Ταῦτα ἀκούσαντες οἱ Ἐφέσιοι καί ἰδόντες τήν θεάν των συντριβεῖσαν, ἠγανάκτησαν περισσότερον, καί ἔρριπτον πάλιν λίθους κατά τοῦ Ἰωάννου. Ὅμως οὐδέ εἷς ἐκ τῶν λίθων ἐκτύπησεν αὐτόν, ἀλλά μόνον αὐτοί ὑπό τοῦ θυμοῦ καί τῆς ὀργῆς κατεξεσχίζοντο καί τούς χιτῶνας των περιέσχιζον, μή δυνάμενοι διά τῶν χειρῶν των νά ἐκδικηθῶσι τόν Ἰωάννην, ἐπειδή ἐσκέπτετο ὑπό τῆς θείας Χάριτος. Ὁ δέ Ἰωάννης, ἰδών αὐτούς ὑπό τοῦ δαίμονος ἐξεγειρομένους καί ὀργιζομένους, εἶπε πρός αὐτούς∙ «Καθησυχάσατε, ὦ ἄνδρες Ἐφέσιοι∙ διότι δέν εἶναι λογικῶν ἀνθρώπων αὐτά τά ὁποῖα κάμνετε, ἀλλά πολλῆς ἀλογίας καί ἀγνωσίας γέμοντα, καί πρέποντα μόνον εἰς ἐκείνους τούς ἀκαθάρτους δαίμονας, οἱ ὁποῖοι σᾶς παρακινοῦσιν ἵνα κάμνητε τά τοιαῦτα. Προσέχετε λοιπόν καί ἔλθετε εἰς τόν ἑαυτόν σας διά νά ἴδητε τήν δύναμιν τοῦ ἰδικοῦ μου Θεοῦ». Τῶν δέ Ἐφεσίων μύθους νομιζόντων τούς λογοῦς τοῦ Ἰωάννου, σταθείς οὗτος κατά ἀνατολάς, καί τάς χεῖρας αὐτοῦ πρός τόν οὐρανόν ἀνυψώσας, καί μεγάλως στενάξας, εἶπε∙ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐν οἰκτιρμοῖς καί μέτρῳ παιδείας πιστοποίησον τούς ἀνθρώπους τούτους, ὅτι σύ εἶσαι ὁ Θεός καί πλήν σοῦ δέν ὑπάρχει ἕτερος».
Ὡς ἐτελείωσεν ἡ προσευχή εὐθύς ἐγένετο σεισμός μέγας καί βρασμός τῆς γῆς, ὥστε ἐκ τοῦ φόβου πεσόντες ἀπέθανον ἕως διακόσιοι ἄνδρες∙ οἱ δέ λοιποί, ἅμα συνῆλθον ἐκ τοῦ φόβου, ἔπεσον εἰς τούς πόδας τοῦ Ἰωάννου, παρακαλοῦντες αὐτόν ὅπως τύχωσιν ἐλέους∙ διότι μέγας τρόμος ἐκλόνιζεν αὐτούς, διό καί παρεκάλουν λέγοντες∙ «Παρακαλοῦμέν σε, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ἵνα ἀναστήσῃς τούς ἀποθανόντας ἀνθρώπους διά νά πιστεύσωμεν εἰς τόν ὑπό σοῦ κηρυττόμενον Θεόν». Ἀναβλέψας δέ ὁ Ἰωάννης εἰς τόν οὐρανόν παρεκάλεσε τόν Θεόν μετά στεναγμῶν καί δακρύων καί σιωπηρᾶς φωνῆς, χωρίς νά ἀκούηται, λέγων οὕτως∙ «Ὁ ὤν Θεός πρός τόν ἀεί ὄντα Πατέρα, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ὁ ἐπιφανείς ἐπί σωτηρίᾳ πάντων τῶν ἀνθρώπων καί συγχωρήσας εἰς ἡμᾶς τούς πιστεύοντας ἐπί σέ τάς ἁμαρτίας ἡμῶν, αὐτός συγχώρησον καί τούτους τούς τεθνηκότας, καί ἀνάστησαν αὐτούς διά τῆς παντοδυνάμου χειρός σου καί ἄνοιξον τάς καρδίας αὐτῶν πρός φωτισμόν τῆς γνώσεώς σου∙ δός δέ καί εἰς ἐμέ τόν δοῦλον σου θάρσος τοῦ μετά παρρησίας λαλεῖν τόν λόγον σου».
Ταῦτα προσευχηθέντος τοῦ Ἰωάννου, πάλιν ἐγένετο βρασμός τῆς γῆς μέγας, καί εὐθύς ἀνέστησαν πάντες οἱ ἀποθανόντες∙ καί προσπεσόντες εἰς τόν Ἰωάννην παρεκάλουν αὐτόν, ἵνα τούς ἀξιώσῃ τῆς ἐνθέου σωτηρίας διά τοῦ θείου Βαπτίσματος. Ἀφοῦ λοιπόν ἐδίδαξεν ἱκανῶς καί κατήχησε τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἐβάπτισεν αὐτούς ἅπαντας∙ παραλαβών δέ ἡμᾶς ὁ Διοσκορίδης ἔφερεν εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ καί παρέθεσε τράπεζαν∙ καί ἀφοῦ ἐφάγομεν καί ηὐφράνθημεν διά τήν σωτηρίαν τῶν ἀδελφῶν, ἐξήλθομεν πάλιν πρός διδασκαλίαν τῶν ἀνθρώπων, καί ἤλθομεν εἰς ἕνα τόπον ὀνομαζόμενον «Τύχη πόλεως». Εἰς τό μέρος τοῦτο εὑρίσκετο εἷς ἄνθρωπος παραλυτικός τελείως, ἔχων εἰς τήν ἀσθένειαν αὐτήν δώδεκα ἔτη, ὁ ὁποῖος μόλις εἶδε τόν Ἰωάννην ἔκραξε λέγων πρός αὐτόν∙ «Ἐλέησόν με μαθητά τοῦ Θεοῦ»∙ πλησιάσας δέ πρός αὐτόν ὁ Ἰωάννης εἶπεν∙ «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀνάλαβε τήν ὑγείαν σου»∙ καί ἐν τῷ ἅμα ἠγέρθη ὁ ἀσθενής εὐχαριστῶν καί δοξάζων τόν Θεόν.
ΠΗΓΗ: ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Θ’ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ (ΣΕΛ. 571 – 572) ΑΘΗΝΑΙ 1963.
Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι
