† Ἀρχιμανδρίτη π. Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου
Ἔντασις τοῦ διωγμοῦ.
Στόν καιρό τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Ἀντιχρίστου ὁ διωγμός κατά τῆς Ἐκκλησίας δέν θά εἶναι θεωρητικός. Δέν θά γίνη μονάχα μέ τίς ἀντίχριστες κακοδοξίες καί πλάνες, ἀλλά καί μέ τήν πιό ἄγρια καί βάναυση βία. Καί ὄργανα διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν Ἀντίχριστο δέν θά εἶναι μονάχα οἱ συνεργάτες του Ἑβραῖοι καί Ἐθνικοί, ἀλλά καί τά ἐκκλησιαστικά ἐκεῖνα πρόσωπα, πού θά δεχθοῦν τότε τό χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου. Τά τελευταῖα αὐτά πρόσωπα θά βοηθήσουν τόν Ἀντίχριστο μέ τά ὑλικά καί πνευματικά μέσα τους. Θά γίνουν σύμμαχοι τοῦ Ἀντιχρίστου στό διωγμό μέ τήν ἐκκλησιαστική Διοίκησι, μέ τό κήρυγμα, τίς τελετές κ.λ.π., πού θά χρησιμοποιηθοῦν μέ ἀσέβεια γιά νά ὑπαχθοῦν τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας στόν Ἀντίχριστο.
Τότε ὁ Ἀντίχριστος θά φανερώση ὅλη τήν φονική του διάθεσι κατά τῆς Ἐκκλησίας καί «κατά πάντων μέν (τῶν ἀνθρώπων) ἐξαιρέτως δέ καθ’ ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν», λέγει ὁ Κύριλλος Ἱεροσολύμων. Ὁ ἀγῶνας τῶν Χριστιανῶν τότε θά εἶναι πολύ μεγάλος, πολύ γενναῖος. Ἐκεῖνοι, πού δέν θά ἀρνηθοῦνε τόν Κύριο, θά εἶναι ἀληθινοί γίγαντες. Γιά τούς πιστούς, πού δέν θά δεχθοῦν νά πάρουν τό χάραγμα τοῦ θηρίου, οἱ ἀπειλές καί τά ἐπακόλουθα θά εἶναι τρομακτικά. Γι’ αὐτούς θά θεσπίση ὁ Ἀντίχριστος κάθε εἴδους παράνομες ποινές καί βασανιστήρια. Θά προσπαθήση ὁ Ἄνομος νά ξεπεράση ὅλους τούς Χριστιανομάχους, ὅλους τούς ἀντιχρίστους τυράννους «τούς πρό αὐτοῦ γενομένου ἀδίκους καί ἀσεβεῖς», διῶκτες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως λέγει ὁ Κύριλλος Ἱεροσολύμων (ΒΕΠΕΣ 39, 190 – 191).
Ὁ Ἀντίχριστος καί οἱ σύμμαχοί του τότε θά κρατοῦν κάτω ἀπό τό ἄγρυπνο βλέμμα τους τούς ἀνθρώπους. Ὅποιος δέν θά ἔχη τό χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου, θά βρίσκεται σέ ἀπομόνωσι, σέ τρομερή δυσμένεια. Θά εἶναι ὑποψήφιος ἁλυσιδωτῶν συμφορῶν καί μαρτυρικοῦ θανάτου.
Γιά τούς ὀρθοδόξους, τούς πιστούς τοῦ Χριστοῦ στρατιῶτες, ἡ ζωή θά εἶναι μαρτύριο συνεχές. Θά ζοῦν μέσα σέ μιά ἀτμόσφαιρα ζόφου καί τρόμου, ἐνῶ παράλληλα γύρω τους θά κυριαρχῆ ἡ σαρκική ζωή, τά πάθη τά σαρκικά, ἡ ἀναισχυντία, ὁ ἀνήθικος κατακλυσμός. Ἡ ἁμαρτία θά ξαπλωθῆ τότε χωρίς ὅρια, χωρίς φραγμό, ὅπως στά Σόδομα καί Γόμμορα. Σέξ καί μόνο σέξ.
Ἡ ζωή τῶν πιστῶν θά γίνεται μαρτυρική κι’ ἀνυπόφορη διότι θά ἐπικρατῆ τότε πένθος στήν Ἐκκλησία, διότι δέν θά ὑπάρχη οὔτε προσφορά, οὔτε θυμίαμα, οὔτε Θεία Κοινωνία.
Ἄς δοῦμε ὅμως τί γράφει ἐπ’ αὐτοῦ ὁ Ἱππόλυτος:
«Πενθοῦσι δέ καί αἱ Ἐκκλησίαι πένθος μέγα, διότι οὔτε προσφορά, οὔτε θυμίαμα ἐκτελεῖται, οὔτε λατρεία θεάρεστος, ἀλλά τά ἱερά τῶν ἐκκλησιῶν ὡς «ὁπωροφυλάκιον» γενήσονται καί τό τίμιον σῶμα καί αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκεῖναις οὐκ ἀναφανήσεται. Λειτουργία σβεσθήσεται, ψαλμωδία παυθήσεται, ἀνάγνωσις τῶν Γραφῶν οὐκ εἰσακουσθήσεται. Ἀλλά σκότος ἔσται τοῖς ἀνθρώποις καί θρῆνος ἐπί θρῆνον καί οὐαί ἐπί οὐαί. Ρίψεται τότε ὁ ἄργυρος καί ὁ χρυσός ἐν ταῖς πλατείαις καί οὐδείς συνάξει αὐτούς, ἀλλά πάντα βδελυκτά καθεστήκασιν. Πάντες γάρ τοῦ ἐκφυγεῖν καί κρυβῆναι σπουδάσουσι καί οὐδαμοῦ δυνήσονται λαθεῖν ἐκ τῶν παθῶν τοῦ ἀντικειμένου…» (Τόμος 6ος σελίς 289).
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ † Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Βασιλόπουλου «Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ (Πῶς, πότε καί γιατί θά ἔρθη)», ἔκδοσις10η, «Ὀρθοδόξου Τύπου» σέλ.239.
