρία ὑπέτασσε. Διότι μίαν φοράν εὑρίσκων ἄρκτον τινά, ἥτις ἔτρωγε τά μαρούλια τοῦ κήπου, ἔλαβεν αὐτήν ἀπό τό ὠτίον καί ἐξήγαγε τοῦ κήπου. Καί ἐπιτιμήσας αὐτήν μέ τήν εὐχήν τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου τήν ἔκαμε νά μή ἔμβῃ πλέον εἰς τόν κῆπον.
Ἀλλά καί ἀναβαίνων ποτέ εἰς τό βουνόν ὁμοῦ μέ τόν ὄνον τοῦ Μοναστηρίου διά νά κόψῃ ξύλα, ἐπειδή μία ἄρκτος ἐπλήγωσε τόν ὄνον εἰς τό μηρίον, ἐκράτησεν ὁ Ὅσιος τήν ἄρκτον, καί ἐφόρτωσεν εἰς αὐτήν τά ξύλα, εἰπών· «Δέν θά σέ ἀφήσω πλέον, ἀλλά σύ θά κάμνῃς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ ὄνου, τόν ὁποῖον ἐπλήγωσας, ἕως οὗ ὑγιάνῃ ἐκεῖνος». Καί λοιπόν διά τῆς εὐχῆς τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου ὑπετάσσετο εἰς αὐτόν ἡ ἄρκτος καί ἔφερε τά ξύλα. Οὗτος μίαν φοράν ὑπηρετῶν εἰς τό μαγειρεῖον καί βλέπων, ὅτι ὁ λέβης ἔβραζε καί ἐχύνετο ἔξω τό μαγειρευόμενον ὄσπριον, ἐπειδή δέν εὗρε τήν συνειθισμένην χουλιάραν, ἔβαλε γυμνήν τήν χεῖρα του μέσα εἰς τόν λέβητα ἐκεῖνον καί, ὢ τοῦ θαύματος! εὐθύς ἔπαυσε τό ὑπερβολικόν βράσιμον, χωρίς νά πάθῃ παραμικράν βλάβην ἡ χείρ του.
Ἐπειδή δέ ἦτο ἐστολισμένος μέ πᾶν εἶδος ἀρετῆς, καί μέχρι τοῦ γηρατείου του, δέν ἠμέλησε τήν ἄσκησιν (διότι ἄν καί ἦτο ἐτῶν ἐνενήκοντα (90), ὅμως ὁ τρισμακάριστος πάντοτε ἵστατο εἰς τόπον ἀπόκρυφον καί προσηύχετο), διά ταῦτα, λέγω, τά ἔνθεα αὐτοῦ κατορθώματα ἠξιώθη νά βλέπῃ τόν μέγαν Θεοδόσιον, μετά τόν ἐκείνου θάνατον, ὁ ὁποῖος ἐφαίνετο εἰς αὐτόν καί συνέψαλλε μετ’ αὐτοῦ. Ἀκολούθως ἤκουσε καί μίαν φωνήν αὐτοῦ τοῦ ἰδίου Θεοδοσίου, ἥτις ἔλεγεν εἰς αὐτόν ταῦτα· «Ἀδελφέ Κόπρι, ἰδού ἔφθασεν ὁ καιρός τοῦ θανάτου σου. Ὅθεν ἐλθέ πρός ἐμέ, διά νά ἀναπαυθῇς εἰς τόν ἑτοιμασθέντα σοι τόπον τῆς ἀναπαύσεως». Λάμψας λοιπόν ὁ Ὅσιος οὗτος μεταξύ τῶν Ἁγίων ἐκείνων Πατέρων ὡς ἥλιος, ἐστολισμένος μάλιστα καί μέ τό λαμπρόν τῆς ἱερωσύνης ἀξίωμα, μετ’ ὀλίγας ἡμέρας, ἀφοῦ ἤκουσε τήν ἄνωθι φωνήν, ἠσθένησεν ὀλίγον. Καί ἀποχαιρετήσας ὅλους τούς Πατέρας καί Ἀδελφούς, ἀπῆλθε πρός Κύριον.
ΠΗΓΗ: ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Θ’ (ΣΕΛ. 513) ΕΚΔΟΣΙΣ 2α 1963.
