Ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου
«Ἐντολῇ γάρ Κυρίου μή σιωπᾷν ἐν καιρῷ κινδυνευούσης Πίστεως. Λάλει γάρ, φησί, καί μή σιώπα… Διά τοῦτο κἀγώ ὁ τάλας, δεδοικώς τό Κριτήριον, λαλῶ.»
Ἐντολή Κυρίου εἶναι νά μή σιωπᾶμε σέ περιόδους πού ἡ πίστις κινδυνεύει. Διότι λέγει, νά ὁμιλῆς καί νά μή σιωπᾶς καί: «…ἐάν ὑποστείληται, οὐκ εὐδοκεῖ ἡ ψυχή μου ἐν αὐτῷ» (Ἑβρ. ι’ 38), καί «…ἐάν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. ιθ’ 40).
Ὥστε, ὅταν ὁ λόγος εἶναι περί πίστεως, δέν μποροῦμε νά ποῦμε: Ἐγώ ποιός εἶμαι; Ἱερεύς; Οὐδέποτε. Ἄρχων; Οὔτε αὐτό. Στρατιώτης; Ἀπό ποῦ; Γεωργός; Ἀλλά οὔτε καί τοῦτο. Πτωχός, προμηθευόμενος μόνο τήν ἐφήμερη τροφή. Δέν μοῦ πέφτει λόγος οὔτε φροντίδα γιά τό προκείμενο ζήτημα. Ἀλοίμονο, οἱ λίθοι θά κραυγάσουν καί σύ θά μείνης σιωπηλός καί ἀμέριμνος;…. Ὥστε καί αὐτός ὁ πτωχός εἶναι στερημένος κάθε ἀπολογίας τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως, ἐπειδή τώρα δέν ὁμιλεῖ, καί ἄξιος κατακρίσεως καί μόνο γι’ αὐτό τό λόγο.
(Ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, Ἐπιστολή πα’ βιβλίο β’, P.G. 99, 1321A-C).
