Ἐξελθόντες ἐκ τῆς οἰκίας τοῦ Φίλωνος ἤλθομεν πλησίον τῆς θαλάσσης, καί συνήχθησαν ἐκεῖ πολλοί, τούς ὁποίους ἐδίδασκεν ὁ Ἰωάννης· ἦλθον δέ ἐκεῖ καί οἱ ἱερεῖς τοῦ Ἀπόλλωνος, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶχον μεταβῆ πρός τόν Κύνωπα ἐναντίον τοῦ Ἰωάννου, καί τούς ἐδίδασκεν· εἷς δέ ἐξ αὐτῶν, θέλων νά πειράξῃ τόν Ἰωάννην, εἶπεν εἰς αὐτόν· «Διδάσκαλε, ἔχω υἱόν χωλόν καί ἀπό τούς δύο πόδας· θεράπευσον λοιπόν αὐτόν διά νά πιστεύσω κἀγώ εἰς τόν Ἐσταυρωμένον». Εἶπε πρός αὐτόν ὁ Ἰωάννης· «Ἐάν πιστεύσῃς εἰς τόν Χριστόν, θά θεραπευθῇ ὁ υἱός σου». Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος· «Ὄχι, ἀλλά πρῶτον ποίησον τόν υἱόν μου ὑγιᾶ καί ὕστερον νά πιστεύσω». Τότε λέγει πρός αὐτόν ὁ Ἰωάννης ἐντονώτερον· «Μή πειράζῃς τόν ἀπείραστον, καί μή βλασφημῇς ἀπιστῶν· ἐν δέ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νά γίνῃς καί σύ χωλός καί ἀπό τούς δύο πόδας». Καί εὐθέως παρελύθησαν τά νεῦρα καί αἱ ἁρμονίαι τῶν ποδῶν του, καί πεσών εἰς τήν γῆν ἔμεινεν ἀκίνητος. Εἶπε δέ ὁ Ἰωάννης πρός τόν ἄλλον ἱερέα· «Ὕπαγε εἰς τόν οἶκον τούτου τοῦ ἀσθενοῦς καί δεῖξον τόν πάσχοντα υἱόν του εἰς τόν μαθητήν μου».
Ἀπελθών λοιπόν ἐγώ εἰς τόν οἶκον τοῦ ἱερέως, εἶπον πρός τόν πάσχοντα τούς πόδας παῖδα· «Εἶπεν ὁ Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ Ἰωάννης, ἵνα ἔλθῃς ταχέως πρός αὐτόν ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Ἐσταυρωμένου». Εὐθύς δέ ὁ παῖς ἐγερθείς ἠκολούθησεν ἐμέ, καί ἐλθών πρός τόν Ἰωάννην ἔπεσε καί προσεκύνησε αὐτόν· καί τοῦτο ἰδών ὁ πατήρ αὐτοῦ, ἔκραξε μετά δακρύων καί μεγάλης φωνῆς λέγων· «Ἐλέησον με, μαθητά τοῦ εὐσπλάγχνου Θεοῦ». Σπλαγχνισθείς δέ αὐτόν ὁ Ἰωάννης καί σφραγίσας διά τοῦ τύπου τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τρεῖς φοράς ἀνέστησεν αὐτόν εἰς τούς πόδας· πάντες δέ οἱ ἰδόντες τοῦτο ἐθαύμαζον ἐπί τῇ τοῦ Χριστοῦ μεγαλειότητι καί ἐπίστευσαν. Ἐβαπτίσθη λοιπόν ὁ ποτέ ἱερεύς τοῦ Ἀπόλλωνος μετά τοῦ υἱοῦ καί παντός τοῦ οἴκου αὐτοῦ.
ΠΗΓΗ: ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Θ’ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ (ΣΕΛ. 601 – 602) ΑΘΗΝΑΙ 1963.
Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι
