Τότε ὁ σοφός ἐκεῖνος καί ὄντως οἰκουμενικός Διδάσκαλος λέγει πρός τόν βασιλέα· «Πρῶτον μέν, ὦ βασιλεῦ, εὑρίσκω τοῦτο εἰς τόν Βίον τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ὅστις ἦτο ἄριστος εἰς τήν ζωγραφικήν τέχνην. Γράφει λοιπόν ἐκεῖ, ὅτι καθ’ ὅν χρόνον ἔζη ἀκόμη ἡ Θεοτόκος ἐπί τῆς γῆς, ἐζωγράφισεν ὁ Ἅγιος τρεῖς Εἰκόνας ἰδικάς της, τάς ὁποίας ἐπῆγεν εἰς τήν Θεοτόκον νά τάς ἴδη· ἡ δέ Παναγία, ὡς τάς εἶδεν, ἐχάρη καί εἶπεν· «Ἡ χάρις τοῦ Υἱοῦ μου καί ἡ ἰδική μου νά εἶναι μετ’ αὐτῶν». Ἐάν λοιπόν ἦτο ἀπρεπές, ὦ βασιλεῦ, νά ζωγραφίζωμεν τούς Ἁγίους, θά τόν ἤλεγχεν ἡ Θεοτόκος, διότι τήν ἐζωγράφισεν· ἀλλ’ ὅπως φαίνεται ἤρεσκεν εἰς τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστόν καί εἰς τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον νά τούς ζωγραφίζωμεν καί νά τούς προσκυνοῦμεν». Λέγει ὁ βασιλεύς· «Τότε πῶς εἶναι γεγραμμένον, ὅτι εἶπεν ὁ Θεός εἰς τόν Μωυσῆν, νά μή προσκυνήση κανένα ὁμοίωμα ἐπί τῆς γῆς;» (Ἐξ. κ’ 4) Ἀπεκρίθη ὁ Διδάσκαλος· «Ἄκουσόν μου, ὦ βασιλεῦ. Ὁ Θεός ἐπειδή προέβλεπεν, ὅτι οἱ Ἑβραῖοι θέλουν πέσει εἰς τήν εἰδωλολατρίαν, διά τοῦτο τούς ἔδωσε τοιαύτην παραγγελίαν. Διότι, ὅπως γνωρίζεις, οἱ Ἑβραῖοι μετά τόν θάνατον τοῦ Μωυσέως ἐποίησαν εἴδωλα καί ἔλεγαν, ὅτι ἐκεῖνα ἦσαν θεοί. Ἡμεῖς ὅμως δέν λέγομεν, ὅτι αἱ ἄγιαι Εἰκόνες εἶναι θεοί, ἀλλά μόνον τάς προσκυνοῦμεν ὡς ἀντίτυπα τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων. Ὅπως δηλαδή συμβαίνει μέ τό νόμισμα, τό ὁποῖον ἔχει τόν χαρακτῆρα τοῦ προσώπου σου· δέν λέγομεν, ὅτι αὐτό εἶναι ὁ βασιλεύς, ἀλλά ἀντίτυπον τοῦ βασιλέως, καί ὡς τοιοῦτον τό τιμῶσαι καί οἱ ἄνθρωποι καί δέν τολμοῦν νά τό καταπατήσουν. Ὁμοίως καί τάς ἁγίας Εἰκόνας τάς τιμῶμεν, ἐπειδή ἔχουν τά πρόσωπα τῶν Ἁγίων, καί κάμνουν διάφορα θαύματα τῇ ἐνεργείᾳ τοῦ Παναγίου Πνεύματος». Λέγει πρός αὐτόν ὁ βασιλεύς· «Ποῦ ἠκούσθη τό ὅτι ἔκαμαν θαύματα αἱ Εἰκόνες»; Ἀπεκρίθη ὁ Διδάσκαλος· «Ἄκουσον, βασιλεῦ, νά σοῦ διηγηθῶ τί θαύματα ἔκαμαν, καί πῶς καί αὐτός ὁ Δεσπότης Χριστός ἐζωγράφισε τήν Εἰκόνα τοῦ προσώπου του».
