Ταῦτα εἰπόντος τοῦ Ἰωάννου, ἀποκριθείς ὁ Διοσκορίδης εἶπεν· «Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, βάπτισον ἡμᾶς εἰς τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ σου»· λέγει εἰς αὐτόν ὁ Ἰωάννης· «Διάταξον πάντας τούς εὑρισκομένους ἐντός τοῦ οἴκου σου ἵνα ἐξελθωσιν ἔξω». Καί ἀφοῦ ἐξῆλθον πάντες ἐκ τῆς οἰκίας, ἰδού καί ἔρχεται ἡ Ρωμάνα βαστάζουσα εἰς τάς χεῖρας της τά χαρτία τῆς ἀγοράς ἡμῶν, καί πεσοῦσα εἰς τούς πόδας τοῦ Ἰωάννου, κλαίουσα ἔλεγε· «Δέξαι ταῦτα καί σχίσον τά χειρόγραφα τῶν ἁμαρτιῶν μου, καί δώρησαι εἰς ἐμέ τήν ἐν Χριστῷ σφραγῖδα τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος». Ὁ δέ Ἰωάννης, λαβών τούς χάρτας καί σχίσας αὐτούς, κατ’ αὐτήν τήν ὥραν ἐβάπτισε τόν Διοσκορίδην, τόν υἱόν αὐτοῦ Δόμνον καί τήν Ρωμάναν. Μετά δέ ταῦτα καί κατά παράκλησιν τοῦ Διοσκορίδου, ἐξελθόντες ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ ἤλθομεν πάντες ὁμοῦ εἰς τό λουτρόν, εἰς τό ὁποῖον προηγουμένως ὑπηρετοῦμεν, καί εἰσελθών ὁ Ἰωάννης εἰς τό μέρος ὅπου ἦτο τό ἀκάθαρτον πνεῦμα, τό ὁποῖον ἔπνιγε τούς ἀνθρώπους, ἐδίωξεν αὐτό ἐκεῖθεν· καί λαβών πάλιν ἡμᾶς ὁ Διοσκορίδης ἐπανήλθομεν εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ, ἔνθα ἑτοιμάσας οὗτος τράπεζαν, ηὐχαριστήσαμεν τῷ Θεῷ καί ἐφάγομεν τροφήν, μείναντες ἐκεῖ πλέον.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
