† Ἀρχιμανδρίτη Φιλόθεου Ζερβάκου
… Διά τόν θυμόν πού σέ κυριεύει, λέγουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅτι εἶναι γέννημα τῆς ὑπερηφανείας. Ἔχεις ὡς φαίνεται ὑπερηφάνειαν (ὅπως δυστυχῶς ὅλοι μας ἄλλος ὀλίγον καί ἄλλος πολύ), γι’ αὐτό λοιπόν θυμώνεις. Ἐάν εἶχες ταπείνωσιν δέν θά ἐθύμωνες. Ὅποιος ἔχει ταπείνωσιν καί πραότητα ποτέ δέν θυμώνει, ἀλλ’ ἔχει καί ὑπομονήν. Κάνε προσευχήν ὄχι μιά φορά, ἀλλά πολλές καί παρακάλει τόν Θεόν μέ πίστιν θερμήν νά σοῦ δώση ταπείνωσιν καί ὅταν ζητᾶς μέ πίστιν θά σοῦ δώσῃ. Ὁσάκις ὅμως ὡς ἄνθρωπος (διότι εὔκολα κλίνομεν εἰς τόν θυμόν καί εἰς ἄλλας ἁμαρτίας, μᾶς πλανᾶ ὁ ἐχθρός ὡς παμπόνηρος πού εἶναι), τύχη νά θυμώσης ἤ νά ἁμαρτήσης εἰς μικράν ἤ μεγάλην ἁμαρτίαν ἀμέσως νά μετανοῆς καί νά ζητῆς μέ τήν καρδιά σου συγχώρησιν ἀπό τόν πολυεύσπλαγχνον Θεόν καί θά σέ συγχωρῆ, ἀφοῦ μαζί μέ τήν μετάνοιαν ἐξομολογηθῆς καί τήν ἁμαρτίαν σου.
Τούς δέ πονηρούς, ἀκαθάρτους καί βλασφήμους λογισμούς νά μή τούς δέχεσαι καί δέν ἁμαρτάνεις, ὅταν ὅμως τούς δέχεσαι καί κάμνῃς ἐκεῖνα πού σοῦ βάζει εἰς τόν νοῦν ὁ πονηρός, τότε ἔχεις ἁμαρτίαν. Ὅταν σοῦ ἔρχεται ὁ κακός λογισμός πρῶτα νά λέγῃς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ Υἱέ τοῦ Θεοῦ ἐλέησόν με», ἔπειτα νά λέγῃς ὕπαγε ὀπίσω μου Σατανᾶ δέν σέ ἀκούω· γαύγιζε ὅσον θέλεις· Αὐτά πού μοῦ βάζεις εἰς τόν νοῦν μου δέν τά δέχομαι.
Μή, λοιπόν, λυπούμεθα διότι ἐμείναμεν μόνοι. Δέν εἴμεθα μόνοι. Ἔχομεν πολλούς πλησίον μας, ἀλλά δέν τούς βλέπομεν, ἐνῶ ἐκεῖνοι μᾶς βλέπουν. Πρῶτον ἔχομεν τόν Φιλάνθρωπότατον Θεόν, δεύτερον τήν Εὐσπλαχνικωτάτην Αὐτοῦ Μητέρα, τρίτον τόν Ἄγγελον φύλακα τῆς ψυχῆς μας, τέταρτον ὁποῖον Ἅγιον ἐπικαλεσθῶμεν φθάνει πάραυτα καί μᾶς συντροφεύει καί βοηθεῖ, πέμπτον ὅλους τούς ἰδικούς μας, ὅταν θέλωμεν νοερῶς τούς βλέπομεν, ἐνῶ ἐκεῖνοι περισσότερον μᾶς βλέπουν καί παρακαλοῦν τόν Θεόν δι’ ἡμᾶς.
(1884 – 1980)
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ «ΠΑΤΡΙΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ» σελ. 90. ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ, 1980. (Ἐγκόλπιον τσέπης).
Οἱ Εἰκόνα καί οἱ φωτογραφίες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
