Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
Ἡμέρα ΚΣΤ’
Περί τοῦ Παραδείσου.
Α’. Ἐμβαίνωντας εἰς τόν Παράδεισον θά ἔχω εὐθύς ὅλα τά ἀγαθά χωρίς κανένα κακόν· θέλω χαρεῖ χωρίς καμμίαν ἐνόχλησιν· ὢ πόσον μεγάλη θέλει εἶναι ἡ παρηγορία μου! ἡ χαρά μου! ἡ εὐφροσύνη μου!
Β’. Ὅλα τά καλά θά ἔχω τότε καί θά χαίρωμαι εἰς τήν συντροφιάν τοῦ Ἰησοῦ μου, τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῶν Ἀγγέλων καί τῶν ἁγίων· ὢ καί τί ἔνδοξος καί ὡραῖα συντροφιά ὅπου θέλει εἶναι ἡ ἰδική μου!
Γ’. Θά χαίρωμαι αἰωνίως χωρίς κίνδυνον νά χάσω ποτέ μίαν τοιαύτην χαράν· ὢ χαρά ἀνεκδιήγητος!
Εἰς κάθε σου λύπην καί χαράν, λέγε. Παράδεισε, Παράδεισε, πότε νά σέ ἀπολαύσω; καί εἰς σύγκρισιν τοῦ Παραδείσου, θέλεις μάθη νά καταφρονῇς ὅλα τά ἀγαθά τῆς γῆς καί νά ὑπομένῃς θεληματικῶς ὅλας τάς δυστυχίας καί τά πάθη.
Πηγή: ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ» Ἐκδοτικός Οἶκος Βασ. Ρηγόπουλου. 1971.
