1η. Ἀνάλυσις τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς, ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ Ματθ. α’ 1 – 25, ἀπό τό βιβλίον τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα: «ΛΑΛΕΙ ΚΥΡΙΕ…. ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ» 1980. (Σελ. 32 – 34).
Ὁ φόβος τοῦ Ἰωσήφ μήπως λιθοβοληθῇ αὐτός καί ἡ μεμνηστευμένη μετ’ αὐτοῦ Παρθένος ὡς μοιχοί κατά τό Μωσαϊκό νόμο, Δευτ. κδ’ 1, Λευιτ. κ’ 10, Ἐξόδια. κ’ 13 κ.ἄ., διαλύεται μέ τήν ἐπέμβασι τοῦ Ἀγγέλου εἰπόντος ὅτι ἡ σύλληψις ὀφείλεται στή δημιουργική δραστικότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δεδομένου, ἄλλως τε, ὅτι καί τοῦτο ὄχι μόνον προεφητεύθη ὑπό τοῦ Ἡσαΐου, ὅπως ἀναφέρει ἡ περικοπή, Ἡσ. στ’ 14, ἀλλά καί πιό πρίν, χιλιάδες χρόνια, ὅταν ὁ Μωυσῆς μᾶς ἀπεκάλυψε τή Βουλή τοῦ Θεοῦ κατά τήν ὁποία «σπέρμα γυναικός» θά συνέτριβε τήν κεφαλή τοῦ ἀρχαίου ὄφεως, Γενεσ. Γ’ 15: «Ἔχθραν θήσω ἀνά μέσον σοῦ (τοῦ διαβόλου) καί ἀνά μέσον τῆς γυναικός καί ἀνά μέσον τοῦ σπέρματός σου (δηλ. τῶν ὀργάνων του), καί ἀνά μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς, (δηλ. τοῦ Ἰησοῦ καί τῶν πιστῶν). Αὐτός σοῦ τηρήσει τήν κεφαλήν, καί σύ τηρήσεις αὐτοῦ τήν πτέρναν» (διά τό πάθημα τοῦ Σταυροῦ). Ὄχι σπέρμα ἀνδρός, λοιπόν, ἀλλά γυναικός. Νέα δημιουργία, Νέος Ἀδάμ, Νέα πνευματική Κτίσις, ἄνευ θελήματος ἀνδρός. (Βλέπε Ἰωάν. α’ 13.)
Ἐκεῖνο πού οἱ ἀρνηταί τῆς πίστεως ἐκμεταλλεύονται εἶναι τό Ματθ. α’ 25 χωρίον, πού ἀναφέρει τό «ἕως» καί τό «πρωτότοκον». Ἀλλά γιά τό μέν πρῶτον, εἴθισται τῇ Γραφῇ μέ τό ὑπέρχρονον τοῦτο «ἕως» νά ἐπιτυγχάνῃ τό σκοπό πού θέλει. Καί ἔχουμε κατά τόν Ἱερόν Χρυσόστομο: «Παραλαβών δέ αὐτήν οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτήν, ἕως οὗ ἔτεκε τόν υἱόν αὐτῆς τόν πρωτότοκον». Τό «ἕως» ἐνταῦθα εἴρηκεν οὐχ ἵνα ὑποπτεύσῃς, ὅτι μετά ταῦτα ἔγνω αὐτήν, ἀλλ’ ἵνα μάθῃς ὅτι πρό τῶν ὠδίνων πάντως ἀνέπαφος ἦν ἡ Παρθένος. Τίνος οὖν ἕνεκεν, φησί, τό «ἕως» τέθεικεν; Ὅτι ἔθος τῇ Γραφῇ τοῦτο πολλάκις ποιεῖν, καί τήν ρῆσιν ταύτην μή ἐπί διωρισμένων τιθέναι χρόνων. Καί γάρ ἐπί τῆς κιβωτοῦ φησίν: «Οὐχ ὑπέστρεψεν ὁ κόραξ ἕως οὗ ἐξηράνθη ἡ γῆ (Γένεσ. η’ 7), καίτοι γε οὐδέ μετά ταῦτα ὑπέστρεψεν. Καί περί τοῦ Θεοῦ διαλεγομένη, φησίν: «ἀπό τοῦ αἰῶνος καί ἕως τοῦ αἰῶνος σύ εἶ». (Ψ. πθ’, 2) οὐχ ὅρους τιθεῖναι ἐνταῦθα. Καί πάλιν εὐαγγελιζομένη καί λέγουσα: «Ἀνατελεῖ ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ δικαιοσύνη καί πλῆθος εἰρήνης, ἕως οὗ ἀνταναιρεθῆ ἡ σελήνη» (Ψ. ΟΑ’ 7), οὐ πέρας δίδωσι τῷ καλῷ τούτῳ στοιχείῳ. Οὕτω δή καί ἐνταῦθα, τό «ἕως» εἶπε τά πρό τῶν ὠδίνων ἀσφαλιζομένη, τά δέ μετά ταῦτα σοι καταλιμπάνουσα συλλογίζεσθαι». Γι’ αὐτό καί ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγει γιά τούς φλυαροῦντας ἰδία Προτεστάντας, ὅτι μετά τόκον ἡ Παρθένος ἐγέννησε καί ἄλλα παιδιά με τόν Ἰωσήφ, ὅτι «οὐ σωφρονοῦντος λογισμοῦ τά τοιαῦτα» ὅταν ἀναλογισθῇ κανείς ὅτι καί τοῦτο προεφητεύθη διά τοῦ Ἰεζεκιήλ: «Καί εἶπε Κύριος: ἡ Πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται καί οὐδείς μή διέλθῃ δι’ αὐτῆς ὅτι Κύριος ὁ Θεός Ἰσραήλ εἰσελεύσεται δι’ αὐτῆς, καί ἔσται κεκλεισμένη». Μδ’ 1, 2. Ὁ δέ Ἡσαΐας ὁμιλεῖ περί «Σημείου», Ζ’ 14, δηλ. περί καταπληκτικοῦ θαύματος πού ὑπερβαίνει τό ἀνθρώπινο λογικό. Οἱ βλάσφημες φλυαρίες περί τοῦ ἐναντίου εἶναι σκόπιμες ἐκ μέρους τῶν ἐχθρῶν τῆς χριστιανικῆς πίστεως καί προέρχονται ἀπό ἑβραιογενεῖς ὁμάδες πού θέλουν νά βάλλουν κατά τῆς θεότητος τοῦ Κυρίου. Ὑπάρξεις ἁπλῶς χαριτωθεῖσες κρατοῦν τήν παρθενικότητά τους μέχρι θανάτου καί θυσιάζονται γι’ αὐτό τό δώρο τοῦ Θεοῦ· ἡ Θεοτόκος ἐκ τῆς ὁποίας ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐσαρκώθη, δέν εἶναι τρέλλα καί ὑποβολή δαιμονική νά καταβιβάζεται στό ἐπίπεδο τῶν σαρκικῶν γυναίων;
Ὡς πρός τό «Πρωτότοκος» ὁμιλεῖ ἀφ’ ἑαυτοῦ ἡ κυριολεκτοῦσα φράσις: «Πρωτότοκος». Δέν λέγει «πρωτόκτιστος», γιατί ο ἐκ Παρθένου, διά Πνεύματος Ἁγίου γεννηθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι κτῖσμα. Ὁ Κύριος δέν εἶναι ἄνθρωπος, ἀλλά Θεάνθρωπος. Πρωτότοκος ἐννοεῖ Μονογενής (Ἰωάν. α’ 14, γ’ 16 – Α’ Ἰωάν. δ’ Α’ γ’ 18).
Ἄς μελετήσουμε λοιπόν, τίς Προφητεῖες καί θά ἰδοῦμε τό Χριστό πρό τῆς κατά σάρκα Γεννήσεώς του.
