†Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου
Τό 1955 θεμελιώθηκε στό Μέγα Δένδρο τῆς Αἰτωλίας, στό χωριό τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ Ναός του. Ἦταν μιά ἀνοιξιάτικη καί ἡλιόλουστη ἡμέρα. Ἐπῆγαν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν γύρω χωριῶν καί φυσικά τοῦ γειτονικοῦ Θέρμου. Ἐπῆγε καί ἡ πρεσβυτέρα, πού δέν πήγαινε ἄλλοτε πουθενά, γιατί εἶχε ἕξι παιδιά καί δέν τῆς δινόταν καιρός.
Ξεκίνησε ἀπό τήν πλατεῖα τοῦ Θέρμου μεγάλη πομπή. Προπορευόταν ἕνας Μοναχός, κρατῶντας τόν Τίμιον Σταυρόν, ὅπως ἔκανε καί ὁ π. Κοσμᾶς στίς περιοδεῖες του. Ἀκολουθοῦσε ὁ κλῆρος, δύο ἀρχιερεῖς ὑπουργοί, βουλευταί καί ὁ λαός.
Ὅταν ἐτελείωσε ἡ θεμελίωσις, ἐγώ μέ τόν Ἱερέα τοῦ Θέρμου βρισκόμασταν στό σπίτι ἑνός εὐσεβοῦς ἰατροῦ. Ἔστειλε ὅμως ἡ παπαδιά καί εἶπε στόν Ἱερέα, νά πάη στό σπίτι, γιατί εἶναι ἄρρωστο τό μικρό. Ὁ Ἱερεύς παρέτεινε τήν παραμονή του ἐκεῖ. Σέ λίγο ξανάστειλε ἡ πρεσβυτέρα καί τόν ξαναφώναξε.
– Πήγαινε, μοῦ λέγει, ὁ Ἱερεύς σύ, νά δῆς τί θέλει. Ἐγώ θά περάσω ἀπό κάποιο σπίτι νά κάνω μιά διάβασι καί ἔρχομαι. Πράγματι ἐπῆγα. Τό κοριτσάκι ἦταν στά κακά του χάλια. Εἶχε ἀνεβῆ τό θερμόμετρο καί δέν ἔπαιρνε ἄλλο. Ἐφόρεσα τό Πετραχήλι καί ἀδιάβαζα γιά τή βασκανία. Ἐν τῷ μεταξύ ἔφθασε καί ὁ Ἱερεύς.
– Τό παιδί πεθαίνει, τοῦ λέγει ἡ πρεσβυτέρα μέ ἀποτομία καί σύ γυρίζεις;
– Μήν ἀνησυχεῖς, τῆς λέγει ὁ Ἱερεύς. Ἡμεῖς γιατί τά ἔχομε τοῦτα τά Πετραχήλια; Καί ἄρχισε καί αὐτός νά διαβάζη.
Μόλις τελειώσαμε, ἄρχισε τό θερμόμετρο νά κατεβαίνη γρήγορα. Σέ λίγο, τό κορίτσι ἦταν ἀπύρετο καί ἔγινε τελείως καλά.
Πόση εἶναι ἡ δύναμις τῆς Ἐκκλησίας! Ὑπάρχει βασκανία, γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία ἔχει εὐχές. Ἀλλά νά καταφεύγωμε στήν Ἐκκλησία. Αὐτή ἔχει τήν δύναμι. Ἐνῶ οἱ ξορκιστές καί οἱ ἄλλοι, πρός στιγμήν, μπορεῖ νά κάμουν καλά, ἀλλά σέ λίγο θά γίνουν χειρότερα. Καί ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλά χάνουν καί τήν ψυχή τους.
1910 – 1982
ΠΗΓΗ: Τό βιβλίο «ΘΑΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ» τοῦ †Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου. (Σελ. 48). ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ».
Οἱ εἰκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