Κατά τόν καιρόν, κατά τόν ὁποῖον ἔμελλε νά παραδοθῆ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἀληθής Θεός, εἰς τάς χεῖρας τῶν ἀνόμων Ἑβραίων, ὡς τέλειος ἄνθρωπος ὅπου ἦτο, ἐδειλία καί ἐφοβεῖτο, κατά τό ἀνθρώπινον· ὅμως ἀνέβη εἰς τό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν νά προσευχηθῆ, διά νά δείξη εἰς ἡμᾶς τόν τρόπον, μέ τόν ὁποῖον ὀφείλομεν καί ἡμεῖς νά προσευχόμεθα εἰς περίπτωσιν ἀντιμετωπίσεως κινδύνου. Ἀναβαίνων δέ τό ὄρος ἵδρωσε τό τίμιον αὐτοῦ πρόσωπον· ὅθεν ἐζήτησεν ἀπό μαθητήν του τινά μανδήλιον, ἴνα σπογγισθῆ, εὐθύς δέ ὡς ἐσπογγίσθη, ἐτυπώθη τό ἅγιον αὐτοῦ πρόσωπον εἰς ἐκεῖνο τό μανδήλιον, ἔκαμε δέ τοῦτο καί πολλά θαύματα μετά ταῦτα. Εἰς τήν Ἀλεξάνδρειαν πάλιν ἦτο ποτέ ἄρχων τις, ὅστις διερχόμενος πολλάκις ἀπό τήν μεγάλην Ἐκκλησίαν καί βλέπων εἰς τό προαύλιον αὐτῆς τήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἔλεγε λόγια βλάσφημα κατ’ αὐτῆς. Νύκτα δέ τινα ἐφάνη πρός αὐτόν ἡ Θεοτόκος, ἔχουσα μεθ’ ἑαυτῆς καί δύο εὐνούχους, τούς ὁποίους ἐπρόσταξε νά τόν τανύσουν χεῖρας καί πόδας. Τούτου γενομένου ἥπλωσε τήν ἁγίαν αὐτῆς χεῖρα, καί ἐχάραξεν ὅλα τά μέλη του μέ τόν δάκτυλόν της· παρευθύς δέ διελύθη ὁ τρισκατάρατος ἐκεῖνος, ὡς τό ὕφασμα τῆς ἀράχνης».
«Ἄλλος δέ τις ἄρχων εἰς τήν αὐτήν πόλιν ἐβλασφήμει τήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας· ἡμέραν δέ τινα τόν κατεδίωκον στρατιῶται νά τόν φονεύσουν· αὐτός δέ μή ἔχων ποῦ νά προσφύγη, ἔδραμεν εἰς τήν Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, καί ὤ τοῦ θαύματος! ὥσπερ ζῶσα ἀπέστρεψε τό πρόσωπόν της ἀπ’ αὐτοῦ. Τότε τόν συνέλαβον οἱ διώκοντες καί τόν ἐφόνευσαν. Ἄλλος δέ τις ἄνθρωπος ἔρριψε πέτραν κατά τῆς Εἰκόνος τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καί παρευθύς εἶδον πάντες οἱ ἐκεῖ εὑρεθέντες ὡς νά ἐξῆλθεν ἀπό τοῦ στόματος ἐκείνου περιστερά καί εἰσῆλθε κόραξ. Ἀλλά καί ἐδῶ εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν ἔγινέ ποτε ἐξαίσιον θαῦμα ἀπό Εἰκόνα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, τό ὁποῖον ἄκουσον».
«Ἔξωθι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἁγίας Σοφίας εἶναι φρέαρ, εἰς τό ὁποῖον νίπτονται οἱ Χριστιανοί, ὅταν πρόκειται νά εἰσέλθουν εἰς τόν Ναόν. Ἐκεῖ λοιπόν ὑπῆρχε Εἰκών τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, τήν ὁποίαν ἔστησεν ὁ μέγας βασιλεύς Ἰουστινιανός. Ἑβραῖος δέ τις ἐπῆγε ποτέ νά πίη ὕδωρ καί ἰδών ὅτι πέριξ αὐτοῦ δέν ὑπῆρχε κανείς, ἐξήγαγε τήν μάχαιράν του καί ἐκτύπησε τήν ἁγίαν Εἰκόνα εἰς τό στῆθος. Παρευθύς τότε, ὤ τῶν θαυμασίων σου, Χριστέ, μυστηρίων! ἀνέβλυσεν αἷμα ἄφθονον, τόσον, ὥστε βλέπων αὐτό ὁ Ἑβραῖος ἐφοβήθη σφόδρα καί μή γνωρίζων τί νά κάμη, ἐπῆρε τήν Εἰκόνα καί τήν ἔρριψεν ἐντός τοῦ φρέατος. Ὅμως οὔτε εἰς τό φρέαρ εσταμάτησεν ἡ ἐκροή τοῦ αἵματος, ἀλλά μάλιστα καί ἐπλήθυνε περισσότερον, τόσον ὥστε ἐγένετο καί τό ὕδωρ αἷμα. Εἰς τήν κατάστασιν ἐκείνην εὑρισκομένου τοῦ Ἑβραίου, εἶδον αὐτόν Χριστιανοί τινες διερχόμενοι ἐκεῖθεν, καί τόν συνέλαβον ὡς φονέα. Τότε ἐκεῖνος ἠναγκάσθη νά ὀμολογήση τήν ἀλήθειαν, ἀνασύροντες δέ οἱ Χριστιανοί τήν Εἰκόνα ἐκ τοῦ φρέατος, εὗρον αὐτήν ἔχουσαν ἐμπεπηγμένην τήν μάχαιραν εἰς τό στῆθος. Ὅθεν ἅπαντες ἐξεπλάγησαν διά τό φοβερόν καί παράδοξον ἐκεῖνο θαῦμα, ὁ δέ Ἑβραῖος πιστεύσας εἰς τόν Χριστόν ἐβαπτίσθη καί ἐγένετο Χριστιανός μεθ’ ὁλοκλήρου τοῦ οἴκου του. Οὐχί δέ μόνον αἱ Δεσποτικαί καί Θεομητορικαί Εἰκόνες ἔκαμαν θαύματα, ὦ πολυχρονεμένε βασιλεῦ, ἀλλά καί αἱ Εἰκόνες τῶν Ἁγίων. Ἄκουσον δέ καί ἕτερον θαῦμα τό ὁποῖον εήργησεν ἡ Εἰκών τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου. Εἰς τάς Κυκλάδας νήσους εὑρίσκεται νῆσος ὀνομαζομένη Χειμονός. Πρός τό νότιον λοιπόν μέρος τῆς νήσου ταύτης ἦτο Ναός τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, ἐντός δέ τοῦ βήματος τῆς αὐτῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρχε Εἰκών τοῦ Ἀποστόλου. Ἱερεύς δέ τις τοῦ Ναοῦ ἐκείνου ἐξ ἐνεργείας τοῦ διαβόλου παρακινηθείς ἔλαβε τήν ἁγίαν Λόγχην καί ἐξώρυξε τόν δεξιόν ὀφθαλμόν τοῦ Ἀποστόλου καί παρευθύς, ὤ τοῦ θαύματος! ἐξωρύχθη ὁ ἰδικός του δεξιός ὀφθαλμός καί προσεκολλήθη εἰς τήν θέσιν τοῦ ἐξορυγμένου ὀφθαλμοῦ τῆς Εἰκόνος. Ἔκτοτε δέν ἔλειψεν ὁ Ἱερεύς καθήμενος ἐκεῖ ἔμπροσθεν τῆς Εἰκόνος τυφλός, τήν ἁμαρτίαν του ὀδυρόμενος».
«Κατά δέ τάς ἡμέρας τοῦ βασιλέως Τιβερίου ἄλλο θαῦμα μέγα καί παράδοξον ἔγινε. Γυνή τις ἀρχόντισσα πλουσία κατά πολλά, ὀνομαζόμενη Μαρία, χήρα, ἀσθενήσασα βαρέως, οὐδεμίαν εἶχε πλέον ἐλπίδα ζωῆς καί ἀνά πᾶσαν ὥραν ἀνέμενε τόν θάνατον. Ὅμως ἄν καί εἰς τοιαύτην ἀπελπιστικήν κατάστασιν εὑρίσκετο, συνέλαβε σκέψιν ἀγαθήν καί ἔστειλε τούς δούλους αὐτῆς εἰς τά Ἱεροσόλυμα, νά τῆς φέρουν τήν ἁγίαν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τήν ἀχειροποίητον. Καί διά νά συντομεύσω τόν λόγον, βασιλεῦ, τῆς ἔφεραν τήν ἁγίαν Εἰκόνα. Ἀφοῦ δέ ἐκείνη τήν προσεκύνησε μετά πόθου μεγάλου περιετύλιξε ταύτην διά λεπτοῦ ὑφάσματος καί τήν ἐτοποθέτησεν ἐντός μεγάλου κιβωτίου, εἶτα δέ τήν ἀπέθεσεν εἰς τό παρεκκλήσιον τῆς οἰκίας της. Ἀφοῦ δέ παρῆλθον τεσσαράκοντα ἡμέραι ἤρχισεν ἡ ἀσθένειά της νά τήν ἐνοχλῆ περισσότερον. Ὅθεν ὑπέφερε πολύ ἀπό τούς πόνους, τόσον ὥστε δέν ἠδύνατο πλέον οὔτε καί νά ἐγερθῆ κἄν ἀπό τήν κλίνη της. Τότε προσεκάλεσεν ἔμπιστόν τινα δούλην της καί τῆς λέγει· «Ὓπαγε εἰς τό παρεκκλήσιόν μας, λάβε μετά προσοχῆς τό κιβώτιον μέ τήν ἀχειροποίητον Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί φέρε την ἐδῶ, νά τήν προσκυνήσω, ἴσως ἐλαφρωθοῦν οἱ πόνοι μου».
«Ἐπῆγε λοιπόν ἡ δούλη νά πάρη τό κιβώτιον καί παρευθύς εἶδε φλόγα μεγάλην, ἥτις ἐξήρχετο ἀπ’ αὐτό καί ἀνέβαινεν ἕως τήν στέγην τῆς οἰκίας, ἐκεῖθεν δέ πάλιν κατέβαινε καί ἐπλήρου διά τῆς λάμψεώς της ὁλόκληρον τό παρεκκλήσιον. Ὡς εἶδεν ἡ δούλη τό τοιοῦτον θαυμάσιον, ἔπεσε κατά γῆς ὡς νεκρά. Ἄλλη δέ δούλη ἐπῆγε καί εἶπεν εἰς τήν κυρίαν της τήν ὑπόθεσιν· αὐτή δέ ὡς ἤκουσεν τό θαυμάσιον κατέβη ἀπό τήν κλίνην της μέ βίαν πολλήν καί ἐπῆγε νά ἴδη τό γενόμενον, ὡς δέ εἶδε καί αὐτή τήν φλόγα ἐκείνην, ἐβόησε μεγαλοφώνως· «Κύριε, ἐλέησον». Οἱ δέ ἐκεῖσε παρευρισκόμενοι ἄνθρωποι, ἀκούσαντες τήν φωνήν, ἔδραμον νά ἴδουν τί συμβαίνει καί ὅλοι εἶδον ὀφθαλμοφανῶς τό παράδοξον θαῦμα. Τότε ἔκαμαν οἱ Ἱερεῖς δέησιν καί κατεσίγασεν ἡ φλόξ, ἀνοίξαντες δέ τό κιβώτιον εὗρον τήν ἁγίαν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ἀκεραίαν καί ἀβλαβῆ, εἰς δέ τό ὕφασμα μέ τό ὁποῖον εἶχε περιτυλιχθῆ αὕτη ἦτο τετυπωμένον τό ὁμοίωμα τῆς Εἰκόνος. Ἔθεσαν τότε οἱ Ἱερεῖς τό νέον ἀχειροποίητον ἐκεῖνο ἱερόν ἀποτύπωμα τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω εἰς τήν ἀρχόντισσαν καί παρευθύς ἐθεραπεύθη αὕτη ἀπό τήν δεινήν ἐκείνην ἀσθένειαν».
Μετά χρόνους πολλούς, ὅτε ἡ τιμιωτάτη Μαρία ἐγνώρισεν, ὅτι πλησιάζει ὁ καιρός τοῦ θανάτου της, ἐσκέφθη νά ἀποστείλη τό ἱερόν ἐκεῖνο ἐκτύπωμα εἴς τι Μοναστήριον γυναικῶν. Ἐπειδή δέ κατά τάς ἡμέρας ἐκείνας ἐπῆγεν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Μελιτινῆς Δομετιανός, ὁ ἐξάδελφος τοῦ βασιλέως Μαυρικίου, εἰς ἐκείνον τόν τόπον, προσεκάλεσεν αὐτόν ἡ Μαρία καί τοῦ τό ἔδωκε νά τό ὑπάγη εἰς τήν πόλιν του, τήν Μελιτινήν, μέ τήν παράκλησιν νά δώση αὐτό εἰς τάς Μοναχάς τοῦ Μοναστηρίου τῆς Ἀναλήψεως. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος λοιπόν ἐπῆγε πράγματι καί παρέδωκεν αὐτό εἰς τάς Μοναχάς κατά τήν παραγγελίαν τῆς γυναικός. Κατά δέ τόν καιρόν τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Ἡρακλείου, ὁ βασιλεύς τῶν Περσῶν Χοσρόης κυριεύων τάς χώρας καί πόλεις τῆς Ἀσίας ἔφθασε καί εἰς τήν Μελιτινήν, αἱ δέ Μοναχαί, φοβούμεναι τήν αἰχμαλωσίαν, ἔλαβον τήν ἀχειροποίητον Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἐπῆγαν εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν. Ἰδών τάς Μοναχάς ὁ Ἀρχιερεύς τοῦ καιροῦ ἐκείνου Σέργιος παρεχώρησεν εἰς αὐτάς ἕν Μοναστήριον διά νά ἐγκατασταθοῦν. Μετά δέ τινας ἡμέρας, μαθών ὅτι αἱ Μοναχαί ἔχουν Εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἀχειροποίητον, ἔστειλεν ἕνα ἐκ τῶν Διακόνων του καί επῆρεν αὐτήν διά τῆς βίας».
«Δέν παρῆλθον πολλαί ἡμέραι καί ὁ Ἀρχιερεύς ἠσθένησε βαρέως· νύκτα δέ τινα εἶδε καθ’ ὕπνον φοβερόν τινα ἄνθρωπον, ὅστις τοῦ ἔλεγεν· «Ἀπόδωσε γρήγορα ἐκεῖνο, τό ὁποῖον ἐπῆρες ἀδίκως ἀπό τό Μοναστήριον τῶν γυναικῶν». Τοῦτο ἰδών λέγει τήν πρωίαν εἰς τούς Κληρικούς του· «Μήπως γνωρίζετε νά ἠδίκησα καμμίαν Μοναχήν; Διότι εἶδον κατά τήν νύκτα ἄνθρωπον φοβερόν, ὅστις μοῦ ἔλεγε: Δός τήν ἀδικίαν ὀπίσω». Μή γνωρίζοντες δέ οἱ Κληρικοί τά γενόμενα, τοῦ λέγουν· «Πειρασμός τοῦ διαβόλου θά εἶναι, ἅγιε Δέσποτα, διότι ἡμεῖς δέν ἐνθυμούμεθα νά ἠδίκησες ποτέ Μοναχήν τινα, ἤ ἄλλον ἄνθρωπον». Κατά τήν δευτέραν ὅμως νύκτα βλέπει καί πάλιν ὁ Ἀρχιερεύς τόν αὐτόν ἄνθρωπον, νά τοῦ λέγη μετά θυμοῦ· «Σπεῦσον νά ἀποδώσης ταχέως τήν ἀχειροποίητον Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ εἰς τάς Μοναχάς, αἱ ὁποῖαι ἦλθον ἀπό τήν Μελιτινήν. Δέν γνωρίζεις, ὅτι εἶναι ξέναι καί ἀπαρηγόρητοι; Διατί τάς πικραίνεις καί σύ περισσότερον;»
