«….οὐδεὶς σάρκα φορῶν ἦλθεν ἐδῶ ποτὲ, μόνον ἐκεῖνος ὅστις εκοπίασε περισσότερον ἐν τῷ Ευαγγελίῳ, δηλαδὴ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ σὺ ὅστις ἐδέχθης τὴν άκραν ταπεινοφροσύνην·….»
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βίο τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἀνδρέα τοῦ διὰ Χριστὸν Σαλοῦ.
Ἀφοῦ λοιπόν ὑπεσχέθην νά τηρήσω τοῦτο μυστικόν, λέγει πρός ἐμέ ὁ μακάριος· «Καθώς εἶδας, ἀγαπητέ, κατ’ ἐκείνην τήν μεγάλην ἀνάγκην τοῦ χειμῶνος, ἐπειδή ἤμην γυμνός, ἀσκεπής καί ἀνυπόδητος, δὲν ἠδυνήθην νὰ ὑποφέρω, ἀλλ’ ἐπῆγα εἰς τοὺς ὁμοίους μου πένητας νὰ καθήσω ὀλίγον μετ’ αὐτῶν καὶ δὲν μὲ ἐδέχθησαν, ἀλλὰ ἐπῆραν κατόπιν, ὥσπερ σκύλον τινὰ καὶ μὲ ἐδίωξαν μὲ τὰς ράβδους των, λέγοντες· «Φύγε ἀπ’ ἐδῶ, σκύλε». Ἐγὼ δὲ μὴ εὑρίσκων οὐδαμοῦ ἀνάπαυσιν, ἀπηλπίσθην διὰ ἣν ζωὴν μου καὶ ἔλεγα· «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς μου, ὅτι καὶ ἂν ἀποθάνω ἀπὸ τό ψῦχος, εἰς μαρτύριον θέλει μοί λογισθῆ τοῦτο». Ταῦτα συλλογιζόμενος ἐπῆγα εἰς γωνίαν τινὰ ὅπου ἐκοιμᾶτο εἷς σκύλος καὶ ἐπλάγιασα πλησίον του, βάλλων εἰς τόν νοῦν μου, ὅτι θέλω πάρει ὀλίγην ζέστην· ἐκεῖνος δὲ, ὡς μὲ εἶδεν, ἐσηκώθη καὶ ἔφυγεν· ἐγὼ δὲ συλλογιζόμενος ταῦτα ἔλεγα πρὸς τόν ἑαυτὸν μου· «Ταλαίπωρε, βλέπεις τί ἁμαρτωλὸς ὅπου εἶσαι; Ὅτι καὶ οἱ σκύλοι φεύγουν ἀπὸ σὲ· οἱ ἄνθρωποι ὡς πονηρὸν δαίμονα σὲ ἀποστρέφονται οἱ συμπένητες σὲ διώκουν· τὸ λοιπόν τί ἔχεις νὰ γίνῃς τώρα καὶ τί θὰ κάμῃς; Ἀπόθνῃσκε, ἄσωτε, ἀπόθνῃσκε! Διότι καμμιὰν πλέον σωτηρίαν δὲν ἔχεις». Ταῦτα συλλογιζόμενος μετὰ πόνου καὶ σφιγγόμενος ὑπὸ τοῦ ψύχους τοῦ μεγάλου ἐκείνου, ἔκλαιον καὶ μόνον τὸν Θεὸν ἐθεώρουν μὲ τοὺς νοεροὺς μου ὀφθαλμοὺς, νομίζων ὅτι ἀπωλέσθη πλέον τὸ μέλλον δι’ ἐμὲ· καὶ ὅταν ἐννόησα ὅτι εκρύωσαν ὅλα μοῦ τὰ μέλη, ἔλεγα μὲ τὸν νοῦν μου, ὅτι τώρα ξεψυχῶ».
«Ταῦτα συλλογιζόμενος, ἠννόησα ἐξαίφνης, ὅτι ἦλθεν εἰς ἐμὲ κάποια θερμότης καὶ ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμοὺς μου βλέπω νέον τινὰ εὔμορφον εἰς τὸ εἶδος κατὰ πολλὰ, ὅστις ἐκράτει κλάδον χρυσὸν πλεγμένον μὲ κρίνα καὶ ρόδα δροσερὰ, ὄχι ὡς τὰ ρόδα τοῦ κόσμου τούτου, μὴ γένοιτο, ἀλλὰ πλουμιστὰ καὶ ἄλλης γενεᾶς εἰς τὴν θεωρίαν· κρατῶν δὲ τὸ εὔμορφον φυτὸν ἐκεῖνο εἰς τὰς χεῖράς του, μὲ εκτύπησεν εἰς τὸ πρόσωπον καὶ μοῦ λέγει· «Ἀνδρέα, ποῦ εἶσαι;» Ἐγὼ δὲ εἶπον· «Ἐν σκοτεινοῖς καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου». Καὶ πάλιν μὲ ἐκτύπησεν εἰς τὸ πρόσωπον μὲ τὸν ὡραῖον κλάδον ἐκεῖνον καὶ μοῦ εἶπε· «Λάβε δύναμιν καὶ ζωὴν ἀνίκητον εἰς τὸ σῶμά σου». Καὶ παρευθὺς μὲ τὸν λόγον, εἰσῆλθεν ἡ εὐωδία ἐκείνη τῶν ἀνθέων εἰς τὴν καρδίαν μου καὶ συνῆλθεν ἡ ζωὴ μου καὶ μετὰ ταῦτα πάλιν ἤκουσα φωνῆς λεγούσης· «Πάρετε αὐτὸν εἰς παραμυθίαν ἕως δύο ἑβδομάδας καὶ πάλιν θέλει ἐπιστρέψει ὀπίσω, ὅτι θέλω ἀκόμη νὰ δουλεύσῃ εἰς τὴν γῆν». Καὶ σὺν τῷ λόγῳ ἦλθον εἰς ὕπνον βαθὺν καὶ τί ἔπαθον δὲν γνωρίζω, διότι ὡς νὰ ἐκοιμώμην ὅλην τὴν νύκτα καὶ τὸ πρωῒ νὰ ἠγέρθην ἐκ τοῦ ὕπνου, οὕτω μοί ἐφάνησαν αἱ δύο ἑβδομάδες, τὰς ὁποίας διῆλθον ἐκεῖ ὅπου επρόσταξεν ὁ πανάγαθος Θεὸς».
«Βλέπων δὲ τὸν χαριέστατον καὶ θαυμαστὸν ἐκείνον Παράδεισον κατὰ πολλὰ ἀνθηφόρον καὶ εὐωδέστατον, ἐξέστη ἡ ψυχὴ μου καὶ ἐσυλλογιζόμουν κατὰ νοῦν· «Ἆρά γε τί νὰ εἶναι τοῦτο ὅπου έγινεν εἰς ἐμὲ; ἡ κατοικία μου ἦτο εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν, καὶ πῶς εὑρέθην ἐδῶ;» Θαυμάζων δὲ τὸ πρᾶγμα καὶ μὴ δυνάμενος νὰ κατανοήσω, ἔλεγα πάλιν πρὸς τὸν ἑαυτὸν μου· «Ἰδοὺ πῶς κατὰ ἀλήθειαν εἶμαι φρενόληπτος· διότι ἐνῷ ἔπρεπε νὰ εὐχαριστῶ καὶ νὰ δοξάζω τὸν Θεὸν, ὅστις έκαμεν εἰς ἐμὲ τοιοῦτον καλὸν, κάθημαι καὶ ἐρευνῶ τὸ μέγα τοῦτο καὶ ὑπερθαύμαστον θαῦμα». Ἠσθανόμην δὲ τὸν ἑαυτὸν μου ὡς ἄσαρκον, διότι δὲν ἐνόμιζον παντελῶς ὅτι φορῶ σάρκα, ἐφόρουν δὲ ἔνδυμα λευκὸν ὡς χιών καὶ βλέπων αὐτὸ ἔχαιρον διὰ τὴν ὡραιότητα αὐτοῦ· εἰς δὲ τὴν κεφαλὴν μου εἶχον στέφανον χρυσοῦν καὶ λαμπρὸν, πεπλεγμένον ἀπὸ παντὸς εἴδους ἄνθη. Εἰς τοὺς πόδας ἐβάσταζον ὑποδήματα καὶ ἤμην ἐζωσμένος μὲ ζώνην χρυσοΰφαντον. Ὁ ἀὴρ τοῦ Παραδείσου ἐκείνου ἤστραπεν ἐκ τῆς θεωρίας ἀρρήτου φωτὸς, ὑπερευωδίαζε δὲ ἀπὸ τὰ ἄνθη, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀνεδίδετο θαυμαστὴ εὐωδία, παραλλασσομένη ξενοπρεπῶς καὶ ἐρχομένη εἰς τὴν ὄσφρησίν μου μὲ ηὔφραινε καὶ ἤμην ὡσὰν βασιλεὺς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ· ἔχαιρον μεγάλως βλέπων τὸν ἑαυτὸν μου τοιοῦτον».
«Ἐξανέτειλε δὲ ὁ Θεὸς ἐκεῖ πάσης γενεᾶς φυτὰ, ὄχι ὡς τοῦ κόσμου τούτου, μὴ γένοιτο! ἀλλὰ ἀειθαλῆ καὶ ἑτεροφυῆ, μελίρρυτα καὶ ὑψίκομα, κλίνοντα τοὺς κλάδους καὶ σειόμενα πρὸς ἄλληλα παρεῖχον ἡδονὴν καὶ θεωρίαν ὡς τὸ κρίνον, τῆς ὁποίας ἡδονῆς καὶ ἀγαλλιάσεως ἀπολαμβάνουσιν οἱ μακάριοι. Τὸ δὲ θαυμαστότερον, ὅτι τὰ μὲν εἶχον ἄλλην θεωρίαν, τὰ δὲ ἑτέραν· καὶ τὰ μὲν εἶχον ἄνθη καὶ φύλλα μόνον, τὰ δὲ ὅλον καρπὸν· ἕτερα δὲ καὶ ἄνθη καὶ φύλλα καὶ καρπὸν καὶ τέρψιν καὶ θεωρίαν ὅλα θαυμαστὰ, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχω πῶς νὰ τό παρομοιάσω. Θαῦμα δὲ ἦτο εἰς αὐτὰ· διότι ἐπάνω εἰς αὐτά ἦσαν πετεινὰ καὶ στρουθία καὶ τέτιγγες (τζίτζικες). Καὶ τὰ μὲν ἦσαν χρυσόπτερα, τὰ δὲ χιονόπτερα· καὶ τὰ μὲν εκάθηντο ἐπὶ τῶν φύλλων τῶν δένδρων καὶ ἐκελάδουν γλυκὰ, τόσον ὥστε ὁ γλυκύς κελαδισμός αὐτῶν ἠκούετο ἕως ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ· τὰ δὲ πτηνὰ ἐκεῖνα ἐδοκίμαζα νὰ τὰ ἐννοήσω, ἀλλ’ ἡρπάζετο ὁ νοῦς μου εἰς ἔκστασιν, διότι ὡς ρόδα ἢ κρίνα ἢ ἄλλο τι εἶδος ἀνθέων, οὕτως ἦσαν τὰ κάλλη τῶν στρουθίων ἐκείνων παράδοξα καὶ θαυμαστὰ. Πάλιν δὲ τοῦ πρώτου στρουθίου τὴν ὡραιότητα ἐκθαμβούμενος κατὰ τὸν λογισμὸν καὶ τὴν διάνοιαν, ἐστοχαζόμην ὅτι εἶχεν ἄλλης δόξης καὶ θεωρίας τὴν βαφὴν. Καὶ πάλιν ἐθεώρουν ἕτερον θαυμαστότερον καὶ εἶχα μεγάλην χαρὰν εἰς τὴν μελῳδίαν αὐτῶν τὴν ἀκατάπαυστον. Τὶς ὅμως νὰ διηγηθῇ τὰ ξένα καὶ φρικτὰ κάλλη, τὰ ὁποῖα ἐφαίνοντο ἐκεῖ; Ὅλα δὲ τὰ ὡραῖα φυτὰ ἐκεῖνα ἔστεκον κατὰ τάξιν στιχοειδῶς. Ὢ μακαρία ἡ χεὶρ ἡ ταῦτα φυτεύσασα!»
«Πάλιν δὲ ἐμβαίνων εἰς τὰ ἐνδότερα τοῦ Παραδείσου, ἐνόμιζον ὅτι πλέον δὲν θέλω ἴδει τὸ σκότος τοῦ κόσμου τούτου· διότι τὰ ἐνταῦθα σκότος εἶναι ἔναντι τῶν ἐκεῖ. Ὡς δὲ περιεπάτουν εἰς τὸ πλάτος ἐκεῖνο βλέπω, καὶ ἰδοὺ ποταμὸς μέγας ἔτρεχεν ἐν τῷ μέσῳ τοῦ Παραδείσου καὶ ἐπότιζε τὰ φυτὰ ἐκεῖνα, διερχόμενος ἀπὸ τὰς ρίζας αὐτῶν μὲ γαλήνην μεγάλην· καὶ τὰ ὡραῖα στρουθία ἐκεῖνα ἀνέβαινον καὶ κατέβαινον, καὶ ποτιζόμενα ἐκελάδουν. Περὶ δὲ τὸν ποταμὸν ἦτο ἄμπελος ἐξηπλωμένη, μὲ φύλλα χρυσᾶ ἐστολισμένη, τῆς ὁποίας τὰ κλήματα ὡμοίαζον ὡς λύχνος καὶ λίθος τίμιος, κατὰ τὸν εἰπόντα· «Ἰδοὺ ἐγὼ ἐμβάλλω εἰς τὰ θεμέλια Σιών λίθον πολυτελῆ, ἐκλεκτὸν, ἀκρογωνιαῖον» (Ἡσ. κη’ 16). Εἰς ὅλον δὲ τὸν Παράδεισον ἦτο πλῆθος σταφυλῶν μεγάλων καί ὡραιοτάτων· μέ τήν περιπλοκήν δέ τῶν κλημάτων ἐστεφανώνοντο ὅλα τά φυτά ἐκεῖνα. Ταῦτα βλέπων ἐγώ ἐχαίρετο ἡ καρδία μου, ἐκ φρίκης εἰς θαῦμα καὶ ἐκ θαύματος εἰς ἔκστασιν ἐρχόμενος· ἐπὶ πολλήν δὲ ὥραν ἱστάμενος καὶ θαυμάζων, ἐστοχαζόμην γλυκέως τὴν ἐπίπνοιαν τῆς εὐωδίας τοῦ ἀέρος ἐκείνου, καὶ ἐνόμιζον ὅτι Ἄγγελοι ἐθυμίαζον ἐν τῷ οὐρανῷ ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ.
«Παυσαμένου δὲ τοῦ ἀνέμου, ὅστις ἔδιδε τὴν θαυμαστὴν επίπνοιαν, ἐνόμιζον ὅτι ἤκουον ἀπὸ τὴν δύσιν ἦχον ἑτέρου τινὸς ἀνέμου, ὅστις ἔδιδε θαυμαστὴν τινα γλυκύτητα, καὶ ὅταν ἐφύσα, ἐφαίνετο ὡς χιών. Ἡ ὅρασις, καὶ ἡ εὐπρέπεια τῶν δένδρων ἐκείνων ἦτο γεμάτη εὐωδίας θαυμαστῆς, ὑπὲρ πάντα τὰ ὁρώμενα τῶν ἐπιγείων, τόσον ὥστε ἐλησμόνησα τὰ ἐξαίσια θαύματα ἐκεῖνα ὅπου ἀπήλαυσα πρωτύτερα. Τὰ δὲ στρουθία ἐκεῖνα, ὡς ἐκελάδουν τὴν θαυμαστὴν ἐκείνην μελῳδίαν, ἐξιστάμην τῇ διανοίᾳ· εἴτε δὲ στρουθία, εἴτε Ἄγγελοι ἦσαν ταῦτα δὲν γνωρίζω, ὁ Θεὸς γνωρίζει. Ἐφυσοῦσε δὲ πάλιν ἀπὸ τὸν βορρᾶν ἕτερος τρίτος ἄνεμος θαυμαστὸς πυροειδής ταῖς ἀκτίσιν, ὡς τὸ τόξον τοῦ οὐρανοῦ. Ὡς δὲ ἐφυσοῦσεν οὗτος ἡσύχως, ἐκυμάτιζον τὰ ὡραιότατα ἐκεῖνα φυτὰ· ἔπνεε δὲ ταράσσων τὴν εὐωδίαν τῶν δένδρων καὶ εἰς πολλήν ὥραν ἐγενόμην ἐξεστηκώς ἀπὸ τὴν γλυκυτάτην εὐωδίαν τοῦ ἀέρος ἐκείνου καὶ ἐθαύμαζον μεγάλως εἰς τὸ παράδοξον τοῦ πράγματος, πῶς μοῦ συνέβη τὸ τοιοῦτον ἀγαθὸν. Ἔπαυσε λοιπὸν καὶ ὁ τρίτος ἄνεμος καὶ σιγῆς μεγάλης γενομένης περιεπάτουν ὀλίγον διὰ νὰ περάσω τὸν ποταμὸν. Ὡς δὲ ἐπορευόμην εἰς τὸ πλάτος ἐκεῖνο ἀνεθεώρουν τὸν ἄφραστον πλοῦτον τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ, ὅστις ἦτο πολλαπλασίως ἐκεῖ τεθησαυρισμένος, τὸν ὁποῖον στόμα ἀνθρώπου δὲν δύναται νὰ διηγηθῇ».
«Καθὼς λοιπὸν εἰς τὸ πλάτος τοῦ κήπου ἐκείνου ἐπροχώρουν καὶ ἔβλεπα τὰ τῶν Ἁγίων Ἅγια, ἰδοὺ πάλιν ὡς ἀπὸ βορρᾶ τέταρτος ἄνεμος ἔπνευσεν εὐωδέστατος, ἔχων ἡδύτητα ὡς τὰ ρόδα καὶ κρίνα χρῶμα ἔχων πορφυροῦν ὡς τὸ ἴον τὸ ἄνθος. Ἐσείοντο δὲ τὰ φυτὰ ἐκεῖνα καὶ ἀνέδιδον εὐωδίαν ὑπὲρ τὰ μύρα καὶ τὸν μόσχον καὶ εἰσέδυον εἰς τὴν καρδίαν μου. Ἐνόμιζον τότε ὅτι ἤμην ἐκεῖ μετὰ τοῦ σώματὸς μου ἐκείνου, τὸ ὁποῖον θέλει ἔχωμεν μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἢ μᾶλλον μετὰ τοῦ σώματος τούτου περιεπάτουν ἐκεῖ, δὲν ᾐσθανόμην ὅμως βάρος εἰς αὐτὸ ἢ ἐπιθυμίαν ἢ ἄλλο τι σωματικὸν, τόσον ὥστε νὰ στοχάζωμαι πάλιν ὅτι χωρὶς τὸ σῶμα τοῦτο ἤμην ἐκεῖ· δὲν γνωρίζω τί νὰ εἴπω, ὁ Θεὸς γνωρίζει. Ὡς λοιπὸν τὰ πλήθη ἐκεῖνα τῶν φυτῶν διὰ τῆς πνοῆς τοῦ τετάρτου ἀνέμου παραδόξως ἐκυμαίνοντο, ἠκούετο καὶ ἦχος γλυκύτατος, ἀνεδίδετο δὲ καὶ εὐωδία θαυμάσιος. Ταῦτα βλέπων ἱστάμην ἄφωνος ἐκ τῆς ἐκπλήξεως, ᾐσθανόμην ὅμως ἀπόρρητόν τινα αἴγλην εἰς τὸν λογισμὸν μου. Παύσαντος δὲ τοῦ ἀνέμου, ἔβλεπα θαῦμα φοβερὸν, ὅτι εἰς τόσον καιρὸν δὲν μοί ἐφαίνετο νὺξ καθόλου, ἀλλὰ μόνον ἡμέρα, καὶ εἶχα χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν».
«Μετὰ ταῦτα μοί ἦλθεν ἔκστασις· ὅθεν ἐνόμιζον ὅτι ἔστεκον ἐπάνω τοῦ στερεώματος, καὶ μὲ ὡδήγει νεανίας λαμπροφόρος, τοῦ ὁποίου τὸ πρόσωπον ἔλαμπεν ὡς ὁ ἥλιος. Ἐνόμιζον δὲ ὅτι ἦτο ἐκεῖνος, ὅστις μὲ ἐκτύπησεν εἰς τὸ πρόσωπον λιποψυχοῦντα ἀπὸ τὸ ψῦχος καὶ ὁ ὁποῖος ἐπρόσταξε τοὺς ὑπηρέτας του νὰ μὲ ἀνυψώσουν. Καθώς λοιπὸν μὲ ὡδήγει, βλέπω, καὶ ἰδοὺ Σταυρὸς μέγας καὶ ὡραιότατος, κύκλῳ δὲ αὐτοῦ τέσσαρα καταπετάσματα παρόμοια μὲ νεφέλην φωτεινὴν. Κύκλῳ ἔτι αὐτοῦ ἵσταντο μελῳδισταί, ὡραῖοι, ὑψηλοὶ καὶ λευκοὶ ὡς τὸ φῶς, οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐξήστραπτον ἀκτῖνας πυροειδεῖς, καὶ ἔψαλλον μέλος θαυμαστὸν ἕνεκεν τοῦ σταυρωθέντος Χριστοῦ. Ἐκεῖνος δὲ ὁ λαμπροφόρος, ὅστις μὲ ὡδήγει, διερχόμενος ἀπὸ τὸν Σταυρὸν, ἠσπάσθη αὐτὸν. Ἔνευσε δὲ καὶ εἰς ἐμὲ νὰ τὸν ἀσπασθῶ· ἐγὼ δὲ ἀκολουθῶν αὐτὸν ἐπροσκύνησα καὶ τὸν ἠσπάσθην, καὶ ὡς τὸν ἠσπάσθην ἐνεπλήσθην πνευματικῆς εὐωδίας καὶ γλυκύτητος, τῆς ὁποίας οὐδέποτε ὠσφράνθην οὔτε ἐν τῷ Παραδείσῳ».
«Ἀναβλέψας δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς μου βλέπω, καὶ ἰδοὺ ὑποκάτω ἡμῶν ἄβυσσος θαλάσσης· μὲ κατέλαβε τότε τρόμος καὶ φοβηθεὶς ἔκραξα πρὸς τὸν ὁδηγὸν μου καὶ εἶπον· «Κύριε ὁδηγὲ μου, ἰδοὺ ὡς ἐπὶ νεφέλης περιπατῶ, καὶ φοβοῦμαι μήπως σκοντάψω καὶ πέσω μέσα εἰς τὰ νερὰ, τὰ ὁποῖα εἶναι ὑποκάτω μας». Ἐκεῖνος δὲ μοῦ εἶπε· «Μὴ φοβοῦ, ὅτι θέλομεν ὑπάγει ὑψηλότερα». Καὶ εὐθὺς λαβὼν με ἐκ τῆς χειρὸς, εὑρέθημεν ἐπάνω τοῦ δευτέρου στερεώματος, τοῦ ὁποίου τὸ εἶδος ἦτο λευκὸν ὡς χιών. Βλέπω δὲ καὶ ἐκεῖ Σταυροὺς δύο ὁμοίους τοῦ προτέρου, εἰς τοὺς ὁποίους ἦτο φρικτὴ ἀκολουθία, καθὼς καὶ εἰς τὸν κατώτερον Σταυρὸν, ὁ δὲ ἀὴρ ἐκεῖνος ἦτο πύρινος, εἰς ἀνάπαυσιν τῶν ἐκεῖ ὡραιοτάτων νεανίσκων. Ἠσπάσθην λοιπὸ καὶ ἐκείνους μὲ ἔρωτα καὶ πόθον θεϊκὸν, καθὼς καὶ τὸν πρῶτον· ἡ δὲ εὐωδία αὐτῶν ἦτο θαυμαστὴ καὶ ἀνερμήνευτος, περισσοτέρα ἀπὸ τὴν πρώτην καὶ τερπνοτέρα. Καὶ πάλιν βλέπω, καὶ ἰδοὺ πῦρ ἐφλόγιζε τὰ ἐκεῖσε ἅπαντα· καὶ πάλιν φοβηθεὶς ἐκάλουν τὸν ὁδηγοῦντά με εἰς βοήθειαν· ἐκεῖνος δὲ λαβὼν με ἐκ τῆς χειρὸς, μοῦ λέγει· «Ἔτι ὑψηλότερον θέλει ἀνέλθωμεν». Παρευθὺς τότε εὑρέθημεν εἰς τὸν τρίτον οὐρανὸν, καὶ ὅμως δὲν ἦτο οὗτος, ὅστις φαίνεται ἐδῶ εἰς τοῦτον τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἕτερος, τὸ εἶδος αὐτοῦ ὡς πέταλον χρυσοῦν· εὕρομεν δὲ ἐκεῖ ἔμπροσθεν τῶν θυρῶν τρεῖς Σταυροὺς, ὡς ἀστραπὴν μεγάλους καὶ φοβεροὺς ὑπὲρ τοὺς ἄλλους. Τότε ὁ μὲν ὁδηγὸς μου τολμήσας εἰσῆλθεν εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρὸς καὶ τοὺς ἐπροσκύνησεν, ἐγὼ δὲ μὴ δυνάμενος νὰ πλησιάσω, ἐπροσκύνησα αὐτοὺς μακρόθεν καὶ ἔφυγον».
«Ὅθεν περιπατήσαντες μικρὸν ἐφθάσαμεν εἰς τὸ δεύτερον καταπέτασμα· καὶ εἶδον ὡς ἀστραπὴν τινα ἐφηπλωμένην εἰς τὸν ἀέρα, ἡμεῖς δὲ ὑψωθέντες διέβημεν· εἰς δὲ τὸ μέσον τοῦ καταπετάσματος ἐκείνου ἦτο πλῆθος στρατιᾶς οὐρανίου, αἰνούντων καὶ δοξολογούντων τὸν Θεὸν· διέβημεν δὲ καὶ τὰ ἐκεῖσε. Καὶ ἰδοὺ πάλιν ἕτερον καταπέτασμα διὰ βύσσου καὶ πορφύρας θαυμαστῆς· ἐφθάσαμεν δὲ εἰς τόπον ἐνδοξότατον, καὶ ἦτο ἐκεῖ φοβερὸν καταπέτασμα ὑπέρλαμπρον καὶ κατὰ πολλὰ καθαρὸν, καὶ ὡς νὰ ἥπλωσέ τις χεὶρ, οὕτω μᾶς ἐπέρασεν. Ἦτο δὲ ἐκεῖ εἰς τὸ μέσον πλῆθος ἀναρίθμητον νοερῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, οἵτινες εἶχον τὰς ὄψεις λαμπροτάτας καὶ ἔντιμον κοσμιότητα ὑπὲρ τὸν ἥλιον. Ἵσταντο δὲ κατὰ τάξιν εἰς τὸ φοβερὸν ὕψος ἐκεῖνο, κρατοῦντες εἰς τὰς χεῖρας σκῆπτρα φοβερὰ, λεγεῶνες ἀπὸ τὸ ἕν μέρος καὶ λεγεῶνες ἀπὸ τὸ ἄλλο ἀναρίθμητοι. Μοῦ λέγει τότε ὁ ὁδηγὸς μου· «Ἰδοὺ, ἀφοῦ διέλθωμεν τοῦτο τὸ καταπέτασμα, θέλεις ἰδεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρὸς καθήμενον, καὶ πεσὼν προσκύνησον αὐτὸν, καὶ πᾶσαν τὴν διάνοιὰν σου ἀνάτεινον πρὸς αὐτὸν· καὶ ἄκουσον τί θέλει σοῦ εἴπει». Ὡς δὲ ταῦτα ὁ ὁδηγὸς μου μοῦ ἡρμήνευε, αἴφνης θεωρῶ, καὶ ἰδοὺ ἐφάνη περιστερὰ μεγάλη ἐπάνω τοῦ καταπετάσματος, τῆς ὁποίας ἡ κεφαλὴ ἦτο ὡς χρυσίον, τὸ στῆθος πορφυροῦν, αἱ πτέρυγες λαμπραὶ ὡς πῦρ· οἱ πόδες ἀληθινοὶ, καὶ ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς της ἐξεπέμποντο ἀκτῖνες φωτὸς· ἐμοῦ δὲ στοχαζομένου τὴν εὐπρέπειάν της, εὐθὺς ἐπέταξε καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ ὕψος ἐκεῖνο, ὅπου κατέπληττε νοῦν καὶ διάνοιαν».
«Ἀναβλέψας τότε εἰς τὸ ὕψος ἐκεῖνο εἶδον θρόνον φοβερὸν καὶ ἐπηρμένον, κρεμάμενον εἰς τὸν ἀέρα, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐξήρχετο πῦρ, ὄχι ὡς τὸ πῦρ τοῦτο, ἀλλ’ ἐφαίνετο λευκότερον ἀπὸ τὴν χιόνα· εἰς δὲ τὸν θρόνον ἐκεῖνον ἐκάθητο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς πορφύραν καὶ βύσσον ἐνδεδυμένος καὶ ἐξάστράπτων, μὲ συνεσταλμένην ὅμως τὴν λαμπρότητα αὐτοῦ συγκαταβατικῶς διὰ τὴν ἐμήν εὐτέλειαν, ἵνα δυνηθῶ καὶ τὸν ἴδω. Εἶδα τότε τὴν θεάνθρωπον εὐπρέπειαν αὐτοῦ, ὅπως βλέπει τις τὸν ἥλιον ἀνατέλλοντα φαιδρὸν μὲ τὰς ἀκτῖνας. Μετὰ ταῦτα δὲν ἠδυνήθην πλέον νὰ τὸν ἴδω καθαρῶς. Ἔπεσα λοιπὸν καὶ τὸν ἐπροσκύνησα τρίς, καὶ πάλιν ἐδοκίμασα νὰ σηκωθῶ νὰ ἴδω τὴν ὡραιότητα αὐτοῦ, ἀλλὰ καθὼς προεῖπον, κρατούμενος φόβῳ καὶ χαρᾷ καὶ φρίκῃ δὲν ἠδυνήθην νὰ ἐπανίδω τὴν ὡραιότητα αὐτοῦ. Ἦλθε δὲ φωνὴ ἐκ τοῦ φωτὸς ἐκείνου μετὰ μεγάλης βοῆς, εἰς τρόπον ὥστε συνετρίβη ὁ θαυμαστὸς ἀὴρ ἐκεῖνος. Ἦτο δὲ ἡ ἀκουσθεῖσα φωνὴ μελισταγής καὶ πραεῖα καὶ ἐλάλησε τρεῖς λόγους, τούς ὁποίους ἠννόησα, καὶ ηὐφράνθη ἡ ψυχὴ μου ὡς οὐδέποτε ἄλλοτε· καὶ μετ’ ὀλίγον εἶπέ μοι ἄλλους τρεῖς λόγους, καὶ ὡς ἤκουσα καὶ τούτους εγέμισεν ἡ καρδία μου χαρᾶς θεϊκῆς· καὶ πάλιν ἐτρίσσευσε, καὶ εἶπεν ἄλλους τρεῖς φρικτοὺς λόγους, ὥστε ἔκραξαν παρευθὺς τὰ οὐράνια ἐκεῖνα Τάγματα βοὴν φοβερὰν, ἦτο δὲ νομίζω τὸ ἐξαίσιον ἐκεῖνο μέλος τὸ «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος».
«Ἀκούσας ἐγὼ τούτους τοὺς θείους καὶ ἀρρήτους λόγους, παρευθὺς ὡς ἀνέβην, οὕτω καὶ κατέβην, καὶ ἤμην ὅλος ἐν ἐμαυτῷ, ἱστάμενος ἔνθεν ἡρπάγην τὸ πρότερον. Συλλογιζόμενος δὲ μεγάλως τὰ ὅσα μοί συνέβησαν, ποὺ ἤμην δηλαδὴ καὶ ποῦ εὑρέθην, ἐθαύμασα καὶ πορευόμενος εἰς τὸ πλάτος τοῦ Παραδείσου ἐκείνου ἐστοχαζόμην τὰ ὅσα ἦσαν ἐκεῖ, καὶ διαλογιζόμενος ἔλεγον· «Ἆρά γε νὰ εἶναι καὶ ἄλλος ἐδῶ ἢ μόνον ἐγὼ;» Συλλογιζόμενος δὲ ταῦτα, βλέπω καὶ ἰδοὺ παιδιὰς μεγάλη, εἰς τὴν ὁποίαν δὲν ἦσαν φυτὰ, ἀλλὰ ὅλος κάμπος κατὰ πολλὰ ὡραιότατος καὶ χλοηφόρος, κρίνα τε καὶ ρόδα ἀνθίζων θαυμαστὰ. Ἦσαν δὲ ἐκεῖ καὶ πηγαὶ ἀπὸ τὰς ὁποίας ἐξήρχετο μεγάλη εὐωδία καὶ γλυκύτης· ἰδὼν δὲ τὴν τερπνότητα τοῦ τόπου καὶ τὴν χλόην τῆς ἀναπαύσεως, διηπόρουν εἰς τὰ θαυμάσια τοῦ Θεοῦ, τά μεριζόμενα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν».
«Βλέπω τότε ἄνδρα τινὰ αστράπτοντα, ἐνδεδυμένον ἱμάτιον ὡς νεφέλην φωτεινὴν, καὶ Σταυρὸν βαστάζοντα· ἐλθὼν δὲ οὗτος πλησίον μου, λέγει· «Ἡ Σταύρωσις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ’ ἡμῶν· πλὴν μακάριοι οἱ σαλοί, ὅτι εἶναι κατὰ πολλὰ φρόνιμοι· ὁ πανάγαθος Θεὸς σὲ κατέταξεν ἐδῶ, ἀλλὰ θὰ ἔλθῃς ὅταν σὲ καλέσῃ, τώρα ὕπαγε εἰς τά πειρακτήρια τοῦ κόσμου καὶ εἰς τὰ κέντρα ὅπου εἶναι οἱ τρίβολοι καὶ αἱ ἔχιδναι καὶ οἱ ὄφεις καὶ οἱ δράκοντες. Ὅμως θαῦμα εἶναι τοῦτο ξένον καὶ παράδοξον, ὅτι οὐδεὶς σάρκα φορῶν ἦλθεν ἐδῶ ποτὲ, μόνον ἐκεῖνος ὅστις εκοπίασε περισσότερον ἐν τῷ Ευαγγελίῳ, δηλαδὴ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ σὺ ὅστις ἐδέχθης τὴν άκραν ταπεινοφροσύνην· πλὴν ἠννόησα πόθεν ἔγινε εἰς σὲ τὸ τοιοῦτον. Διὰ τὴν ἄπειρον πτωχείαν σου, διὰ τὸ «Φύγε ἀπ’ ἐδῶ, σκύλε», διὰ τὸ ὅτι γυμνὸς, νέος καὶ ὡς σάλος εἰς τὸ στάδιον τοῦ κοσμοκράτορος εἰσελθὼν κατεπάλαισας καὶ κατενίκησας αὐτὸν, καὶ τὸν θρόνον αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν κατέρριψας. Εἶδες τὰ ἐνταῦθα φρικτὰ· κατενόησας τὴν ἀληθινὴν ἀνταπόδοσιν τῶν Δικαίων, ἐγνώρισας τὸν Παράδεισον τοῦ Χριστοῦ. Πῶς σοί ἐφάνη ὁ μάταιος κόσμος ὡς πρὸς τὰ ἐδῶ; Τί λέγεις; Θεωρεῖς δόξαν; Εἶδες ποίας χαρᾶς στεροῦνται οἱ ἁμαρτωλοὶ;» Ταῦτα χαίρων ἔλεγεν εἰς ἐμὲ ὁ λαμπροφόρος ἐκεῖνος ἀνὴρ καὶ πάλιν μοί εἶπεν· «Ἡ Κυρία καὶ ὑπέρλαμπρος Βασίλισσα τῶν οὐρανίων Δυνάμεων, ἡ Θεοτόκος, δὲν εἶναι ἐδῶ, ἀλλ’ εἶναι εἰς τὸν μάταιον κόσμον εἰς βοήθειαν ἐκείνων, οἵτινες ἐπικαλοῦνται τὸν μονογενῆ της Υἱὸν καὶ τὸ πανάγιον αὐτῆς ὄνομα». Ταῦτα ἐκείνου ὁμιλοῦντός μοι, ἦλθον ἐγὼ ὡσὰν εἰς γλυκύν ὕπνον, καὶ ὡς νὰ ἤθελον κοιμηθῆ ἀπὸ ἑσπέρας ἕως πρωΐ, οὕτως εὑρέθην ἐδῶ καθὼς μὲ βλέπεις. Τώρα λοιπὸν, ἀδελφὲ μοῦ ἠγαπημένε ἐν Κυρίῳ, εὐφράνθητι, καὶ ἂς ἀγωνισθῶμεν νὰ σωθῶμεν».
Ταῦτα τοῦ μακαρίου Ἀνδρέου διηγουμένου πρὸς με, ἦλθον εἰς ἔκστασιν, καὶ τὸν παρεκάλουν θερμῶς νὰ μοί εἴπῃ ἕνα ἀπὸ τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος καὶ δὲν ἠθέλησε. Οὕτω λοιπὸν εὐφρανθέντες εἰς τὰ ἀγαθὰ τοῦ Κυρίου ὁλονυκτίς, καὶ ἡμέρας γενομένης ἀνεχώρησε, καὶ περιεπάτει εἰς τὰς λεωφόρους κάμνων τὰ καμώματὰ του· ἀγωνιζόμενος δὲ καὶ ὡς διὰ μέσου τοῦ πυρὸς δοκιμαζόμενος, ἔκαμνε τὸν ἑαυτὸν του ὡσὰν μεθυσμένον καὶ ἄλλους μὲν ἔσπρωχνε καὶ ἄλλοι ἔσπρωχναν αὐτὸν καὶ ἐγίνετο ἐμπόδιον εἰς τοὺς διαβαίνοντας. Ὅθεν ἄλλοι μὲν τὸν ἐλάκτιζον, ἄλλοι δὲ τὸν ἔδερον· ὁ δὲ Ὅσιος τὰ ὑπέμενεν ὅλα, διὰ τῆς ἐλπίδος, ἥτις φυλάττει τοὺς Δικαίους.
ΠΗΓΗ: Ὁ Μέγας Συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ, Κουβαρά Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί Σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς τῆς Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος. Τόμος Ἒ’ μηνὸς Μαΐου. Ἔκδοσις τέταρτη Ἀθῆναι 1971. (Σελ. 638).
Οἱ Εἰκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
