Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
Ἡμέρα Γ’
Περί τῆς εἰδήσεως τοῦ θανάτου.
Α’. Ἄν δέν ἀποθάνω ἀπό ἕνα αἰφνίδιον θάνατον, θέλω λάβει εἰς ἕνα καιρόν τήν εἴδησιν διά νά διορθωθῶ καί ἴσως τότε νά ἔχω καιρόν διά νά ἐξομολογηθῶ· ἀλλά μέ βίαν τότε ἠμπορῶ νά ὁμιλήσω ἀπό τό βάρος τῆς ἀρρωστίας;
Β’. Ἴσως νά ἔχω νοῦν διά νά ἐξετασθῶ ἀλλά μετά βίας τότε ἠμπορῶ νά εἶμαι εἰς τόν ἑαυτόν μου ἀπό τόν φόβον;
Γ’. Ἴσως νά ἔχω καρδίαν διά νά κάμω καλήν μετάνοιαν· ἀλλά τότε ἔχω τήν συνείδησίν μου μπερδεμένην ἀπό τόσαις ἁμαρτίαις·
ὦ Θεέ μου, τί θέλω κάμει;
Ἔχε πάντοτε εὐτρεπισμένην τήν ψυχήν σου καί βγάλε πᾶσαν αἰτίαν ἐλέγχου συνειδήσεως· ἔχε ἕνα καλόν πνευματικόν καί μή χάσῃς τοῦτον τόν καιρόν ὅπου σοῦ δίδει ὁ Θεός, διά νά διορθωθῇς μίαν φοράν ἀληθινά.
Πηγή: ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ» Εκδοτικός Οίκος Βασ. Ρηγόπουλου. 1971.
