Ἐξελθόντες ἐκ τῆς πόλεως Φλωρᾶς καί περιπατήσαντες, εἰσήλθομεν εἰς τήν πόλιν Μυρινοῦσαν κατά τήν πρώτην τοῦ Λώου (Αὐγούστου) μηνός, καί ἐλθόντες εἰς τόν τόπον καλούμενον «Πιαστήριον» εὕρομεν ἐκεῖ τούς πρώτους τῆς πόλεως ἔχοντας ἕνα νέον σιδηροδέσμιον κείμενον κατά γῆς· ἠρώτησε δέ ὁ Ἰωάννης ἕνα ἐκ τῶν ἐκεῖ παρισταμένων, λέγων· «Διά ποῖον λόγον εἶναι δεμένος οὗτος ὁ νέος;». ἀπεκρίθη ἐκεῖνος εἰπών· «Ἑκάστην πρώτην τοῦ μηνός προσφέρεται εἷς νέος καθαρός θυσία εἰς τόν εὐεργέτην λύκον». Εἶπε δέ ὁ Ἰωάννης· «Καί ποῖος εἶναι ὁ λύκος οὗτος; ἐπεθύμουν νά μάθω». Λέγει πάλιν ἐκεῖνος· «Περί τήν τετάρτην ὥραν τῆς ἡμέρας ἔρχονται οἱ ἱερεῖς καί λαμβάνουσι τόν νέον πρός θυσίαν καί ἀκολουθεῖ αὐτούς ὅλος ὁ λαός· ἐάν λοιπόν θέλῃς νά ἀκολουθήσῃς καί σύ, δύνασαι νά ἴδῃς τόν λύκον καί τήν θυσίαν τήν τελουμένην εἰς αὐτόν». Εἶπε πρός αὐτόν ὁ Ἰωάννης· «Ἄνθρωπε, βλέπω σε ἄνθρωπον φρόνιμον, γνωστικόν καί μέ πᾶσαν ἀρετήν ἐστολισμένον· ἐπειδή δέ ἐγώ εἶμαι ξένοςκαί ἐπιθυμῶ νά ἴδω τόν λύκον αὐτόν, δεῖξον αὐτόν παρακαλῶ εἰς ἐμέ, καί διά τήν χάριν ταύτην θά σοί δώσω μέγα δῶρον»· τοῦτο δέ ἀκούσας ἐκεῖνος, ἐδέχθη ἵνα δείξῃ τόν λύκον πρός τόν Ἰωάννην. Ὅθεν ἐλθόντες εἰς τόν τόπον ἐκεῖνον καί συνομιλοῦντες μετά τοῦ ἀνθρώπου, αἴφνης ὁ δαίμων ὁ καλούμενος λύκος ἀνέβη ἐκ τοῦ ποταμοῦ ἐστολισμένος κατά φαντασίαν διά ποικίλου στολισμοῦ.
Ἰδών ὁ Ἰωάννης τόν λύκον εἶπε· «Πρός σέ λέγω, πνεῦμα πονηρόν, ἄκουσον»· καί εὐθύς ἐστάθη ὁ δαίμων· εἶπε δέ πρός αὐτόν ὁ Ἰωάννης· «Πόσα ἔτη ἔχεις εἰς τόν τόπον τοῦτον;»· ἀπεκρίθη ὁ δαίμων λέγων· «Ἑκατόν ἑξήκοντα πέντε». Λέγει πάλιν πρός αὐτόν ὁ Ἰωάννης· «Παραγγέλλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὅπως ἐξέλθῃς ἐκ τῆς νήσου ταύτης καί εἰς ἐρήμους καί ἀκατοικήτους τόπους πλέον νά ἔχῃς τήν διαμονήν σου»· καί εὐθέως τό πονηρόν πνεῦμα ἐγένετο ἄφαντον ἀπ’ ἔμπροσθεν ἡμῶν. Ἰδών ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος τό σημεῖον τό ὁποῖον ἐποίησεν ὁ Ἰωάννης, ἔπεσεν εἰς τούς πόδας αὐτοῦ λέγων· «Παρακαλῶ σε, κύριε, εἰπέ εἰς ἐμέ ποῖος εἶσαι; διότι βλέπω ὅτι καί τούς θεούς διατάσσεις καί μετά τρόμου σοῦ ὑπακούουσι». Λέγει πρός αὐτόν ὁ Ἰωάννης· «Ἐγώ εἶμαι Ἰωάννης ὁ Ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ· οὗτος δέ, τόν ὁποῖον σεῖς λέγετε λύκον, εἶναι πνεῦμα πονηρόν καί διαφθείρει τάς ψυχάς τῶν ἀνθρώπων· διά τοῦτο ἀπέστειλέ με ὁ Χριστός ἵνα διώξω τούς δαίμονας καί ὑποδείξω εἰς τούς ἀνθρώπους τήν ὁδόν τῆς ἀληθείας». Ταῦτα ἀκούσας ὁ ἄνθρωπος λέγει πρός τόν Ἀπόστολον· «Παρακαλῶ σε, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ὅπως ποιήσῃς καί ἐμέ δούλον τοῦ Χριστοῦ». Κατηχήσας δέ τοῦτον ὁ Ἰωάννης, ἐβάπτισεν αὐτόν εἰς τόν ποταμόν.
