Κατά τό 1900 ἔτος βαδίζοντας πρός τόν μεσασμόν τοῦ 8ου αἰῶνος ἄρχεται ὁ κόσμος τοῦ καιροῦ ἐκείνου, νά γίνεται ἀγνώριστος. Ὅταν πλησιάσῃ ὁ καιρός τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου θά σκοτισθῇ ἡ διάνοια τῶν ἀνθρώπων ἀπό τά πάθη τά τῆς σαρκός καί θά πληθυνθῇ σφόδρα ἡ ἀσέβεια καί ἡ ἀνομία, τότε ἄρχεται ὁ κόσμος νά γίνεται ἀγνώριστος, αἱ μορφαί τῶν ἀνθρώπων θά μετασχηματίζωνται καί δέν θά γνωρίζωνται οἱ ἄνδρες ἀπό τάς γυναῖκας διά τῆς ἀναισχύντου ἐνδυμασίας καί τῶν τριχῶν τῆς κεφαλῆς, οἱ τότε ἄνθρωποι θά ἀγριέψουν καί θά γίνουν ὡσάν θηρία ἀπό τήν πλάνην τοῦ ἀντιχρίστου. Δέν θά ὑπάρχῃ σεβασμός εἰς τούς γονεῖς καί τούς γεροντοτέρους· ἡ ἀγάπη θά ἐκλείψῃ, οἱ δέ ποιμένες τῶν χριστιανῶν Ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς θά εἶναι ἄνδρες κενόδοξοι, παντελῶς μή γνωρίζοντες τήν δεξιάν ὁδόν ἀπό τήν ἀριστεράν· τότε θά ἀλλάξουν τά ἤθη καί οἱ παραδόσεις τῶν χριστιανῶν καί τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ σωφροσύνη θά ἀπωλεσθῇ ἀπό τούς ἀνθρώπους καί θά βασιλεύσῃ ἡ ἀσωτία. Τό ψεῦδος καί ἡ φιλαργυρία θά φθάσουν εἰς τόν μέγιστον βαθμόν, καί οὐαί εἰς τούς θησαυρίζοντας ἀργύρια. Αἱ πορνεῖαι, μοιχεῖαι, ἀρσενοκοιτίαι, κλοπαί καί φόνοι, θά πολιτεύωνται, ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, καί διά τήν ἐνέργειαν τῆς μεγίστης ἁμαρτίας καί ἀσελγείας, οἱ ἄνθρωποι θέλουν στερηθῆ τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπου ἔλαβον εἰς τό Ἅγιον Βάπτισμα, ὡς καί τήν τύψιν τῆς συνειδήσεως.
Αἱ Ἐκκλησίαι δέ τοῦ Θεοῦ θά στερηθοῦν εὐλαβῶν καί εὐσεβῶν ποιμένων καί ἀλλοίμονον τότε εἰς τούς ἐν τῷ κόσμῳ εὑρισκομένους χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι θά στερηθοῦν τελείως τήν πίστιν, διότι δέν θά βλέπουν ἀπό κανέναν φῶς ἐπιγνώσεως. Τότε θά ἀναχωροῦν ἀπό τόν κόσμον εἰς τά ἱερά Καταφύγια διά νά εὕρουν ψυχικήν ἀνακούφισιν τῶν θλίψεών των καί παντοῦ θά εὑρίσκουν ἐμπόδια καί στεναχωρίας. Καί πάντα ταῦτα γενήσονται διά τό ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θέλει κυριεύση τά πάντα, καί γενήσεται ἐξουσιαστής πάσης τῆς Οἰκουμένης καί θά ποιῇ τέρατα καί σημεῖα κατά φαντασίαν, θέλει δέ δώση πονηράν σοφίαν εἰς τόν ταλαίπωρον ἄνθρωπον, νά ἐφεύρῃ νά ὁμιλῇ ὁ εἷς εἰς τόν ἄλλον, ἀπό τήν μίαν ἄκρην τῆς γῆς ἕως τήν ἄλλην, τότε θά πέτανται στόν ἀέρα ὡς πτηνά καί διασχίζοντες τόν βυθόν τῆς θαλάσσης ὡς ἰχθύες.
Καί ταῦτα πάντα ποιοῦντες οἱ δυστυχεῖς ἄνθρωποι, διαβιοῦντες ἐν ἀνέσει, μή γνωρίζοντες οἱ ταλαίπωροι ὅτι ταῦτα ἐστί πλάνη τοῦ Ἀντιχρίστου. Καί τόσον θά προοδεύσῃ τήν ἐπιστήμην κατά φαντασίαν ὁ πονηρός, ὥστε ἀποπλανῆσαι τούς ἀνθρώπους καί μή πιστεύειν εἰς τήν ὕπαρξιν τοῦ ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Τότε βλέπων ὁ Πανάγαθος Θεός τήν ἀπώλειαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, θέλει κολοβώση τάς ἡμέρας, διά τούς ὀλίγους σωζομένους, διότι ὁ διάβολος θέλει πλανεῖσαι εἰ δυνατόν καί τούς ἐκλεκτούς. Τότε αἰφνιδίως θέλει ἔλθη ἡ δίστομος ρομφαία καί θά θανατώσῃ τόν πλάνον καί τούς ὀπαδούς αὐτοῦ.
ΠΗΓΗ: Ἀπό τό βιβλίο «ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΛΑΝΗΘΟΎΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ». ΕΚΔΟΣΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ». Σελ. 162.
