Ἐπειδή δέ ὁ νοῦς οὗτος, ἀποκλείεται τρόπον τινά, ἐντός τοῦ ἀνακτόρου τοῦ σώματος, ὡς ἐν σκοτεινῇ τινι φυλακῇ· διά τοῦτο κατεσκευάσθησαν ὑπό τοῦ δημιουργοῦ, ὡσεί τόσαι θυρίδες, τά πέντε αἰσθητήρια τοῦ σώματος· οἱ ὀφθαλμοί, λέγω, τά ὦτα, οἱ ῥώθωνες, τό στόμα, καί τό κοινόν αἰσθητήριον τῆς ἁφῆς, ἵνα δύναται δι’ αὐτῶν κυρίως μέν καί προηγουμένως, νά ἔρχηται εἰς τήν ἰδικήν του νοητήν τροφήν, καί ἡδονήν· δηλαδή, πρῶτον, εἰς τήν αἴσθησιν καί ἀντίληψιν τῆς αἰσθητῆς ταύτης κτίσεως, ἤ καί τῆς θείας Γραφῆς· δεύτερον, ὑπό ταύτης τῆς αἰσθήσεως νά χειραγωγῆται τῇ ὁδηγίᾳ τοῦ λογικοῦ, εἰς τήν σοφίαν, ἀγαθότητα, δύναμιν, χάριν, ἀλήθειαν, γλυκύτητα, καί τάς ἄλλας τοῦ δημιουργοῦ ἐνεργείας, καί τελειότητας, αἱ ὁποῖαι θεωροῦνται ἐν τῇ κτίσει καί τῇ Γραφῇ.
Καί τρίτον, ἀπό τῶν ἐνεργειῶν τούτων καί τελειοτήτων, νά ἀναβαίνῃ ὅσον τό δυνατόν, διά τῶν πτερύγων τῆς νοερᾶς ἐνεργείας, καί εἰς τήν γνῶσιν καί θεωρίαν αὐτοῦ τοῦ δημιουργοῦ τῆς κτίσεως, καί τοῦ δοτῆρος τῆς θείας Γραφῆς, τοῦ τάς τοιαύτας τελειότητας ἔχοντος. Καί περί μέν τῆς κτίσεως λέγει ὁ Σολομών· «Ἐκ γάρ μεγέθους, καί καλλονῆς κτισμάτων, ἀναλόγως ὁ γενεσιουργός αὐτῶν θεωρεῖται.» (Σοφ. ιγ’, 5). Καί «Τά ἀόρατα αὐτοῦ ἀπό κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε αΐδιος αὐτοῦ δύναμις, καί θειότης (ἤτοι μεγαλειότης), εἶπεν ὁ θεῖος Παῦλος» (Ρωμ. α’, 20). Περί δέ τῆς θείας Γραφῆς ὁ μέν κορυφαῖος Πέτρος εἶπεν· «Οὐ γάρ θελήματι ἀνθρώπου ἠνέχθη ποτέ προφητεία, ἀλλά ὑπό Πνεύματος ἁγίου φερόμενοι, ἐλάλησαν οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι.» (Β’, Πέτρ. α’, 2). Ὁ δέ Παῦλος εἶπε· «Λαλοῦμεν οὐκ ἐν διδακτοῖς ἀνθρώποις σοφίας λόγοις, ἀλλ’ ἐν διδακτοῖς Πνεύματος ἁγίου.» (Α’, Κορινθ., β’, 13). Θέλεις νά γυμνάσωμεν τοῦτο ὅπερ λέγω ἐπί δύο αἰσθητηρίων;
ΠΗΓΗ: Ἀπό τό πρῶτο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου: «ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΝ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ» πού περιέχεται στό βιβλίο: «ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑ», τοῦ Γέροντος Χρύσανθου Σκουρτανιώτου Μοναχοῦ, τοῦ αὐταδέλφου αὐτοῦ Γερασίμου Ἱερομονάχου καί τῆς Συνοδείας αὐτοῦ. ΚΕΡΑΣΙΑ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 1974 (Σ. 381 – 382).
Ἡ εἰκόνα τοῦ κειμένου, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
