6. «Ψυγήσεται ἡ ἁγάπη».
Τό μῖσος καί ἡ κακία ὅμως δέν θά εἶναι ξαφνικό καί ἀνεξήγητο σύμπτωμα, μά καρπός ἀσεβείας.
Τό μῖσος θά κυριαρχήση, ὅταν οἱ καρδιές καί οἱ ψυχές ἀφήσουν τά ἔργα τοῦ φωτός καί περιπλακοῦν στά ἔργα τοῦ Διαβόλου. Ὅταν πληθυνθοῦν οἱ ἀνομίες. Τότε οἱ καρδιές θ’ ἀδειάσουν ἀπό τήν ζωηφόρα δύναμι τῆς Πίστεως. Θά χάσουν τήν φλόγα, τή ζεστασιά, τόν παλμό. Τότε θά παγώσουν. Ἡ παράβασι τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ συνεπάγεται κρύο καί παγωνιά στίς σχέσεις μεταξύ τῶν ἀνθρώπων.
«Κ α ί δ ι ά τ ό π λ η θ υ ν θ ῆ ν α ι τ ή ν ἀ ν ο μ ί α ν ψ υ γ ή σ ε τ α ι ἡ ἀ γ ά π η τ ῶ ν π ο λ λ ῶ ν», γράφει ὁ Εὐαγγελιστής (Ματθ. ΚΔ’ 12).
Εὐτυχισμένος ὅμως σέ κάθε περίστασι θά εἶναι ἐκεῖνος, πού στό κῦμα τῆς ἀνομίας καί τοῦ μίσους, στή λαίλαπα τοῦ σκανδαλισμοῦ καί ὅλων τῶν δοκιμασιῶν, θά ἀντιτάξη τήν ὑπομονή, τήν καρτερία καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό ἄλλωστε προελέχθησαν.
5. Ἡ κήρυξις τοῦ Εὐαγγελίου.
Ἄλλο «σημεῖον» πρό τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Ἀντιχρίστου καί τῆς Β’ Παρουσίας θά εἶναι ἡ κήρυξις τοῦ Εὐαγγελίου σ’ ὅλο τόν κόσμο, σ’ ὅλη τήν Οἰκουμένη: «Κ α ί κ η ρ υ χ θ ή σ ε τ α ι τ ο ῦ τ ο τ ό Ε ὐ α γ γ έ λ ι ο ν τ ῆ ς β α σ ι λ ε ί α ς ἐ ν ὅ λ ῃ τ ῇ ο ἰ κ ο υ μ έ ν ῃ ε ἰ ς μ α ρ τ ύ ρ ι ο ν π ᾶ σ ι τ ο ῖ ς ἔ θ ν ε σ ι, κ α ί τ ό τ ε ἥ ξ ε ι τ ό τ έ λ ο ς» (Ματθ. ΚΔ’ 14). Μετά τό κήρυγμα αὐτό θά ἔρθη τό μισητό καί ἀηδές κάθαρμα, ὁ Ἀντίχριστος, πού θά ἐπιφέρη τήν ἐρήμωσι «τό βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως» καί τόν ὄλεθρο. Μέ τόν ἐρχομό τοῦ Ἀντιχρίστου θά κριθοῦν, θά κατακριθοῦν καί καταδικασθοῦν ὅσοι δέν πίστεψαν στήν ἀλήθεια, ὅπως οἱ Ἑβραῖοι: «ἵ ν α κ ρ ι θ ῶ σ ι π ά ν τ ε ς ο ἱ μ ή π ι σ τ ε ύ σ α ν τ ε ς τ ῇ ἀ λ η θ ε ί ᾳ» (Β’ Θεσ. β’ 12).
Μέ ἄλλα λόγια τό Εὐαγγέλιο, τό μήνυμα καί τό κλειδί τῆς σωτηρίας, θά κηρυχθῆ σ’ ὅλα τά ἔθνη, ἀσχέτως ἄν αὐτά πιστέψουν ἤ ὄχι. Ἄν δέν πιστέψουν θά εἶναι «εἰς μαρτύριον», πρός καταδίκη τους καί κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Θά εἶναι σάν μάρτυς κατηγορίας, ὅτι δηλαδή ἄν καί τούς ἐκηρύχθη ἡ ἀλήθεια καί ἡ σωτηρία, δέν τήν δέχτηκαν.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι ἡ κήρυξις τοῦ Εὐαγγελίου «ἐν ὅλῃ τῇ Οἰκουμένῃ» ἔχει γίνει ἤδη ἀπό τῆς ἐποχῆς τῶν Ἀποστόλων.
Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος πρίν 1600 περίπου χρόνια ἔλεγε:
«Οἱ τοῦ Χριστοῦ μαθηταί, οἱ ἁλιεῖς καί τελῶναι καί σκηνοποιοί, ἐν ὀλίγοις ἔτεσι τήν οἰκουμένην ἅπασαν πρός τήν ἀλήθειαν ἐπανήγαγον… ἐκεῖνοι οἱ δώδεκα πᾶσαν τήν οἰκουμένην πρός ἑαυτούς ἐπέστρεψαν». Καί δέν ἔχει καμμιά σημασία, ἄν δέν πιστέψανε ὅλοι, πρόσθετε.
Καί πρίν ἀπό τόν Ἱ. Χρυσόστομο, ὁ Κύριλλος Ἱεροσολύμων ἔγραφε: «Καί σχεδόν, ὡς ὁρῶμεν, ὁ κόσμος ἅπας τῆς τοῦ Χριστοῦ διδασκαλίας πεπλήρωται».
Γενικά ὅμως τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου θά πληρωθῆ μέχρι τοῦ Ἀντιχρίστου κι’ ἀκόμα καί στίς μέρες τοῦ Ἀντιχρίστου μέχρι τῆς ἐνδόξου Δευτέρας τοῦ Κυρίου μας Παρουσίας.
Συνοψίζοντας ἐδῶ τά σημεῖα τά πρό τοῦ Ἀντιχρίστου σημειώνομε, ὅτι αὐτά εἶναι τά ἑξῆς:
- Οἱ ψευδοπροφήτες καί οἱ ψευδόχριστοι.
- Οἱ πόλεμοι καί οἱ ἀκοές πολέμων.
- Οἱ λιμοί καί οἱ λοιμοί.
- Οἱ σεισμοί κατά τόπους.
- Τά ἐκκλησιαστικά σκάνδαλα.
- Ἡ ὑποχώρησις τῆς ἀγάπης καί ἐπικράτησις τοῦ μίσους.
- Ἡ κήρυξις τοῦ Εὐαγγελίου σ’ ὅλη τήν Οἰκουμένη.
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ †Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Βασιλόπουλου «Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ (Πῶς, πότε καί γιατί θά ἔρθη)», ἔκδοσις 10η, «Ὀρθοδόξου Τύπου» σέλ.107.
Σ.Σ.: Τό φωτογραφικό καί Εἰκόνων ὑλικό, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη.