Ἐνῷ δέ ἀκόμη ὁ Ἰωάννης ἐπεστήριζε διά λόγων πνευματικῶν τόν φωτισθέντα ἀδελφόν, ἰδού ἔρχονται οἱ ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης φέροντες μεθ’ ἑαυτών σιδηροδέσμιον τόν νέον διά νά θυσιάσωσιν αὐτόν εἰς τόν δαίμονα· καί δέσαντες αὐτοῦ τούς πόδας καί ἑτοιμάσαντες κατά πάντα, ἔλαβον εἰς χεῖρας τό ξίφος καί ἀνέμενον τήν ἐμφάνισιν τοῦ δαίμονος· διότι ἐφαίνετο πρῶτον εἰς αὐτούς ὁ δαίμων δι’ ἐκστάσεως καί φαντασίας, κατελάμβανε δέ αὐτούς φόβος καί τρόμος, καί τότε ἔσφαζον τόν νέον. Ἐπειδή ὅμως ὁ δαίμων δέν ἐφαίνετο καί ἐκεῖνοι ἀνέμενον, πλησιάσας αὐτούς ὁ Ἰωάννης εἶπεν· «Ὦ ἄνδρες, οἱ εὑρισκόμενοι εἰς τήν πλάνην τῶν δαιμόνων, αὐτόν τόν ὁποῖον σεῖς νομίζετε ὅτι εἶναι θεός, τόν δαίμονα αὐτόν λύκον, ἐγώ ἐδίωξα μακράν ἐκ τῆς νήσου ταύτης ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ μου· τί λοιπόν ἐπιμένετε εἰς τήν παράνομον ταύτην θυσίαν; Λύσατε τόν νέον καί ἀφέτε νά ὑπάγῃ· ἐγώ δέ θά σᾶς ἐξηγήσω περί τοῦ δαίμονος, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐπλάνα μέχρι τοῦδε καί διέφθειρε τάς ψυχάς σας».
Ταῦτα ἀκούσαντες οἱ ἱερεῖς ἐξέστησαν· διότι οὐδείς ποτε ἐτόλμησεν εἰς τόν τόπον ἐκεῖνον νά ὁμιλήσῃ οὕτως ἐλευθέρως, διά τόν φόβον τοῦ δαίμονος. Πάλιν λοιπόν ὁ Ἰωάννης εἶπε πρός αὐτούς· «Ὑπακούσατέ μου, ὦ ἄνδρες, καί λύσατε τόν νέον· παύσατε δέ καί τήν ἀνόητον καί φρενοβλαβῆ ταύτην λατρείαν τῶν δαιμόνων διά τῆς σφαγῆς ἀνθρώπων κατ’ εἰκόνα Θεοῦ πλασθέντων· διότι ὁ λεγόμενος λύκος ἐδιώχθη παρ’ ἐμοῦ καί ἀπεστάλη εἰς τό σκότος τό ἐξώτερον διά τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ μου»· πρός ταῦτα δέ οἱ ἱερεῖς οὔτε κἄν ἐτόλμησαν νά ἀποκριθῶσι. Τότε λοιπόν ὁ Ἰωάννης πλησιάσας ἔλυσε τόν νέον ἐκ τῶν δεσμῶν, καί εἶπε πρός αὐτόν· «Ὕπαγε πρός τούς γονεῖς σου εἰς τήν πόλιν»· διότι δέν ἐπιτρέπετο εἰς οὐδένα ἐκ τῶν συγγενῶν τοῦ θυσιαζομένου ἵνα παρευρίσκεται κατά τήν τελετήν τῆς θυσίας τοῦ λύκου· εἶτα δέ πλησιάσας ἔλαβε τάς μαχαίρας ἐκ τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων, καί πάντες οἱ εὑρισκόμενοι ἐκεῖ ἐθαύμασαν· οὐδείς ὅμως ἐτόλμησε νά εἴπῃ πρός τόν Ἰωάννην λόγον σκληρόν· διότι κατέλαβε πάντας θάμβος καί ἔκστασις μεγάλη διά τήν ἐξαφάνισιν τοῦ θεοῦ των.
ΠΗΓΗ: ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Θ’ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ (ΣΕΛ. 603 – 605) ΑΘΗΝΑΙ 1963.
Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι
