ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΚΕ’
Τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ.
Ἀδελφοί, ἐάν κάποτε συμβῇ νά μᾶς εἰρωνευθοῦν οἱ ἄνθρωποι δι’ ἕν ἀγαθόν ἔργον, τό ὁποῖον ἐπετελέσαμεν, δέν πρέπει νά ἐντραπῶμεν διά τήν ἄδικον αὐτήν εἰρωνείαν καί σπεύσωμεν νά κάμωμεν ἐκεῖνα, πού δέν πρέπει, διά νά μᾶς ἐπαινέσουν. Μή λησμονῶμεν αὐτό, πού ἔχει γραφῆ· «Λαός μου, οὗ ὁ νόμος μου ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν, μή φοβεῖσθε ὀνειδισμόν ἀνθρώπων, καί τῷ φαυλισμῷ αὐτῶν μή ἡττᾶσθε· ὥσπερ γάρ ἱμάτιον βρωθήσεται ὑπό χρόνου καί ὡσεί ἔριον βρωθήσεται ὑπό σητός, ἡ δέ δικαιοσύνη μου εἰς τόν αἰῶνα ἔσται, τό δέ σωτήριόν μου εἰς γενεάς γενεῶν» (Ἡσ. να’, 7 – 8). Ἀλλοῦ πάλιν λέγει· «Ἐγώ δέ οὐκ ἀπειθῶ, οὐδέ ἀντιλέγω· τόν νῶτόν μου ἔδωκα εἰς μάστιγας, τάς δέ σιαγόνας μου εἰς ραπίσματα, τό δέ πρόσωπόν μου οὐκ ἀπέστρεψα ἀπό αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων, καί Κύριος Κύριος βοηθός μοι ἐγενήθη, διά τοῦτο οὐκ ἐνετράπην, ἀλλ’ ἔθηκα τό πρόσωπόν μου ὡς στερεάν πέτραν, καί ἔγνων ὅτι οὐ μή αἰσχυνθῶ» (Ἡσ. ν’, 5 – 7).
2. Δι’ αὐτό ἀκριβῶς καί ἡμεῖς, ἀγαπητοί, καί ἄν ἀκόμα ὑβριζώμεθα, καί ἐάν ἐμπαιζώμεθα, καί ὅ,τιδήποτε κακόν πάσχωμεν ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἐπειδή ἐκτελοῦμεν τό ἀγαθόν, ἄς μή δειλιάσωμεν, οὔτε νά ἐγκαταλείψωμεν τόν ἴσιον δρόμον, ἐφαρμόζοντες τήν ὑπόδειξιν τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ. «Ἐάν παρατάξηται ἐπ’ ἐμέ παρεμβολή, οὐ φοβηθήσεται ἡ καρδία μου» (Ψαλμ. κς’, 3). Ἤ τήν ἄλλην συμβουλήν· «Ὑπερήφανοι παρηνόμουν ἕως σφόδρα, ἀπό δέ τοῦ νόμου Σου οὐκ ἐξέκλινα» (Ψαλμ. ριη’, 51). Καί «Ὅτι ἕνεκά Σου ὑπήνεγκα ὀνειδισμόν, ἐκάλυψεν ἐντροπή τό πρόσωπόν μου» (Ψαλμ. ξη’, 8). Ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρ μᾶς λέγει· «Μακάριοι ἐστέ, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καί διώξωσι καί εἴπωσι πᾶν πονηρόν ρῆμα καθ’ ὑμῶν, ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ» (Ματθ. ε’ 11).
3. Ἄς μή ἐντραπῶμεν λοιπόν, ἀγαπητοί, νά ὀνομασθῶμεν ὑποκριταί ἀπό τούς παραβάτας τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου. Εἶναι φανερόν, ὅτι οἱ τοιοῦτοι τύποι μᾶς χαρακτηρίζουν ὑποκριτάς ὄχι διά νά μᾶς διορθώσουν, ἀλλά διά νά μᾶς κάμουν νά χάσωμεν τήν ἠθικήν μας εὐθιξίαν καί νά γίνωμεν καί ἡμεῖς, ὡς ἐκεῖνοι, ἀναιδεῖς, αὐθάδεις, νά ἀποξενωθῶμεν ἀπό τήν εὐλάβειαν καί ἀπό κάθε ἄλλην ἀρετήν. Διότι οἱ ἄνθρωποι τῆς ἁμαρτίας ὀνομάζουν ὑποκριτάς τούς εὐλαβεῖς.
4. Ἄς προσέξωμεν λοιπόν καί πάλιν, ἀδελφοί, νά μή παρασυρθῶμεν ἀπό τοιούτους χαρακτηρισμούς καί ἐντραπῶμεν ἀπό τοιαύτας ἁμαρτωλάς εἰρωνείας. Ἀλλοίμονον τότε· κινδυνεύομεν νά ἀπολέσωμεν τήν κατά Χριστόν ὠφέλιμον μόρφωσιν τῆς εὐσεβείας καί νά γίνωμεν ἀπαίδευτοι, ὁπόταν, κατά τήν Ἁγίαν Γραφήν, μᾶς ἀναμένῃ ὁ θάνατος. «Ἀπαιδεύτοις συναντᾷ θάνατος» (Παρ. Σολ. κδ,’ 8). Ἐνθυμηθῆτε τί λέγει ἡ Ἁγία Γραφή εἰς ἄλλο σημεῖον· «Ἀγαπητοί, ἐάν ἡ καρδία ἡμῶν μή καταγινώσκῃ ἡμῶν, παρρησίαν ἔχομεν πρός τόν Θεόν» (Α’ Ἰωάν. γ’, 21). Ἀλλοῦ πάλιν ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς ὑπενθυμίζει· «Εἰ ὀνειδίζεσθε ἐν ὀνόματι Χριστοῦ, μακάριοι, ὅτι τό τῆς δόξης καί δυνάμεως καί τό τοῦ Θεοῦ πνεῦμα ἐφ’ ὑμᾶς ἀναπαύεται· κατά μέν αὐτούς βλασφημεῖται, κατά δέ ἡμᾶς δοξάζεται. Μή γάρ τις ἡμῶν πασχέτω ὡς φονεύς ἤ κλέπτης ἤ κακοποιός ἤ ὡς ἀλλοτριοεπίσκοπος· εἰ δέ ὡς Χριστιανός, μή αἰσχυνέσθω, δοξαζέτω δέ τόν Θεόν ἐν τῷ μέρει τούτῳ» (Α’ Πέτρ. δ’, 14 – 16). Ὀλίγον δέ περαιτέρω ὁ αὐτός θεῖος Ἀπόστολος λέγει· «Εἰ ὁ δίκαιος μόλις σῴζεται, ὁ ἀσεβής καί ἁμαρτωλός ποῦ φανεῖται;» (Α’ Πέτρ. δ’, 18).
5. Ἄς ἀποφεύγωμεν λοιπόν, ἀδελφοί μου, τό ἀναιδές θάρρος καί τόν γέλωτα, διότι αὐταί αἱ κακαί συνήθειαι καταστρέφουν τήν ψυχήν τοῦ Μοναχοῦ. Ἡ Ἁγία Γραφή μακαρίζει καί ἐπαινεῖ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος «Καταπτύσσει πάντα δι’ εὐλάβειαν» (Παροιμ. Σολ. κη’, 14). Ἄς ἀποστρεφώμεθα δέ τούς φαιδρούς καί εὐκολογελῶντας ἀνθρώπους, καθώς καί τούς ἀπροσέκτους. Διότι καί τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ λέγει· «Τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνῃ καί ἀνομίᾳ; Τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; Τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαρ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου;» (Β’ Κορινθ. ς’, 14 – 15).
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Γ’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζη Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1964 (σελ. 291).
Ἡ Εἰκόνα τοῦ κειμένου, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
