Εὐαγγέλιον
Ἐκ τοῦ κατά Ματθαίον, κεφάλαιον ΙΕ´, Στίχοι 21 – 28
Τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα.
Η ΠΙΣΤΙΣ
Ἂν καί ἡ πίστι στόν Τριαδικό προσωπικό Θεό, Ματθ. κη’ 19 κ.α. εἶναι μία, καί ὡς ἀληθής θεογνωσία ἀποτελεῖ τήν ὠστική πρός τά ἄνω δύναμι, αὐτή ἐνεργοποιουμένη, εἶναι ἑνωτική μετά τοῦ Θεοῦ, φωτιστική τοῦ μυαλοῦ γιά νά μή πλανᾶται, ἀνακαινιστική τῆς καρδιᾶς γιά νά μή ρυπαίνεται, ζωτική δύναμι γιά τόν ψυχοσωματικόν ὀργανισμό, τόν ὁποῖο κρατεῖ σέ ἰσορροπία, ἀναπτύσσει τό αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας, ντύνει ἀξιολογία τόν ἄνθρωπο, παρωθεῖ τοῦτον σέ ἔργα δημιουργικά πολλαπλῶς ὠφέλιμα, ἀφαιρεῖ τή στεγνότητα καί στυγνότητα τῆς λογικῆς, προλαμβάνει τή φυσίωσι καί τήν ἔπαρσι τοῦ ἀτελοῦς ἀνθρώπου, καταξιώνει τή ζωή πού ἔχει σκοπό καί προορισμό, ἀποτελεῖ ἰσχυρότατον ὅπλο κατ’ ἀντιθέων ρευμάτων, δυναμώνει τήν ἠθική βούλησι τοῦ ἀνθρώπου, γίνεται πηγή δυνάμεως κατ’ ἀντιξοοτήτων καί ὑπομονή, ὅταν ὁ φυσικός ἤ ἠθικός πόνος πιέζῃ τά στήθη μας.
Ἡ πίστι δοκιμάζεται καί δίνει τότε τό παρόν. Καί ὅταν δημιουργῇ, ἐν ἀπουσίᾳ τῶν κυματισμῶν τῆς ζωῆς, καί ὅταν πυρακτώνῃ τήν ψυχή πρός ἄρσιν τοῦ σταυροῦ της, ἡ πίστι βγαίνει πάντα νικήτρια. Ἀπό τῆς πλευρᾶς αὐτῆς δέν εἶναι ἁπλῶς χρήσιμη, ἀλλά βασική προϋπόθεσις ὅλων τῶν ἀγαθῶν τόσον κατά τάς ἡσύχους ἡμέρας τοῦ βίου μας, ὅσον καί κατά τάς τρικυμιώδεις, ὅταν οἱ πολλαπλοί πειρασμοί μᾶς κυκλώνουν γιά νά μᾶς ἀφαιρέσουν ἐκεῖνο πού δέν μᾶς ἔδωσαν. Ἂν καί στόν πόνο του ὁ ἄνθρωπος ἐξαίρεται ὡς πνεῦμα ἐπάνω ἀπό τήν ὕλη καί ὡς αἰώνιος πέρα ἀπό τό παροδικό τῆς φευγαλέας παρούσης ζωῆς, ἐν τούτοις, αὐτός ὁ πόνος, δέν εἶναι ἀπό κανένα λογικόν ἄνθρωπον ἐπιθυμητός, παρά τή σκοπιμότητά του γιά ὅλους μας.
Ὁ ἄνθρωπος πονεῖ, σάν φυσικός ζωντανός ὀργανισμός τοῦ ὁποίου τά μέλη προσβάλλονται ἀπό ποικίλας ἀσθενείας, πονεῖ σάν ψυχή, ὅταν δέν εὑρίσκῃ κατανόησι μεταξύ τῶν συνανθρώπων του ἤ ἀδικῆται, πονεῖ καί ὅταν ἁμαρτάνῃ ἐλεγχόμενος ἀπό τήν ἴδια του τή συνείδησι, πονεῖ ὅταν βλέπη τό κακό νά προοδεύῃ στόν κόσμο, πονεῖ ὅταν ὑλικά ὑποφέρῃ ἤ τό παιδί του πῆρε τόν κακό δρόμο ἤ ἀσθένησε βαρειά. Καί στήν περίπτωσι αὐτή πονεῖ περισσότερο ἡ μάννα, ὅπως ἡ σημερινή Χαναναία, τῆς ὁποίας ἡ πίστι δοκιμασθεῖσα σκληρά ἐθριάμβευσε καί ὁ θρίαμβος τῆς πίστεως ἔγκειται στό γεγονός ὅτι τό αἴτημα τῆς θεραπείας τῆς δαιμονιζομένης κόρης ἐγένετο δεκτό, καί δημοσία ἐπῃνέθη ὑπό τοῦ Κυρίου ἡ ἐπιμονή τῆς μητρός, ὅπως ὁ ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς Θεός τήν εὐσπλαχνισθῇ καί τῆς χαρίσῃ ὑγιαίνουσα τή θυγατέρα.
«Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις». Ταύτισι τοῦ θελήματος τοῦ Κυρίου μέ τό θέλημα τῆς πιστευούσης μητρός. «Καί ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπό τῆς ὤρας ἐκείνης». Ἔλαβε αὐτό πού ἐζήτησε ἡ μητέρα: τό παιδί της ἀπό τήν ἀγκαλιά τοῦ σατανᾶ, μέ τήν πίστι της καί μέ τή θαυματουργική ἐνέργεια τοῦ Χριστοῦ τό ἔφερε στή μητρική της ἀγκάλη, ὅπως καί τίς δύο μαζί, μητέρα καί θυγατέρα, στήν ἀγκάλη τοῦ Ἰατροῦ τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων.
Οἱ ἄπιστοι, βεβαίως, πού δέν εἶναι παρά κάτι «μουρλά» ὑποκείμενα πού δέν ἔχουν κανένα προσανατολισμό στή ζωή τους, καταφεύγουν περισσότερο στά «ἠλεκτροσόκ», καί ὅταν ἀκόμη πρόκειται περί καθαροῦ δαιμονισμοῦ, ἀντί νά ἐπικαλεσθοῦν διά τῆς θερμῆς πίστεως τή δραστικότητα τῆς Χάριτος. Καί τό ἀποτέλεσμα εἶναι τό ἀδιαχώρητο τῶν Ψυχιατρείων. Ἐγκεφαλικά τραύματα, ἐπιληψίες ἐκ βαρείας κληρονομικότητος ἔκτακτα ἐπεισόδια κατά τήν πρόοδο τῆς ἐφηβικῆς ἡλικίας κ.τ.τ. δέν ὑπάγονται στό δαιμονισμό, παρά τή ὁμοιότητα τῶν φυσιολογικῶν φαινομένων. Ὁ δαιμονισμός εἶναι ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ, προσωπικοῦ πνεύματος ὅπως ἐξάγεται ἐκ τῶν Γραφῶν καί τῆς πείρας. Καί τό πονηρό πνεῦμα τρέμει πρό τοῦ Ἰησοῦ, ὡς ὑπόδικον, Ματθ. η’ 29 κ.α. καί ἔχει συνείδησι τῆς κακουργίας, ἀλλά καί τῆς ἀδυναμίας του πρό τῆς θεότητος. Γι’ αὐτό ἐπιβάλλεται καταφυγή μέ τήν ἄσειστη πίστι στό Χριστό πού ἐκβάλλει τά πάσης μορφῆς δρῶντα δαιμόνια στίς ἡμέρες μας στό πρόσωπο τῶν ἀπίστων ὑλιστῶν, μηδενιστῶν καί φαύλων, Λουκᾶ ιγ’ 32, πού καλά καί σώνει τούς ἄρεσε νά ὑπηρετοῦν τά ἔργα τοῦ σκότους.
Πηγή: Τό βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἄθ. Καλύβα: «ΛΑΛΕΙ ΚΥΡΙΕ…. ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ» 1980. (Σελ. 87 – 89).
