Ἁγίου Δαμασκηνοῦ τοῦ Στουδίτου
Ὁ δέ Ἀπόστολος Πέτρος καί Ἰωάννης ὁ Θεολόγος ἦσαν ἐκεῖ πλησίον κηρύττοντες, διότι ἀκόμη δέν εἶχον μεταβῆ μακράν. Ἐπειδή ὁ μέν Πέτρος εἶχε πολλήν πίστιν εἰς τήν Κυρίαν Θεοτόκον, ὁ δέ Ἰωάννης ἦτο ὡς υἱός αὐτῆς ὑιοθετημένος καί δέν ἐπήγαιναν μακράν, διά νά ὑπηρετοῦν τήν Παναγίαν. Τήν τρίτην ἡμέραν, ἐκεῖ ὅπου ἐδίδασκον, παρευθύς σύννεφον τούς ἥρπασε καί τούς ἔφερεν εἰς Γεθσημανῆ, εἰς τόν οἶκον τῆς Παναγίας· ὁμοίως καί τούς ἄλλους Ἀποστόλους ὅλους. Τότε ἦτο καί ὁ Ἀρεοπαγίτης Διονύσιος, καί ὁ διδάσκαλός του Ἱερόθεος, καί ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος καί αὐτούς νεφέλη τούς ἥρπασε καί τούς ἐσύναξεν ὅλους εἰς τήν Γεθσημανῆ. Ἡ δέ Παναγία, ὡς τούς εἶδε, παρευθύς ἐχάρη, καί τούς λέγει· «Καθίσατε, τέκνα μου, νά σᾶς ἀποχαιρετήσω, ὅτι σήμερον ὑπάγω εἰς τόν Υἱόν μου τόν ἠγαπημένον· διότι ὁ Ἄγγελος Γαβριήλ, ὅστις μοί εὐηγγελίσατο τήν σύλληψιν τοῦ Υἱοῦ μου, πάλιν ἦλθε καἱ μοί ἔδωκε τόν κλάδον τοῦτον τοῦ φοίνικος, καί μοί εἶπε· «Χαῖρε, Θεοτόκε, γίνωσκε ὅτι μετά τρεῖς ἡμέρας μετατίθεσαι ἀπό τήν γῆν εἰς τά οὐράνια». Διά τοῦτο εὐχαριστῶ τόν Υἱόν μου καί Θεόν, ὅτι σᾶς ἐσύναξεν ὅλους εἰς τό τέλος νά σᾶς ἴδω».
Καθώς ἤκουσαν ταῦτα οἱ Ἀπόστολοι ὅλοι ἔκλαυσαν μεγάλως. Ἀπεκρίθη δέ δακρυρροῶν ὁ Ἰωάννης καί τῆς λέγει· «Κυρία Θεοτόκε καί μήτηρ μου, ὁ Υἱός σου ὁ ἠγαπημένος ἦτο μέ ἡμᾶς, μᾶς ἄφησε δέ νά ἔχωμεν Σέ, τώρας μᾶς ἀφήνεις καί Σύ; ἀλλά τίνα θά ἔχωμεν ἡμεῖς οἱ ὠνειδισμένοι Ἀπόστολοι ἀπό ὅλα τά ἔθνη διά παρηγορίαν; Τίς θά μᾶς διδάσκῃ καί θά μᾶς καθοδηγῇ; Τίνα θά βλέπωμεν ἡμεῖς εἰς τήν γῆν νά παρηγορούμεθα, ἐάν Σύ μᾶς ἀφήσης;»
Τότε λέγει ἡ Παναγία πρός αὐτούς καί αὐτή κλαίουσα· «Μή λυπεῖσθε, τέκνα μου, διότι κάμνετε καί ἐμέ νά λυποῦμαι, ἐπειδή σᾶς βλέπω ὅπου κλαίετε· μή ἔχετε λύπην διά τόν θάνατόν μου· ἐάν καί ἀπό τήν γῆν μετατίθεμαι, ὦ φίλοι τοῦ Υἱοῦ μου, ἀλλά δέν θά χωρισθῶ ἀπό σᾶς, μηδέ ἀπό ὅλους ὅσοι μέ ἐπικαλοῦνται, ἀλλ’ ἐγώ θά εἶμαι πρέσβυς καί μεσίτρια εἰς τόν ἠγαπημένον μου Υἱόν δι’ ὅλον τό Χριστιανικόν γένος· μόνον σεῖς μή κλαίετε, ἀλλά ἐνταφιάσατέ με καθώς μέ εὑρίσκετε καί μέ βλέπετε». Ἀπεκρίθη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δακρυρροῶν, καί λέγει πρός τήν Παναγίαν. «Κυρία Θεοτόκε, ἐγώ τόν ἠγαπημένον σου Υἱόν τόν Χριστόν δέν τόν εἶδον σωματικῶς εἰς τήν γῆν, ἀλλά βλέπων Σέ ἦτο ὡς νά ἔβλεπον καί τόν Υἱόν σου· τώρα μέ ἀφήνεις καί Σύ; ἀλλά τίς θά μέ παρηγορῇ εἰς τούς πειρασμούς τούς ὁποίους ὑφίσταμαι; Τίς θά μέ λυπηθῇ εἰς τούς ὀνειδισμούς; Ποῖον θά ἔχω ἐγώ ὁ ταπεινός διά παρηγορίαν τῶν θλίψεών μου καί τῶν πειρασμῶν;» Τοῦ λέγει ἡ Παναγία· «Παῦλε, φίλε τοῦ ἠγαπημένου μου Υἱοῦ καί ἐμοῦ, ὁ Υἱός μου καί ἡ χάρις μου θά παρηγορῇ καί σέ καί τούς ἄλλους μαθητάς».
Τότε καί ὁ Πέτρος ἐκ τῶν κλαυθμῶν ἤνοιξε τό στόμα του καί λέγει πρός τήν Παναγίαν· «Κυρία Θεοτόκε, ἀληθῶς μέλλεις νά ἀποθάνῃς; Ἐγώ τί ἔμενον πλησίον ἐδῶ, καί δέν ἐπήγαινον μακράν; Οὕτως ἐθάρρουν ἐγώ καί δέν ἀνεχώρουν μακράν νά μή ἴδω τόν θάνατόν σου καί καίεται ἡ καρδία μου; Ἐνόμιζα ὅτι θά σέ ἔβλεπον νά μέ παρηγορῇς τόν γέροντα, καί τώρα μέ ἀφήνεις καί σύ; Δέν φθάνει εἰς ἡμᾶς ὁ σωματικός χωρισμός τοῦ Υἱοῦ σου, ἀλλά θέλεις νά μᾶς ἀφήσῃς καί σύ Παναγία;» Ἡ δέ Παναγία τοῦ λέγει· «Ἠγαπημένε μου Πέτρε, μή λυπῆσαι τίποτε· ὡς μέ εἴχετε εἰς τήν γῆν σωματικά, οὕτω χάριτι τοῦ Χριστοῦ μου θά μέ ἔχετε καί νοητόν βοηθόν καί παρηγορίαν σας ἀπό τήν σήμερον· ἀλλά σύ εἶσαι γεροντότερος ἀπό ὅλους τούς φίλους μου, Πέτρε, διά τοῦτο τώρα δι’ ὀλίγας ἡμέρας παρηγόρησε τούς νεωτέρους, στήριξον τούς ἀδυνάτους, νά μή λυποῦνται εἰς τόν θάνατόν μου». Ἀπεκρίθησαν οἱ λοιποί Ἀπόστολοι καί λέγουν πρός τήν Παναγίαν· «Σύ μέν, Κυρία Θεοτόκε, γινώσκομεν ὅτι μετατίθεσαι εἰς τούς οὐρανούς· τοὐλάχιστον ἄφησέ μας λόγον τινά καί παρηγορίαν ἐκ τοῦ ἁγίου σου στόματος, νά ἐνθυμούμεθα ἡμεῖς οἱ δοῦλοί σου».
Ὁ λόγος εἶναι διασκευμασμένος κατά τήν φράσιν.
Πηγή: Ὁ Μέγας συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μηνός Αὐγοῦστου, (Τόμος Η’). Ἔκδοσις Γ‘, 1970 (σελ. 237 – 239).