«Ἐγερθείς ἀπό τοῦ ὕπνου ὁ Πατριάρχης ἐκάλεσε τόν Διάκονόν του καί τοῦ λέγει· «Ὅταν ἐπῆρες τόν Δεσποτικόν χαρακτῆρα ἀπό τάς Μοναχάς τί σοῦ εἶπον; Πῶς ἐφάνη εἰς αὐτάς τό πράγμα;» Ἀπεκρίθη ὁ Διάκονος· «Βαρέως ἐδέχθησαν τήν στέρησιν, Δέσποτα ἅγιε, καί ἐάν ἠδύναντο θά μέ ἐφόνευον». Τότε ἠννόησεν ὁ Πατριάρχης, ὅτι ἔκαμεν ἀδικίαν. Ὅθεν ἀπέστειλε καί πάλιν τήν ἁγίαν Εἰκόνα εἰς τάς Μοναχάς κατά τήν εἰκοστήν ἐνάτην τοῦ Νοεμβρίου μηνός, συνοδεύσας αὐτήν μέ πλούσια χαρίσματα καί παρευθύς ἔπαυσεν ἡ ἀσθένειά του καί ἔγινεν ὑγιής δοξάζων τόν Θεόν. Δέν εἶναι ὅλα αὐτά θαύματα, βασιλεῦ, τά ὁποία ἐνήργησαν αἱ ἅγιαι Εἰκόνες; Πῶς λοιπόν σύ τάς καταπατεῖς καί λέγεις, ὅτι εἶναι εἴδωλα; Δέν ἐρωτᾶς καί τόν Πατριάρχην Γερμανόν, νά πληροφορηθῆς καί παρ’ αὐτοῦ τήν ἀλήθειαν;» Ἀπεκρίθη ὁ βασιλεύς· «Τόν ἐκάλεσα καί αὐτόν χθές καί ἐφλυάρησεν, ὅπως καί σύ». Εἶπεν ὁ Διδάσκαλος· «Λοιπόν φλυαρίαι εἶναι αὐτά, τά ὁποία σοῦ λέγω, βασιλεῦ; Εἶναι δέ καλά τά ἰδικά σου λόγια, τά ἀσεβέστατα καί παράνομα; Κάμε τότε ὅπως νομίζεις καλύτερον· ἐγώ ὅμως δέν συγκοινωνῶ εἰς τήν αἵρεσίν σου». Ἀπεκρίθη ὁ βασιλεύς· «Ὕπαγε εἰς τήν ὑπηρεσίαν σου καί ἐγώ ὅτι γνωρίζω θά κάμω».
Ἀνεχώρησε λοιπόν παρευθύς ὁ Διδάσκαλος καί ἐπῆγεν εἰς τό Διδασκαλεῖον του. Ὁ δέ παρανομώτατος βασιλεύς, ἐπειδή εἶχεν ἐντός του ὅλον τόν διάβολον καί ἤθελε νά στερεώση τό πεῖσμα του, ἔβαλε διά νυκτός πῦρ εἰς τό διδασκαλεῖον καί κατέκαυσε τόν Διδάσκαλον ὁμοῦ μέ τούς μαθητάς του καί μέ ὅλα τά συνηγμένα βιβλία. Κατά δέ τήν πρωΐαν ὥρισε παρευθύς νά ἀφαιρέσουν ἀπό ὅλας τάς Ἐκκλησίας τάς ἁγίας Εἰκόνας καί ἅλλας μέν νά κατακαύσουν, ἅλλας δέ νά ρίψουν εἰς τήν θάλασσαν. Τίς νά διηγηθῆ τάς ὅσας ἀσεβείας καί παρανομίας ἔκαμε τότε ὁ ἀσεβέστατος τύραννος; Παρευθύς τότε ἐξέβαλεν ἀπό τόν Πατριαρχικόν θρόνον τόν Ἅγιον Γερμανόν καί ἀνεβίβασεν εἰς αὐτόν ἄλλον ὀμόπιστόν του, Ἀναστάσιον ὀνόματι, ὁ ὁποῖος ἔχων συντρόφους τόν Κωνσταντῖνον καί τόν Νικήταν, παρεκίνησαν τόν βασιλέα εἰς περισσοτέραν εἰκονομαχίαν. Καί ἀκούσατε παρακαλῶ, Ὁσιώτατοι Πατέρες καί εὐλογημένοι Χριστιανοί, ὁπόσας καί ὁποίας ἀσεβείας ἔκαμεν ὁ τρισκατάρατος εἰς τάς ἁγίας Εἰκόνας.
ΠΗΓΗ: ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΜΟΣ ΙΓ’ ΤΡΙΩΔΙΟΝ (ΣΕΛ. 266 – 270) ΑΘΗΝΑΙ 1969.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
